All Chapters of Forced to Marry the Cold-Hearted Billionaire: Chapter 621 - Chapter 630

Nang mapagtanto ni Amalia na manganganak na siya, doon niya rin nadiskubre ang isang nakakawasak na katotohanan—may asawa at anak na pala si Alexander sa syudad. Sa isang iglap, gumuho ang mundo niya.Hindi niya maunawaan kung bakit siya hinabol ni Alexander nang ganoon katindi—hindi ito kailanman nagbigay ng paliwanag. Noon lamang kalaunan unti-unting nabuo ni Alec ang buong katotohanan.Ang tinatawag na “kasal” nina Alexander at Amalia ay may layunin—marami pa ring taga-Isla ang tapat sa mga Villafuerte, at ginamit ni Alexander ang ugnayan niya kay Amalia upang makuha ang simpatya ng mga tao at makapagtatag ng impluwensya sa isla. Para kay Alexander, ito’y isang hakbang sa politika—isang paraan upang umangat sa pamamagitan ng pagsamantala sa lahi ni Amalia.Maya-maya, nagkaroon ng alitan si Alexander at ang mga Mercadejas. Nagpasya siyang bawiin ang kanyang puhunan mula sa isla. Sa panahong iyon, malapit nang manganak si Amalia.Balak ni Alexander na isama ang kanyang buntis na “asa

Sa kusina, abala ang babae sa tahimik ngunit masinop na pagkilos. Mahusay at elegante si Dahlia, lubos na nakatutok sa pagluluto. Palaging nasa likuran niya, gaya ng anino, si Anri.“Ate Dahlia,” masiglang sambit ng bata, “handa na ba ang steamed shrimp na in-order ni Mommy? Gusto ko na pong kumain ng isa!”Mahinang natawa si Dahlia. “Mainit pa ng kaunti. Hayaan mong balatan muna ni tita ang isa para sa’yo, tapos palalamigin natin, ayos ba?”Masiglang tumango si Anri. “Sige po, tita.”Totoo sa kanyang salita, maingat na binalatan ni Dahlia ang isang hipon at inilagay ito sa maliit na platito upang lumamig. Pagkalipas ng isang minuto, marahan niya itong isinubo kay Anri.Buong ligayang tinikman ng bata ang hipon, at si Dahlia ay ngumiti habang pinagmamasdan siya—tila ba kasing-ligaya rin niya ang bata sa bawat subo nito.Sa sala, tahimik na pinapanood ni Alec ang tagpong iyon, may bahagyang ngiti sa labi. Ngunit si Jiggo, may masalimuot na ekspresyon sa mukha.Sinabi ba niya na ayaw n

Sandaling natigilan si Irina—ngunit hindi siya nag-aksaya ng oras. Mabilis siyang sumugod sa kotse at niyakap si Anri, na noo’y pilit hinahatak papasok.“Anri, huwag kang matakot, anak. Nandito si Mommy. Nandito lang ako,” pabulong niyang sabi, puno ng pag-aalala habang mahigpit na niyakap ang kanyang anak.Ngunit bago pa siya makakilos muli, biglang sumara ang pinto ng kotse sa kanilang likuran.Napatigil si Irina.Agad siyang luminga-linga.Sa tabi nilang mag-ina, may nakaupong lalaki na nakasuot ng salaming itim, at bagamat tahimik, may bahagyang mabangong halimuyak ang presensya nito.“Ano… ano ang kailangan mo?” galit na tanong ni Irina, habang kumakabog ang dibdib. Mahigpit niyang kinulong si Anri sa kanyang bisig, at matalim na tinitigan ang lalaki.Tahimik lang ito. Ni hindi man lang tumingin sa kanila.Si Anri, bagamat nanginginig, ay matapang na pinipigilan ang kanyang mga luha. Galit na galit niyang tinitigan ang lalaki at sumigaw, nanginginig ang boses sa galit, “Masamang

“Gagawin kong popcorn ang ulo mo! Masamang babae! Bubugbugin kita! Bubugbugin, bubugbugin! Hmph!” sigaw ng batang babae, habang tumutulo ang kanyang mga luha sa pisngi—patuloy sa paghampas nang walang tigil.Bagamat matanda na si Zoey, hindi siya nakapaghanda sa biglaang pag-atake.Ngayon, nakahandusay siya sa sahig, pilit na bumabalikwas—ngunit dahil nakaibabaw pa rin sa kanya si Anri, halos hindi siya makagalaw. Lalong masaklap, ang mga mata ng teddy bear—matitigas, bakal na bola—sunod-sunod na dumadagundong sa kanyang anit, tagos hanggang buto ang bawat hampas.“Aray!” daing ni Zoey, napangiwi sa matinding sakit, lubos na nagulantang at nawalan ng anumang ibang iniisip—ni hindi niya malaman kung paano lalaban.Tuwing hahampasin siya ni Anri gamit ang mga bola ng bakal, agad niyang niyayakap ang sariling ulo, pilit na nagtatakip—wala na siyang tsansang makaganti.Ha!Lalong lumakas ang loob ni Anri. Sa tuwa at tapang, lalo pa niyang hinigpitan ang bawat hampas.Ilang saglit lang, an

Nakasalamin pa rin si Paolo.Namamaga at nangingitim ang kanyang mga mata dahil sa suntok ni Anri—parang mata ng isang panda. Katatapos lang niyang lumabas upang tingnan ang pinsala sa sarili, at nang masulyapan niya ang repleksyon sa salamin, hindi siya nagalit kahit kaunti.Bagkus, bahagya siyang natawa sa sarili.Habang nakangiti, mahina niyang ibinulong, “May angas talaga 'yung bata. Kung sakaling magkaroon pa kami ng anak ng nanay mo, panatag na ako—may magtatanggol sa kanila na tulad mo, ate nilang matapang.”Iyon ang laman ng isipan ni Paolo.Matapos suriin ang kanyang kalagayan, agad siyang nag-utos na imbestigahan kung nakapasok na sa bansa si Alec, at kung oo, saan ito maaaring nagtatago.Ngunit sa ngayon, wala pang bakas.Mas masama pa, walang signal na nanggagaling mula sa kanyang mansyon.Nang siya’y nag-usisa, nalaman niyang pinatay—manu-mano—ang telepono ni Irina.Tinatago kaya ni Irina si Alec?Mabilis na sumiklab ang selos sa dibdib ni Paolo.Ngunit saglit lang iyon.