ฝาแฝดเอวดุ のすべてのチャプター: チャプター 191 - チャプター 200

พายใจหายวาบเมื่อเห็นน้ำตาจากคนตัวสูง คนที่ไม่เคยแสดงออกว่าอ่อนแอให้เห็นสักครั้ง แต่ตอนนี้พอร์ชกำลังมองพายด้วยสายตาตัดพ้ออย่างที่พายไม่เข้าใจสักนิด เธอต่างหากที่ตามใจพอร์ชและเสียใจกับความสัมพันธ์นี้อยู่คนเดียว แล้วทำไมกัน… “ก็เพราะพี่เป็นแบบนี้ไง มองทุกอย่างเป็นเรื่องต้องตอบแทนไปหมด ทำเหมือนพร้อมจะไปจากกันตลอดเวลาคิดว่าพอร์ชดูไม่ออกเหรอวะ” “.....” “พอร์ชถึงต้องใจร้ายไง ออกคำสั่งให้พี่ทำตาม มองพอร์ชเหมือนเป็นปีศาจร้ายที่น่ากลัว จะได้ไม่กล้าหนีไปไหนเพราะรู้ว่าพี่พายไม่เคยรัก” “พอร์ช…” พายเรียกอีกคนเสียงสั่น ความในใจที่พอร์ชพรั่งพรูออกมากำลังสั่นไหวความเชื่อมั่นทั้งหมดของพายที่มีมาตลอดหลายปีอย่างรุนแรง เรื่องที่เธอไม่เคยรู้เลย… “พอร์ชไม่ได้อยากถูกมองแบบนั้นเลย แต่มันเป็นวิธีเดียวที่จะทำให้มั่นใจว่าพี่พายจะไม่กล้าไปไหนไง” “....” “ถ้าขอร้องตอนนี้ ขอให้พี่พายให้โอกาสพอร์ชได้รักพี่พายอย่างที่อยากรักจะยอมหรือเปล่าครับ” พอร์ชลงไปคุกเข่าทั้งน้ำตา มองพายที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาอ้อนวอนและปวดร้าวไปทั้งใจ ใกล้กันแค่เท่านี้ แต่รู้สึกเหมือนพายห่างไกลจนเอื้อมไม่ถึงเลย พอร์ชรู้แค่ว่ารักมาก แต

“หืม ทำอะไรครับ…” “ปลอบใจไง พี่จะปลอบใจพอร์ชทั้งคืนเลย”“อึก พาย ซี้ดด” ใบหน้าหล่อเหลาแหงนเงยครางพร่า มือหนาบีบขยำสองเต้าอวบอิ่มของคนที่ส่ายเอวร่อนอยู่บนตักอย่างร่านร้อน ใบหน้าสวยเย้ายวนตาปรือปรอยจับจ้องกันตลอดเวลาที่กลืนกินแท่งร้อนเข้าไปไม่หยุด เส้นผมยาวสลวยส่ายสะบัดคลอเคลียแผ่นหลังบาง ส่งให้คนตัวเล็กที่สัดส่วนสมบูรณ์แบบดูเซ็กซี่จนพอร์ชใจสั่น “อ๊ะ อ๊ะ อื้อ” เสียงหวานครางกระเส่า แอ่นอกเข้าหามือหนาอย่างลืมตัว สองมือเล็กสอดเข้าไปขยุ้มผมด้านหลังของพอร์ชด้วยความเสียดเสียว ใบหน้าหล่อที่ยิ่งอยู่ใกล้ก็ยิ่งหลงใหลจนอยากครอบครองไว้คนเดียว แม้แต่ตอนที่พอร์ชมองกันราวกับจะกลืนกินแบบนี้ ก็ยิ่งใจสั่นจนหยุดโยกขย่มไม่ได้เลย “อ่า แม่ง พี่โคตรยั่วเลยว่ะ” ปั้ก ปั้ก ปั้ก “อ๊ะ อย่า อย่าสวน อ๊าา” พายหวีดครางลั่นเมื่อพอร์ชสวนเอวขึ้นมาจนจุกไปหมด แค่ที่เธอขย่มอยู่คนเดียวก็เสียวจะแย่แล้ว พอถูกแทงสวนแรงๆก็ทำเอาแทบทรุดจนต้องกอดคอหนาไว้แน่น “รู้งี้ให้ขึ้นบนนานแล้ว ไม่เห็นบอกเลยว่าทำเก่ง อ่า” “อึก ลึกจัง” พายพึมพำเสียงแผ่วราวกับกำลังล่องลอย แท่งร้อนแทงลึกเพราะพอร์ชกดเอวเธอลงมาหาไม่หยุด มันกระตุ้นจุดกระ

“พอร์ชจะไปอยู่ที่บ้านพี่จริงๆเหรอ” พายถามพลางทำหน้ากังวล ถึงจะคุยเรื่องนี้กันมาหลายวันจนเก็บของวันสุดท้ายก่อนย้ายแล้วก็ตาม แค่ที่เราต้องลาออกแล้วไปทำที่โรงพยาบาลของเพื่อนพอร์ชที่นั่นก็เกรงใจมากแล้ว ลำพังพายถ้าต้องไปหาสมัครโรงพยาบาลรัฐสักแห่งทำก็คงใช้เวลารอสักพัก แต่พอร์ชกลับทำให้เรื่องมันง่ายด้วยความช่วยเหลือจากเพื่อนเก่าทำให้เราย้ายไปทำได้เลยโดยไม่ต้องรออะไร ส่วนบ้านเก่าที่ไม่ได้ใหญ่อะไรของเธอนั้น ไม่รู้ว่าจะทำให้พอร์ชที่รวยมาทั้งชีวิตอยู่ได้สบายจริงรึเปล่า บ้านที่ไม่มีใครอยู่มาหลายปีเพราะเธอต้องทำงาน และแม่ก็รักษาตัวอยู่ที่ศูนย์ดูแลผู้ป่วยมาตลอดเช่นกัน “เก็บของขนาดนี้แล้ว พี่ยังจะถามอีกเหรอครับ” พอร์ชถามพลางขำออกมาเบาๆขณะที่ยกกระเป๋าไปรวมที่มุมห้องรอการขนย้ายในวันพรุ่งนี้ ก่อนจะเดินกลับมานั่งข้างๆพายที่โซฟากลางห้อง “ยังเสียใจเรื่องที่บ้านอยู่มั้ย” พายถามพลางมองใบหน้าด้านข้างของพอร์ชอย่างค้นหา เธอรู้จักพอร์ชมาหลายปี ตั้งแต่ที่หาเสี่ยเลี้ยงตามคำแนะนำของเพื่อนตอนเรียนปีสุดท้ายเพราะต้องหาเงินรักษาแม่ แต่แทนที่จะได้คนอายุมากกว่าดันได้รุ่นน้องอย่างพอร์ชมาแทนเพราะเพื่อนที่ทำงานในผับ

อนาคินโวยวายเมื่อเพื่อนพูดถึงอดีตที่โดนล้อประจำ ใบหน้าหล่อตี๋บูดบึ้งเหมือนเด็กน้อยท่ามกลางเสียงหัวเราะของพอร์ชที่ขำเพื่อนไม่หยุด เป็นครั้งแรกในรอบปีเลยก็ว่าได้ที่หัวเราะออกมาดังขนาดนี้ แต่ถึงจะหยอกล้อเพราะขำเพื่อนแค่ไหน พอร์ชก็ยังอิจฉาเพื่อนมาตลอด ที่อีกคนมีพ่อให้งอแงใส่ตลอดเวลา มีพ่อที่คอยกางปีกปกป้องทุกครั้งที่เจอเรื่องยากลำบาก พ่อที่พชรคนนี้มีแต่ก็เหมือนไม่มี“งั้นไว้เริ่มงานเจอกันนะ กูกลับก่อน”“อือ กลับดีๆ แต่ว่าไม่พาแฟนมึงมาเจอกูหน่อยเหรอวะ”“แล้วมึงจะอยากเจอทำไมนะ”พอร์ชที่กำลังลุกชะงักก่อนจะหันมามองเพื่อนตาขวาง ทันทีที่อีกคนพูดถึงพายขึ้นมา อนาคินถอนหายใจแรงๆกับความขี้หวงจนหน้ามืดของเพื่อน มือหนาหยิบเอกสารที่พอร์ชเตรียมมาให้ชูขึ้นแล้วบอกพลางกรอกตาไปด้วยอย่างรำคาญ“กูจะได้พาไปฝากงานให้ครับ ไม่อยากให้แฟนมึงทำงานแบบสบายใจหรือไง อย่างน้อยถึงจะเข้าเพราะเส้นสายแต่เส้นสายก็ช่วยให้ชีวิตสบายขึ้นนะครับเพื่อน”“พายไม่อยากให้ใครรู้ว่าเข้ามาแบบไหน กลัวโดนเกลียดน่ะ”“อย่างน้อยก็แค่แนะนำว่าเป็นรุ่นพี่กูก็ได้ น่าจะดีกว่าเยอะ”“อือ งั้นก็ได้ เดี๋ยวพามาหา”พอร์ชพยักหน้าเมื่อนึกดูแล้วว่าแบบนั้นน่

‘พี่แค่เคารพการตัดสินใจของพอร์ชค่ะ’ พายจำได้ว่าตอบไปแบบนั้น พยายามนิ่งเฉยทั้งที่บีบมือตัวเองแน่นอยู่ใต้โต๊ะ ไม่ว่าจะเป็นสายตาดูแคลน คำพูดที่บั่นทอน หรือท่าทางกดข่มที่คนตรงข้ามกำลังทำอยู่ล้วนสร้างความหวั่นใจให้พายทั้งนั้น เพราะเธอคือคนที่หลีกเลี่ยงการมีปัญหากับคนอื่นมาตลอด แต่เหมือนตอนนี้จะเลี่ยงไม่ได้อีกแล้ว ‘ฟังดูสวยหรูจังนะคะ ความรักที่ยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อให้ได้อยู่ด้วยกัน’ ‘แล้วทำไม่ได้เหรอคะ ในเมื่อพวกพี่ก็ไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อน เราก็แค่รักกันมันผิดมากเหรอคะหมอบี’ พายถามกลับอย่างไม่เข้าใจ ทำไมเธอที่พยายามอยู่เงียบๆถึงได้ถูกดึงเข้าไปในความวุ่นวายตลอด เราก็แค่รักกันเท่านั้น แต่ไม่คิดว่าคำตอบนั้นจะทำให้หมอบีขำออกมาราวกับฟังเรื่องตลก ‘ฮะๆ พูดไม่ออกเลยแฮะ นี่พี่คิดจริงๆเหรอคะว่าไม่ได้ทำใครเดือดร้อน’ ‘หมายความว่าไงคะ’ ‘คนที่อยู่ตรงหน้าพี่นี่ไงคะเดือดร้อน พี่คิดว่าทำลายอนาคตที่คนอื่นวางไว้เป็นสิบๆปีแล้วไม่ผิดสินะคะ’ ‘แต่หมอพอร์ชไม่ได้เต็มใจนี่คะ แล้วพี่ก็ไม่เคยเรียกร้องหรือบังคับอะไรเลยมันเป็นสิ่งที่เค้าเลือกเอง’ พายรีบแก้ความเข้าใจผิด เธอไม่เคยแย่งและไม่คิดจะครอบครองด้วยซ้ำ แต