All Chapters of เฉินอันหนิง องค์หญิงผู้หวนคืน: Chapter 101 - Chapter 110

ห่างออกไปจากเมืองหลวงแคว้นลั่วหยางหลายพันร้อยลี้มียอดเขาสูงนามว่าเหอซาน บนยอดเขาแห่งนี้เป็นที่ตั้งของสำนักศึกษาเฟยผิง สำนักศึกษาอันเลื่องชื่อที่นอกจากจะเปิดสอนวรยุทธ์ กลศึก และวิชาแพทย์เป็นหลักผู้ที่สำเร็จการศึกษาจากสำนักเฟยผิงบ้างก็เป็นจอมยุทธที่เลื่องชื่อ บ้างก็เป็นแม่ทัพของแคว้นหรือ­ขุนนางที่ได้รับความไว้วางใจจากฮ่องเต้ บ้างก็เป็นประมุขพรรคธรรมะหรือเจ้าสำนักคุ้มภัยที่มีชื่อเสียง บ้างก็เป็นหมอหลวงที่มีวิชาแพทย์ล้ำเลิศ บ้างก็เป็นหมอพเนจรที่ชื่อเสียงเลื่องลือ หนุ่มสาวที่อยากจะเป็นวรยุทธจึงปรารถนาที่จะเป็นศิษย์ของสำนักเฟยผิงทั้งสิ้น...แม้แต่ฮ่องเต้และเชื้อพระวงค์ของหลายแคว้นยังดั้นด้นขึ้นมายังที่แห่งนี้เพื่อฝากตัวเป็นศิษย์บ้างก็สมหวังได้ชื่อว่าเป็นศิษย์สำนักเฟยผิง แต่บ้างก็ผิดหวังกลับไปด้วยคุณสมบัติที่ไม่ผ่านเกณฑ์การคัดเลือก...กล่าวคือมิใช่ผู้ใดอยากเป็นศิษย์สำนักเฟยผิงก็เป็นได้ผู้ที่จะได้เป็นศิษย์สำนักเฟยผิงต้องผ่านด่านทดสอบและทุกสิ้นปีจะมีการทดสอบ ผู้ใดไม่ผ่านเกณฑ์ก็จะถูกคัดออก นั่นคือกฎที่สืบทอดกันมาแต่ทว่ามันต่างออกไปจากเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นตรงหน้าของโอวหยางเหวินหลง เจ้าสำน

“แล้วจะให้ข้าชื่อว่าอะไรล่ะเจ้าคะ”“ศิษย์ของข้าละทิ้งชื่อแซ่ ชื่อใหม่ข้าจะเป็นคนตั้งให้และจะมีแค่ชื่อไม่มีแซ่ ตอนนี้ข้ามีศิษย์อยู่แล้วสี่คนชื่อของทุกคนขึ้นต้นด้วยคำว่าจิวที่หมายถึงโชคชะตา เพราะทุกคนมาพบข้าด้วยโชคชะตา...ศิษย์พี่ใหญ่ของเจ้าคือจิวหลิง ศิษย์พี่รองจิวหลิน ศิษย์พี่สามจิวหู และศิษย์พี่สี่จิวฝู” เขาบอกเล่าพลางขบคิดการรับศิษย์ของเขามิใช่จะเกิดขึ้นง่าย ๆ เนื่องจากเขามีญาณหยั่งรู้โชคชะตาที่สืบทอดมาจากมารดาทำให้เขาสามารถรับรู้ได้ถึงอนาคตของผู้คน แต่สำหรับผู้ที่มีโชคชะตาเกี่ยวข้องกันในรูปแบบที่ลึกซึ้งจะมองเห็นเพียงความว่างเปล่าและผู้ที่เขาเห็นเพียงความว่างเปล่าก็คือผู้ที่เขาจะรับเป็นศิษย์ ซึ่งที่ผ่านมามีเพียงสี่คนเท่านั้นจิวหลิงศิษย์คนแรกเป็นอดีตซื่อจื่อแคว้นไห่ที่บิดาซึ่งเป็นไท่จื่อถูกสังหารแย่งชิงบัลลังก์จนต้องพาน้องชายหนีมาต่างแคว้นเพื่อรักษาชีวิต จิวหลินศิษย์คนรองเป็นบุตรชายเสนาบดีแคว้นฉินที่ถูกมารดาเลี้ยงยึดสินเดิมของมารดาซึ่งเป็นคหบดีหญิงผู้ร่ำรวยก่อนไล่ออกจากจวนเมื่อสิ้นบิดาจึงต้องเร่ร่อน จิวหูศิษย์คนที่สามเป็นบุตรชายของอดีตหัวหน้าองค์รักษ์จากแคว้นเฉิงที่ถูกใส่ร้ายจนบ้านแต

การต่อสู้กับฝูงมาป่าไม่ใช่เรื่องง่าย แต่หนึ่งวันและหนึ่งคืนภายในห้องลับของจิวเฟยก็ไม่ได้ผ่านไปอย่างยากลำบาก นางหยิบอาวุธขึ้นมาฟันไปมาอย่างไร้ทิศทางเพื่อไม่ให้เจ้าหมาป่าหิวโหยเข้ามาใกล้ ผ่านไปหลายชั่วยามนางก็ได้รู้ว่าการจ้องตาพวกมันไว้คือสิ่งที่ทำให้มันหยุดหยั่งเชิงนางอย่างระมัดระวังโดยไม่กระโจนเข้ามา ดั่งเจ้าแมวอันธพาลที่จดจ้องกันไว้เมื่อฝ่ายหนึ่งไม่ขยับ อีกฝ่ายก็ไม่ขยับเช่นกันเด็กน้อยเต็มไปด้วยความหวาดกลัวแต่ก็ยังจ้องตากับฝูงหมาป่าอย่างไม่ยินยอม อาวุธในมือยังคงชูขึ้นมาข่มขวัญทั้งที่ใช้ไม่เป็น และหากมีหมาป่าตัวไหนอยากลองดีเข้ามานางก็จะฟาดฟันออกไปด้วยกำลังทั้งหมดที่มี ทุกครั้งที่ฟาดฟันเต็มไปด้วยแรงโทสะและขุ่นเคืองใจที่มีให้ผู้ที่นางโขกหัวคารวะเป็นอาจารย์ขุ่นเคืองนัก เซียนรูปงามที่นางคิดว่าใจดี ที่แท้ก็เป็นปีศาจจำแลงมา นางหลงโขกศีรษะคำนับไปได้อย่างไรกันคอยดูเถิดหากนางรอดออกไปได้นางจะเอาคืนปีศาจจำแลงตนนั้นให้รู้ซึ้งถึงความร้ายกาจของนางเลยทีเดียว‘อาจารย์ ข้าไม่ยอมให้ท่านกลั่นแกล้งข้าฝ่ายเดียวหรอก คอยดูเถิด’ท้องฟ้ามืดมัวแล้วก็เปลี่ยนเป็นสว่าง บ่งบอกว่าค่ำคืนแรกของการฝึกตนกับฝูงหมาป่าขอ

‘โอวหยางเหวินหลง ข้าไม่อยากเป็นศิษย์ท่านแล้ว!!!’กว่าสิบสองปีที่จิวเฟยคิดว่าไม่อยากเป็นศิษย์ของปีศาจร้ายผู้นี้รวมถึงพูดให้คนเป็นอาจารย์ได้ยินก็หลายครั้งแต่ก็ไม่มีครั้งไหนเลยที่นางได้เลิกเป็นศิษย์ของอาจารย์ที่นางเรียกลับหลังว่าปีศาจร้าย นางยังคงเป็นศิษย์ของเหวินหลงมาจนกระทั่งล่วงเลยถึงวัยสิบแปดหนาวได้ขึ้นชื่อว่าเป็นหนึ่งในห้าศิษย์เอกของเจ้าสำนักศึกษาเฟยผิง และเป็นศิษย์หญิงเพียงผู้เดียวของผู้เป็นอาจารย์ปัจจุบันนางและศิษย์พี่ทั้งสี่ต่างก็สำเร็จการศึกษาวิชาสูงสุดแล้ว อาจารย์มิได้รับศิษย์เพิ่มมา นางจึงเป็นศิษย์น้องเล็กของพี่ ๆ และสำเร็จวิชาทั้งศาสตร์แพทย์ ศาสตร์พิษ และศาสตร์การต่อสู้เป็นคนสุดท้ายในบรรดาศิษย์ทั้งห้า...เพิ่งออกจากถ้ำฝึกตนซึ่งเป็นสถานที่ต้องห้ามไว้ฝึกเคล็ดวิชาขั้นสูงมาสด ๆ ร้อน ๆ เมื่อหนึ่งสัปดาห์ก่อนนี้เองเมื่อสำเร็จการศึกษาศิษย์ของสำนักมิมีสิ่งใดผูกมัดกับสำนักนอกเสียจากจะเข้าเป็นสมาชิกสำนักคุ้มภัยเหว่ยผิงหรือหอขายข่าวเหอผิงซึ่งเป็นสำนักคุ้มภัยและหอขายข่าวของสำนึกศึกษาเฟยผิง บางคนจึงไปเป็นแม่ทัพนายกอง หรือขุนนาง แต่สำหรับศิษย์ของเจ้าสำนักนั้นได้สิทธิ์พิเศษมากกว่านั้น หากอ

หลักจากพ้นโทษจิวเฟยก็ต้องเตรียมตัวลงเขาเพื่อที่จะกลับไปเข้าพิธีปักปิ่นอย่างคนจำใจ ตั้งแต่ถึงวัยปักปิ่นบิดาเพียรส่งจดหมายอ้างเหตุผลร้อยแปดให้นางลงเขาแต่นางก็ไม่ตอบรับมาโดยตลอด คราวนี้นางก็ไม่คิดที่จะตอบรับเช่นเคยแต่เพราะคราวนี้ผู้เป็นอาจารย์มีเหตุผลให้ต้องลงเขานางจึงเลี่ยงอีกไม่ได้...จำต้องลงไปเข้าพิธีปักปิ่นทั้งที่ไม่เคยคิดว่าจำเป็นเพื่อไม่ให้อาจารย์ขุ่นเคืองจนส่งนางไปช่วยผู้เฒ่าหมื่นพิษทดสอบพิษลงเขาดีกว่าไปหุบเขาพิษยิ่งนักเหตุผลที่โอวหยางเหวินหลงลงเขาในครั้งนี้เป็นเพราะมารดาของเขาที่อยู่เมืองหลวงส่งข่าวมาให้เขาลงไปหา และอีกเหตุผลหนึ่งก็เพราะจดหมายของหยวนจิ้งที่ส่งมาให้เขา...ศิษย์พี่ขอร้องให้เขาช่วยพาบุตรสาวลงเขาไปหาสักครั้งแน่นอนว่าเรื่องจดหมายขอร้องเขามิได้บอกเล่าให้ศิษย์หญิงเพียงคนเดียวได้ฟัง สิ่งที่เขาบอกจึงมีเพียงว่าเขาจะไปพบบิดาและมารดาและมีเรื่องที่จำเป็นต้องให้ศิษย์ทั้งห้าติดตามไปช่วยจัดการ...ด้วยเหตุนี้จิวเฟย จึงไม่มีข้ออ้างให้บ่ายเบี่ยงจิวเฟยเคยลงเขามาแล้วหลายครั้งเพื่อคุ้มกันคนและสืบข่าวลับ บ้างก็ลงไปเพื่อสืบดูหน้าตาคุณสมบัติของคุณหนูจวนขุนนางที่มารดาของอาจารย์คิดจะทาบท