จอมใจมหาโจร のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

“ยังตกใจอยู่เหรอคะ หน้าซีดเชียว” พอวานั่งลงข้างๆ ร่างเล็กที่นั่งอยู่บนแคร่ใต้ถุนบ้านพักของเธอก่อนแล้วมาเรียมหันมองด้วยแววตาสับสนและหวั่นวิตก ไม่มีแม้แต่รอยยิ้มระบายอยู่บนใบหน้าขาวซีด ที่เคยเปล่งปลั่งเป็นธรรมชาติ“นิดหน่อยค่ะ ฉันไม่เคยพบเจออะไรแบบนี้มาก่อนเลย”“แดนยังไม่พ้นขีดอันตรายเสียทีเดียว แผลอาจอักเสบจนเขาเป็นไข้ คืนนี้เราต้องคอยระวัง ฉันกลัวแผลเขาจะติดเชื้อด้วย”“แล้วคนอื่นๆ ล่ะคะ”“พวกเขามียา และไม่ได้มีแผลฉกรรจ์เหมือนแดน เดี๋ยวฉันจะไปตรวจให้อีกทีรอพวกเขาอาบน้ำอาบท่าให้เสร็จเสียก่อน” คุณหมอสาวตอบนิ่งเนิบเหมือนกับไม่ใช่เรื่องร้ายแรง ทั้งที่พวกเขาเป็นกลุ่มก่อการร้าย และไปทำเรื่องผิดกฎหมายกันมา“มีบางคน...ไม่ได้กลับมา” “นั่นแสดงว่าพวกเขาจะไม่ได้กลับมาอีกแล้ว” คนตอบผลุบตาต่ำลงเล็กน้อยเหมือนคำพูดนั้นทิ่มแทงไปถึงความรู้สึก “มันเกิดขึ้นบ่อยแค่ไหนสำหรับที่นี่”“เมื่อก่อนชาวบ้านต้องระวังตัวกันทุกวินาที ตั้งแต่แดนมาอยู่ก็ดีขึ้น พวกมันไม่กล้าเข้าใกล้หมู่บ้านมากนักเพราะคนดูแล หากมีการต่อสู้รุนแรงเรื่องจะถึงหูทางการพวกมันเลยไ

ใบหน้าคมกร้านหล่อเหลา ผิวพรรณสะอาดสะอ้านของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่สมส่วนที่ยืนหันหน้าสนทนากับลูกน้อง กลับมีแววตาที่ไม่ได้หมดจดเช่นรูปลักษณ์เลยแม้แต่น้อย เขามองบรรดาลูกน้องที่กำลังกล่าวรายงานความคืบหน้าเกี่ยวกับการหายตัวไปของน้องสาวคนเดียวด้วยความเคืองแค้นในโทสะนั้น...ยังเต็มแน่นไปด้วยความหวังเมื่อได้เบาะแสบางอย่าง พวกเขาไม่ได้มาเสียเที่ยวจริงๆ “เราจะไปกันพรุ่งนี้เลย!!” เขาทุบกำปั้นลงบนโต๊ะทำงานในห้องพักส่วนตัว ประกาศกร้าวให้ทุกคนเตรียมพร้อมสำหรับการตามล่าอริร้าย แม้จะยังไม่รู้ชะตากรรมว่าน้องสาวอันเป็นที่รักเป็นตายร้ายดีอย่างไร แต่ตอนนี้ก็สืบรู้ถี่ถ้วนแล้วว่าใครเป็นตัวการสำคัญ “รออีกหน่อยเถอะครับคุณพจน์ เชื่อผม...พวกมันเพิ่งปะทะกันเมื่อสามวันก่อน พวกว้าล้มตายเพียบ ตอนนี้ทั้งทหารทั้งตำรวจอยู่เต็มไปหมด จะทำอะไรก็คงไม่สะดวกนัก เผลอๆ เราจะขึ้นดอยไม่ได้ด้วยซ้ำเพราะเจ้าหน้าที่ต้องเฝ้าระวังอาจมีการปิดอาณาบริเวณชั่วคราวด้วย” “แล้วจะให้กูทำยังไง! นั่งรอนอนรออยู่อย่า

รุ่งสาง...เอริก้าสะดุ้งเพริบตกใจตื่น จิตสำนึกของเธอคิดถึงลูกน้อยเป็นลำดับแรกพร้อมๆ กับอาการปวดหัวปวดตัวจนต้องหลับตาแล้วใช้มือบีบนวดเพื่อบรรเทาร่างของเธอเปลือยเปล่าซุกอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาสีขาวในห้องพักสุดหรูของคมพจน์ แต่ตัวเขานั้นไม่ได้อยู่บนเตียงกับเธอแล้วหญิงสาวยังจดจำทุกเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืนได้เป็นอย่างดี เธอพลาดที่เผลอใจไปกับสัมผัสอันเร่าร้อนของเจ้านายหนุ่มทั้งที่เพิ่งเจอกันเพียงไม่กี่ครั้ง หากเธอยับยั้งชั่งใจได้มากกว่านี้ก็คงไม่เกิดเหตุการณ์อันน่าอัปยศขึ้น ร่างเล็กขยับตัวลงจากเตียงเมื่อรู้สึกดีขึ้นแล้ว เธอได้ยินประตูห้องน้ำเปิดออกจึงหันมองเจ้าของห้องในชุดเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวก็ก้าวออกมาพร้อมกับไอแพดในมือ สีหน้าของเขาค่อนข้างเคร่งเครียด“คุณตื่นแล้วเหรอ...” สรรพนามในเช้าแรกหลังจากความสัมพันธ์เปลี่ยนแปลงเปลี่ยนไปในทันที หญิงสาวกะพริบพร้อมกับเม้มริมฝีปากด้วยความรู้สึกอึดอัดและละอายใจ“ฉันต้องรีบไปดูเฮย์เดน ป่านนี้คงร้องไห้แย่แล้ว”“ผมให้คนไปดูแลตั้งแต่เมื่อคืนแล้วล่ะไม่ต้องห่วง...” “ฉันก็ยังเป็นห่

แดนสรวงพาเธอมายังตีนเขาซึ่งอยู่อีกฝั่งของหมู่บ้านแต่ไม่ไกลนัก มีทางเดินเท้าเล็กๆ ทอดยาวออกไป บ่งบอกให้รู้ว่าทางนี้ใช้สัญจรเป็นประจำอุณหภูมิลดต่ำลงเมื่อเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ รอบๆ เป็นป่าดิบที่อุดมสมบูรณ์เหมือนอย่างที่เธอเห็นจนชินตา เสียงน้ำไหลได้ยินอยู่ตลอดเส้นทาง เหมือนกับว่าลำน้ำนั้นขนาบไปกับทางเดินหญิงสาวสังเกตเห็นทางแยกหลายแห่ง เธอคาดเดาว่านั่นคงเป็นทางไปที่ลำธารเช่นกันแต่คงไม่ใช่ตรงที่มีฝายซึ่งแดนสรวงต้องการไปดู เขาจึงยังไม่เปลี่ยนเส้นทางหรือหยุดหากเป็นในตอนแรกๆ ที่ถูกจับตัวมาโอกาสแบบนี้เธอหาทางหนีไปนานแล้ว แต่เมื่อได้รู้ได้เห็นถึงอันตรายที่มากกว่าหลายร้อยเท่ามันทำให้ความกล้าของเธอลดถอยลงไปเพราะหากโชคร้ายหนีไปปะกับโจรกลุ่มที่เคยปะทะกับแดนสรวงจริงๆ คงถึงคราวชะตาขาดอย่างไม่ต้องสงสัย“ดอกทานตะวัน...ที่นี่มีดอกไม้แบบนี้ด้วยเหรอ” หญิงสาวรำพันกับตัวเองในขณะที่กวาดสายตามองไปด้านหน้าซึ่งสองข้างทางเต็มไปด้วยดอกทานตะวันที่ชูช่อหาแสงจากดวงอาทิตย์รอบๆ มีการแผ้วถางกินบริเวณกว้าง แสงแดดสาดส่องผ่านพุ่มไม้ด้านบนลงมาแผดจ้ามากขึ้น“จะรออยู่ตรงนี้หรือจะลงไปดูด้วยกัน” เขาถาม...ทำให้ร่างเล็กดึงสติ

“อยู่ที่นี่จนกว่าฉันจะหายดีได้ไหม” “แดน...” มาเรียมมองเข้าไปในดวงเนตรที่อยู่ห่างจากเธอไม่ถึงนิ้ว รู้สึกประหลาดใจในคำถามยิ่งนัก “ฉันจะไปส่งเธอกลับบ้าน” “นายพูดจริงเหรอ”“ฉันเคยโกหกไหม” “ทำไม” “ไม่ดีใจหรือไง” “ฉัน...ต้องดีใจสิ” เธอตอบด้วยน้ำเสียงที่ไม่มั่นคงเอาเสียเลย แดนสรวงทำให้ความรู้สึกมันหวั่นไหวและแปรเปลี่ยนได้อย่างรวดเร็วเหลือเกิน “ตกลงหรือเปล่า” แดนสรวงถามย้ำ “ฉันเลือกได้ด้วยเหรอ” “ได้...ระหว่างจอยู่ที่นี่ตลอดไป หรือรอให้ฉันหายดี แล้วค่อยกลับ เธอเลือกได้อย่างใดอย่างหนึ่ง” “ฉันกลับ” คราวนี้เธอให้คำตอบโดยไม่ลังเล แอบเห็นความวูบไหวในแววตาคมเข้มนั้น “ก็คิดว่าต้องเป็นแบบนั้นเหมือนกัน” ใบหน้าแนบประชิดเข้ากลีบปากสีหวานอีกครั้ง บดจูบดูดดื่มหนักหน่วงกว่าเก่า มือข้างหนึ่งสอดไปจับท้ายทอยของเธอเอาไว้ พลางลูบไล้กดให้เธอรับเอาจุมพิตเร่าร้อนอย่างไม่มีทางล่าถอย “อืม...” ร่างดิ้นขลุกขลักเมื่อชายหนุ่มวาดวงแขนอีกข้างกอดรัดให้เธอแนบติดกับเขา ยังตะบมจูบนัวเน