All Chapters of จอมใจมหาโจร : Chapter 11 - Chapter 20

วาจาอันเผ็ดร้อนบั่นทอนจิตใจให้แตกสลายเป็นเศษเสี้ยว ไม่รู้เวรหรือกรรมแต่ปางไหนถึงต้องมาพบพานสัตว์ร้ายดั่งเช่นแดนสรวง ร่างใหญ่ของเขาโอ้โลมเธอไปพลางถอดโยนเสื้อผ้าของตัวเองไปพลางก่อนจะดึงทึ้งอาภรณ์ของเธอให้ปลดเปลือยออกจากกาย เหลือเพียงร่างเปล่าที่เนื้อแนบสนิทถึงกันและกัน...วงแขนกำยำกอดรัดให้เธอตกอยู่ในอาณัติ ริมฝีปากหนายังคงสำรวจพรมจูบสะเปะสะปะมาเรียมดิ้นพล่านอยู่ชั่วครู่ก่อนนิ่งลงเพราะความเหนื่อยและร่างกายที่เมื่อยขบปวดร้าวอยู่แล้วเป็นทุนเดิม ยิ่งขยับก็ยิ่งระบมหนัก เธอทำได้แค่รอรองรับอารมณ์กลัดมันจากเขาโดยไม่มีทางหลีกเลี่ยงเลยแม้จะพยายามเท่าไหร่ก็ตาม “ฉันดีใจนะที่ได้เธอคนแรก แต่จะดีใจกว่านี้เมื่อเธอท้อง” แดนสรวงกล่าวพึมพำ ลากริมฝีปากสำรวจผิวเปลือยลงมาถึงเนินอกอวบหยุ่น งับดูดโลมเลียดั่งสัตว์ร้ายที่หิวกระหายในรสอันโอชะของเหยื่อตัวน้อยอุ้งปากอุ่นร้อนครอบครองปทุมถันแล้วกลืนกินสลับข้าง มือสากหยาบหนาก็ขยำขยี้ด้วยแรงอารมณ์ที่ยากหยุดยั้งร่างเล็กนอนบิดส่ายครางรับสัมผัสเบาๆ ไม่ใช่เพราะเคลิ้มไปตามกระแสสวาทหากแต่เพราะความรุนแรงที่เขามอบให้เป็นร

“คุณแดนแน่ใจนะครับว่าจะบุกกันไปเล่นงานพวกมันเลย”“แน่เสียยิ่งกว่าแน่อีกลุงแสง” ชายหนุ่มยกบุหรี่ขึ้นดูดแล้วพ่นควันขาวฟุ้ง เขานั่งหารืออยู่กับลุงแสงเพียงสองคน ส่วนที่เหลือก็พักผ่อนเอาแรง วันสองวันมานี้พวกเขาต้องเหน็ดเหนื่อยกันพอสมควรกับภารกิจสำคัญ “แต่เราจะแน่ใจได้ยังไวว่าพวกมันใช้เส้นทางนั้นจริงๆ วันก่อนพวกมันบุกมาถึงรังเราก็ถูกเก็บเสียหลายคน เมื่อวานก็มีพวกว้าปะทะกับคนของเราอีก มันไม่รู้ตัวกันแล้วเหรอครับ” “มันไม่รู้หรอกว่าพวกไหนเป็นพวกไหน...ก็ไม่มีใครกลับไปส่งข่าวให้มันนี่จริงไหมลุง ถ้าเราไม่รีบฉวยโอกาสที่มันก็ระแวงไม่แน่ใจว่าเราจะเอายังไงกันแน่ แล้วปล่อยเวลาชักช้ากว่านี้พวกแกนนำคงหาทางอื่นลำเลียงของเข้าไทย ทางที่สายบอกกับเรากว่าจะสืบรู้ก็กินเวลาตั้งหลายเดือนแล้วจะรออะไรอยู่”“ผมเป็นห่วงครับ...พวกมันคงเตรียมการป้องกันไว้อย่างดี” ลุงแสงก้มหน้าแต่ไม่อาจซ่อนกิริยากังวลเอาไว้ได้“ป่าทั้งภูมิภาคนี้ยังจะมีใครรู้ละเอียดเท่าลุง แม้แต่พวกมันเองก็มีจุดอ่อนตรงไม่จำนานป่านี่แ

กว่าที่หญิงสาวจะอาบน้ำชำระร่างกายเสร็จก็ตกค่ำพอดี โดยมีอูซาซึ่งอาบก่อนจัดที่นอนรออยู่ในห้อง บ้านทั้งหลังมีเพียงตะเกียงน้ำมันก๊าซดวงเดียวให้แสงสว่าง แต่เธอชินกับการใช้ชีวิตอยู่ในความสลัวแบบนี้เสียแล้ว“อูซา...หยิบผ้าเช็ดหน้าให้พี่หน่อย” มือเล็กดึงกลอนออกแล้วเรียกหาอูซาเนื่องจากลืมนำผ้าสำหรับเช็ดตัวเข้ามาด้วย เธอมีแต่ผ้าถุงที่กำลังสวมอยู่และเนื้อตัวเปียกปอนที่นี่ไม่มีผ้าขนหนู...มีแต่ผ้าถุง กับผ้าผืนสีเหลี่ยมเนื้อผ้าเดียวกันแต่เล็กกว่าให้เธอไว้ใช้ในตอนอาบน้ำ “ขอบใจจ้ะ” เธอกล่าวแล้วรับเอาผ้าจากมือที่ส่งยื่นผ่านช่องประตูเข้ามาให้ แล้วซับเช็ดใบหน้าก่อนจะไล่ลงมาตามลำคอและเนื้อตัว จากนั้นก็พาดผ้าผืนเล็กไว้บนบ่า เปิดประตูเดินออกมาด้านนอก “ว้าย!”“...” ร่างใหญ่ที่นอนอยู่บนเตียงโดนเอามือสองข้างสอดไว้ใต้ศีรษะ เขาหันมองเธอแต่ไม่ได้ตอบโต้อะไร“เข้ามาได้ยังไง...แล้วอูซาล่ะ”“เดินเข้ามา อูซากลับไปนอนที่บ้าน” ชายหนุ่มตอบ“ได้ยังไง ไหนบอกจะให้อูซาอยู่เป็นเพื่อนฉัน”“ใช่...ตอนที่ฉันไม่อยู่” แดนสรวงหันมองหญิงสาวที่ยืนตะปบผ้าถุงกอดอกเอาไว้ด้วยแววตาเฉยชา จนเธอไ

“คุณพจน์จะไม่รอให้สืบหาที่อยู่แน่ชัดของไอ้แดนมันก่อนเหรอครับ มาแบบนี้คุณจะเสียเวลางานเปล่าๆ“น้องสาวกูทั้งคน...ต้องให้ใจเย็นขนาดไหน” ร่างใหญ่สาวเท้าเร็วเดินไปตามทางเดินของโรงแรมบอดี้การ์ดส่วนตัวสองตามคนตามติดไม่ห่าง หลังสุดมีพนักงานของโรงแรมคอยบริการลากกระเป๋าให้“แต่เรายังแน่ใจไม่ได้ด้วยซ้ำว่ามันพาคุณมาเรียมมาเชียงใหม่หรือเชียงรายจริงๆ แล้วพื้นที่ก็กว้างมากยังจำกัดบริเวณที่แน่ชัดก็ไม่ได้” การ์ดคนสนิทที่เดินนำหน้าสุดกล่าว“ก็รอกันอยู่ที่นี่แหละ ถ้าได้เรื่องยังไงเราจะได้ลงมือกันทัน ถ้าขืนให้นั่งรอข่าวอยู่กรุงเทพฯ คงเป็นบ้าตายกันพอดี” “ครับ...ถ้าอย่างนั้นผมคิดว่าจะออกไปหาข่าวด้วยตัวเองอีกแรง หลายๆ ช่องทางอาจจะได้เรื่องเร็วขึ้น” “ดี...สั่งคนของเราทุกคน ใครล่าตัวไอ้แดนหรือหาตัวมาเรียมเจอฉันจ่ายไม่อั้น” “ครับคุณพจน์” การ์ดหนุ่มรับคำสั่งแข็งขันแล้วเปิดประตูห้องพักให้กับผู้เป็นนายเมื่อเดินมาถึง พนักงานโรงแรมพากระเป๋าเข้าไปด้านในแล้วออกมาเมื่อหมดหน้าที่ส่วนการ์ดทั้งสามก็อยู่คุยหารือกับคมพจน์

“เรื่องส่วนตัวของแดนฉันไม่รู้มากนักหรอก รู้แต่ว่าตอนที่เขาเข้าป่าไปท่องเที่ยวกับกลุ่มของพรานแสงเมื่อห้าปีก่อนเขาถูกกองกำลังติดอาวุธโจมตี ตายไปหลายคน เหลือแต่เขากับพรานแสงที่รอดออกมา แล้วชาวบ้านที่นี่ช่วยเอาไว้ ฉันเป็นคนรักษาให้เขาเอง หลังจากนั้นเขาก็กลับไป แล้วก็กลับมาอีกทีในสภาพไม่เป็นผู้เป็นคน พรานแสงเล่าว่าแดนสูญเสียคนในครอบครัว เลยเสียใจอย่างหนัก แล้วแดนก็อยู่กับพวกเราที่นี่นับตั้งแต่นั้น ความรู้ความสามารถของเขาช่วยให้ชาวบ้านมีชีวิตที่ดีขึ้น พึ่งพาตัวเองได้ แดนยังทำหน้าที่รักษาความสงบสุขให้พวกเราไม่ต้องอยู่อย่างขลาดๆ กลัวๆ โดยการรวมกลุ่มคนในหมู่บ้าน และพรานป่าหลายคนต่อต้านอำนาจของกลุ่มว้า”มาเรียมนั่งฟังด้วยความทึ่งในวีรกรรมของแดนสรวง เธอไม่แปลกใจเลยว่าทำไมชาวบ้านที่นี่ถึงจงรักภักดีต่อเขานักชาวบ้านทุกคนแม้แต่อูซาที่อยู่กับเธอทุกวันไม่เคยปริปากพูดเรื่องใดๆ ของแดนให้เธอรู้ พวกเขาทำตามคำสั่งของชายหนุ่มคือคอยจับตาดูเธอไม่ให้ออกนอกพื้นที่หมู่บ้านเท่านั้น “กลุ่มว้าเคยอยากได้หมู่บ้านของเราเป็นทางผ่านขนยาเสพติดเข้าในไทย พวกนี้ต้องเปลี่ยนเส้นทางบ