บททั้งหมดของ The Disguised Billionaire: บทที่ 51 - บทที่ 60

Masama ang pakiramdam ko dahil sa ginawa ni mama sa cellphone ko. Iyak ako ng iyak kagabi kaya hindi na ako nagtataka ngayong ginigising ako ni mama at sumasakit ang ulo ko. It didn't help that mama is shaking me forcefully. “Gumising ka, Jessica!” sigaw niya na para bang hindi niya ako kaharap. Napapikit ako ng mariin dahil sa parang sasabog ang ulo ko. Sa bawat pag yogyog sa akin ni mama ay siya rin ang paglala ng sakit ng ulo ko! “Mama, tama na.” Sibubukan kong tanggalin ang pagkakahawak ni mama sa balikat ko pero mas lalo pa siyang nanggigil sa paggising sa akin. “Huwag mo akong masagot sagot! Gumising ka!” isang sigaw niya bago niya ako tinigilan. Mabilis akong umupo at sinubukang tumingin sa kanya para matapos na ang gusto niyang mangyari. “Maligo ka at saka magbihis. Ipagluluto mo ngayon si Magnus,” utos niya. Medyo napaawang ang labi ko sa narinig pero hindi ko ipinahalata sa kanya. Nang makita kong kumunot ang noo niya dahil sa hindi ko agad pagsugod sa utos niya, pin

Tulala ako habang naliligo sa cr. Wala sana akong plano na lumabas pero inimbita kami ng mama ni Magnus na pumunta sa kanila. “Jessica! Ano na?” tawag ni mama sa labas ng banyo. Napakurap-kurap ako at saka mabilis na nag banlaw. Kapag talaga nasa bahay ako, wala akong oras na mag-isip. Limang minuto lang akong walang kibo, aakusahan na ako ni mama na nag-iisip kung paano babalikan si Darius. Hindi naman siya nagkakamali. I was indeed plotting on how am I be able to return to Leyte. Ang problema ko lang ay pagdating doon, mahahanap din ako dahil expect na ni mama na roon ako kung sakali na tumakas ako. That would be useless!Nakabihis na si mama nang lumabas ako ng banyo. She was wearing her best dress. Strikto niya akong binalingan nang matapos ako. “Bilisan mo na. Hinihintay na tayo ng mama ni Magnus.” I sighed weakly. Pagpasok ko sa kwarto ko, nakita kong may nakalapag na dress sa kama ko. It was a backless red long dress that has slit on the side. Hindi ko alam kung saan ito n

Hindi ako makapaniwala sa sinabi ni Magnus! Baliw na ba siya? Natulala ako habang nakatingin sa pinasukan niyang closet. Nakaawang ang labi. Hindi ako bumaba. Uusisain ako ni mama kung gagawin ko iyon at wala akong planong mausisa ngayon! Umupo ulit ako sa kama niya at saka pumikit ng mariin. Bakit niya gustong magpakasal ngayon kung wala rin naman siyang nararamdaman sa akin? He is insane! Mariin ko siyang tinignan nang lumabas siya. Naka white button down shirt at naka itim na slacks. He was folding the sleeves to his elbow. Hindi niya ako binalingan ng tingin pero alam kong alam niyang narito parin ako. “We can't do that, Magnus!” inis kong sabi nang magpatuloy siya sa pag-iignora sa akin. Mas lalo akong nainis nang wala siyang kibo. He just continued folding his sleeves as if I don't exist! “Magnus!” He lazily looked at me. “We are marrying each other. That was your plan before, why not finish it?” panunuya niya. Ayaw ko mang isama si Seraphina sa usapan, wala na akong ch

Two days akong hindi nakalabas ng bahay. And that two days, puro iyak lang ang nagagawa ko. Nabubuksan lang ang pintuan kapag binibigyan ako ng pagkain ni mama. Ang sakit ng ulo ko dahil sa pag-iyak. Nakahiga ako ngayon at nakatulala sa kisame. Pagod na ako, physically and mentally. Halos wala na akong planong tumayo pa ngayon. Wala na akong lakas makiusap kay mama na palabasin niya ako sa kwarto ko. Nakatulog ulit ako matapos kong magising. Alam kong matagal akong tulog. Kanina ng gising ako, tirik ang araw sa labas sa maliit kong bintana. Ngayon na gising ulit ako, dumidilim na sa labas. I sighed weakly. Gumilid ako at napahawak sa sentido ko dahil sa sakit ng ulo. Nakita kong may bagong pagkain malapit sa pintuan ko. Wala na ang dati kong pinagkainan. Kanina ay nakaramdam ako ng gutom. Pero ngayon na nakikita ko ang pagkain, wala na akong gana. Pumikit ulit ako, planong matulog ulit. Ilang oras akong nakapikit pero hindi na ako dinalaw ng antok. Nang matagal akong nakapikit at

Hindi ako makapaniwala sa sinabi niya. He is an heir? Bakit hindi niya sinabi? Baka hinayaan pa ako ni mama na manatili sa kanya kung sinabi niya ng maaga!Despite my shock, hindi ko maiwasang hindi magalit. Kakarating ko lang. I suffered from my mother tapos pagdating ko, sasabihin niya sa akin na aalis siya! Aalis sana ako sa kandungan niya pero hindi niya ako hinayaan. Mas hinigpitan niya ang pagkakahawak sa akin. “Let me go!” inis kong sinabi. Darius sighed. “Listen to me. I have to go, it's an emergency,” paliwanag niya. “Now I'm asking you if you want to go with me, Jessica,” he whispered. Natigilan ako sa paglilikot sa kandungan niya. Tumitig ako sa mata niya at nakita kong seryoso siya. “I don’t have passport,” pag-amin ko. Wala naman kasi akong balak na mangibang bansa. I couldn’t afford it anyways.Darius chuckled. “It’s alright. I’m asking you if you want to go with me. If you want, I can easily get your passport.” Napakurapkurap ako. I can’t believe him. Akala ko ta