ฝาแฝดเอวดุ のすべてのチャプター: チャプター 201 - チャプター 210

‘ไม่ต้องตกใจหรอกค่ะ จะเรื่องอะไรก็ไม่ยากสำหรับบีหรอก เรามันไม่เหมือนกันนี่คะจริงมั้ย’หมอบีบอกพลางยิ้มเยาะ ไม่ได้มีท่าทีข่มขู่แต่พายกลับไม่สบายใจสักนิดที่อีกคนพูดถึงแม่ของเธอ และเป็นตอนนั้นเองที่พายเกือบสติแตกแล้วจริงๆพอร์ชก็กลับมาถึงพอดี หมอบีถึงได้หยุดพูดเท่านั้นและเตรียมกลับเพราะการเผชิญหน้ากับพอร์ชนานๆไม่ใช่เรื่องดีนัก‘กลับมาไวกว่าที่คิดแฮะ’‘เอาเป็นว่าคิดให้ดีๆละกันค่ะว่าควรรักพอร์ชแบบไหนถึงจะถูกต้อง อีกอย่างพ่อพอร์ชไม่ยอมปล่อยลูกคนเดียวไปอยู่แล้ว ยังไงก็ดูแลตัวเองกับแม่ดีๆนะคะ’เธอทิ้งท้ายไว้อีกรอบก่อนพอร์ชจะเดินเข้ามาถึงในบ้าน เป็นประโยคทิ้งท้ายที่หนักหนากับหัวใจจนต้องแสร้งทำเป็นโกรธพอร์ชแล้วมายืนสงบอารมณ์อยู่คนเดียวแบบนี้ เมื่อกี้เธอหึงมากจริงๆเลยกล้าทำให้หมอบีเห็นภาพนั้นก่อนไป สำหรับพอร์ชตอนนี้เราคบกันจริงจังและมีสถานะ เธอไม่เคยไปแย่งพอร์ชมาจากใครเพราะพอร์ชไม่เคยรักคนอื่น ดังนั้นพอร์ชเป็นคนรักที่เธอมีสิทธิ์จะหวงได้แต่กับเรื่องครอบครัวของพอร์ชและเรื่องของแม่เธอ คงยังเป็นสิ่งที่กังวลและกวนใจเธอมาตลอด ไม่รู้เลยว่าหมอบีคิดจะทำอะไรกันแน่ถึงพูดแบบนั้นออกมา“คิดอะไรอยู่ครับ”เสียง

‘นี่พอร์ชส่งคนมาตามเราเหรอ แล้วที่พี่ชายเราโดนจับไปก็ฝีมือพอร์ชด้วยใช่มั้ย ทำแบบนี้ทำไม’ “นั่นสิ เราก็เคยถามบีแบบนั้นเนอะ” พอร์ชถามกลับอย่างใจเย็นพลางยิ้มเยาะอย่างสะใจ จนหมอบีที่อยู่ปลายสายตะคอกเสียงดังอย่างโมโห ‘พอร์ช!’ “ทำไม พอตัวเองโดนรังควานบ้างก็โกรธขึ้นมาเหรอ ความลับสำคัญซะด้วยทำไงดีล่ะทีนี้ ลูกสาวคนเล็กที่เป็นหมอคนเก่งแอบเลี้ยงผู้ชายไว้เล่นสนุกตั้งหลายคน แถมยังเคยไปทำแท้งที่ต่างประเทศ ลูกชายคนโตติดยาแถมยังเป็นผู้ค้ารายใหญ่ที่ติดสินบนไปทั่ว ลูกชายคนกลางก็ชอบหลอกผู้เยาว์มาถ่ายคลิปแล้วขายในเว็บเถื่อน บริษัทก็กำลังจะล่มจมในอีกไม่นานเพราะผู้บริหารห่วยแตกมัวแต่ติดผู้หญิง ส่วนคนเป็นแม่ก็เป็นซึมเศร้าเพราะรับสภาพครอบครัวไม่ได้ นี่มันครอบครัวแสนสุขชัดๆเลยว่ามั้ย พ่อเราไม่รู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไงนะ” พอร์ชร่ายยาวถึงความเน่าเฟะของครอบครัวนี้จนหมดเปลือก รู้สึกโชคดีขึ้นมาที่เลือกจะไม่ทำตามใจพ่อ ไม่งั้นคงได้พากันลงเหวหมดแน่ๆ ‘ทำไมทำกับเราแบบนี้ ฮึก เราเป็นเพื่อนกันมาตั้งนานนะพอร์ช’ “ก็ถ้าบีเป็นเพื่อนที่ดีจะโดนแบบนี้เหรอ ตอนที่เราบอกว่าอย่ายุ่งแล้วทำไมไม่ฟังกันล่ะบี” ‘แต่เรารักพอร์ชนะ ฮ

“พอร์ช เดี๋ยวสิ” พายยื้อตัวไว้เมื่อถูกคนตัวสูงดึงให้เดินตามจนแทบสับขาไม่ทัน ตั้งแต่ที่เข้าไปในร้านแล้วทำทุกคนอึ้งกริบไปทั้งโต๊ะ พอร์ชก็ขอตัวพาพายกลับบ้านอ้างว่ามีเข้าเวรตอนเช้าต่อ พายเลยหลุดจากสถานการณ์น่าอึดอัดตรงนั้นมาได้ ถึงจะรู้ว่าถ้าไปทำงานเมื่อไหร่ต้องโดนซักไม่หยุดแน่ๆก็ตาม แล้วถึงจะรอดจากตรงนั้นมาได้ พายก็ยังต้องมาเผชิญกับพอร์ชในเวอร์ชั่นที่ไม่ได้เห็นมานานอีกด้วย ใบหน้าที่ดูดุดันขึ้นมากับความนิ่งเงียบที่ทำเอาพายใจคอไม่ดีเลยสักนิด ตลอดทางกลับบ้านพอร์ชเอาแต่พ่นลมหายใจออกมาแรงๆ ถามคำตอบคำจนไม่รู้จะชวนคุยยังไงเลยได้แต่เงียบตาม ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าพอร์ชหงุดหงิดเรื่องอะไร จนมาถึงบ้านเธอก็โดนดึงมือให้เดินตามเข้ามาแล้วดันเข้าไปชิดผนังทันที พอร์ชกักคนตัวเล็กเอาไว้ด้วยแขนสองข้าง ใช้มือหนาทุบลงไปที่ผนังอย่างหงุดหงิดไม่หาย ก่อนจะซบหน้าลงไปที่ไหล่เล็กแล้วบ่นออกมาทั้งที่รู้ว่าพายไม่ได้ผิดอะไรเลย ถ้าจะผิดก็คงเป็นเพราะสวยสะดุดตาเกินไปจนต้องคอยตามหวงแทบบ้าแบบนี้ ไม่ว่าอยู่ที่ไหนก็เป็นแบบนี้ตลอดเลย“ไอ้หน้าหม้อนั่น ทำไมต้องมายุ่งกับพี่วะ” “พอร์ช ใจเย็นๆสิเค้าไม่รู้นี่นา” “เย็นไม่ไหวแล้ว ไฟจะล

ความร้อนรุ่มกลางกายยามเสียดสีกัน มันทั้งเจ็บจุกและซ่านเสียวจนตาพร่า และพอเสร็จสมติดกันหลายครั้งพายก็ชาดิกไปทั้งตัวจนอ้าปากค้าง ไม่อาจห้ามหรือแม้แต่จะบอกว่าตัวเองซ่านเสียวมากขนาดไหน ได้แต่แอ่นเอวรองรับแกนกายที่ตอกตรึงเข้ามาอย่างร่านร้อน ราวกับถูกมอมเมาด้วยราคะที่แผดเผาไปทั้งตัว “อ๊ะ ฮึก อ๊าาา” เธอเสร็จสม กระตุกเกร็ง ส่งเสียงออกมาอย่างลืมอาย ลืมทุกสิ่งอย่างรอบตัวไปหมด รับรู้แค่สัมผัสเร่าร้อน แอ่นเอวรับแกนกายที่ยังเสือกไสทั้งที่ยังกระตุกพ่นน้ำออกมาจนเกิดเสียงเฉอะแฉะไปทั่วห้อง “ซี้ดด วันนี้เมียร่านจังนะครับ ไหนเอาขามาไว้บนไหล่ผัวเร็วเข้า” พอร์ชสั่งออกมาพลางโน้มตัวเข้าหามากขึ้น พายทำตามอย่างว่าง่าย เธอกัดปากมองหน้าคนที่ใช้คำแทนตัวอย่างที่ไม่เคยใช้มาก่อน แต่แปลกที่ดันชอบขึ้นมาและรู้สึกว่าพอร์ชเซ็กซี่ซะจนใจสั่น เหมือนกับว่าเรากำลังเป็นของกันและกันจริงๆ ทั้งที่ก็เป็นมาตั้งนานแล้ว “หึ มองแบบนี้เตรียมเสร็จอีกรอบเลยคนสวย” ปั้ก ปั้ก ปั้ก “อ๊ะ ฮึก อ๊ะ อ๊าาา” พรวด! “ซี้ดด อ่า เมียตอดแรงจัง อึก” พอร์ชถอนแกนกายออกมาจากคนตัวเล็ก ร่องรักแดงช้ำมีน้ำสีขาวขุ่นไหลออกมาตลอดเวลาจนต้องกลืนน้ำลายอึกใ

“แม่คะ…” พายส่งเสียงเรียกคนเป็นแม่ที่นั่งเล่นตรงสวนอย่างระมัดระวัง เพราะแม่เธอมักจะตกใจและกลัวเวลามีใครเข้ามาหาแบบกะทันหัน แต่แปลกที่วันนี้คนเป็นแม่กลับหันมายิ้มให้แล้วทักทายด้วยความสดใส “อ้าว ลูกสาวมาแล้วเหรอ” สรรพนามที่ใช้เรียกแทบทุกคนที่เป็นผู้หญิงไม่ได้ทำให้พายดีใจเหมือนตอนแรกอีกแล้ว เพราะพอรู้ว่าแม่ยึดติดกับการเรียกเธอในความทรงจำเก่า จนเรียกคนอื่นด้วยแบบนั้นไม่ได้หมายถึงว่าแม่จำเธอได้ แต่แค่มีความทรงจำนั้นอยู่ในหัวต่างหาก สุดท้ายแม่ก็ไม่เคยจำเธอตอนนี้ได้อยู่ดี พายส่งยิ้มให้แม่ที่เดี๋ยวนี้ได้เจอกันบ่อยขึ้นเพราะกลับมาอยู่ใกล้ๆ และตั้งใจจะพาพอร์ชมาหาเพื่อให้แม่ได้เห็นหน้าไว้บ้างก่อนที่จะพาไปอยู่ด้วยกันจริงๆ ถึงจะไม่รู้ว่าจะช่วยได้หรือเปล่าก็เถอะ “นี่พอร์ชค่ะแม่ คนที่พายจะแต่งงานด้วย” พายดึงพอร์ชมายืนข้างๆก่อนจะแนะนำอีกคนให้แม่รู้จัก และพอร์ชเองก็ยกมือไหว้ทักทายอย่างนอบน้อม แต่ก็ระวังไม่เข้าไปใกล้มากกว่าเดิมนักเพราะกลัวอีกคนจะตกใจ และน่าแปลกที่วันนี้คนป่วยที่เคยเหม่อลอยทั้งวันกลับมีแต่รอยยิ้มสดใสอย่างที่พายไม่เคยเห็นมานานมากแล้ว แถมยังลุกเดินเข้ามาหาพลางจับตัวพอร์ชแล้วเอ่ยชมออก