“มาอยู่นี่เอง...ให้อูซาหาซะทั่วก็ไม่เจอ”“ว่าไงหมอ” เขาหันไปยิ้มให้กับพอวาด้วยความคุ้นเคยแล้วโยนกิ่งไม้ในทิ้งในห้วงเหว ก่อนจะเด็ดกิ่งไม้อีกอันใกล้ๆ มือมาแกว่งเล่นสายตาทอดมองไปยังเบื้องหน้าซึ่งอยู่ด้านล่างของหน้าผาที่เขานั่งอยู่ รอบๆ เต็มไปด้วยหญ้าเขียวขจี ออกดอกสะพรั่ง สายลมโชยพัดหวิวๆ กรรโชกใบไม้ใบหญ้าให้ปลิวล่องเป็นระยะ“คุณมาเรียมคงต้องนอนพักสักสองสามวันถึงจะหายดี”“เป็นหวัดเหรอ หรือว่าไข้ป่า” เขาถามกลับ“มีไข้น่ะ...เธอพาเขาไปทำอะไร กลับมาถึงตัวร้อนจี๋แบบนั้น”“ไปดูฝาย”“ตัวเปียกม่อล่อกม่อแล่กกันขนาดนั้นน่ะเหรอ หึ หึ”“อย่าเซ้าซี้หน่อยเลยน่า”“เราเป็นหมอ ก็ต้องรู้ที่มาที่ไปสิ ดีนะที่ไม่ป่วยหนักไปกว่านี้ไม่งั้นแย่แน่”“ยายนั่นทนจะตาย ไม่เป็นอะไรง่ายๆ หรอก”“เพราะแบบนั้นใช่ไหมเธอถึงชอบเขา...”“...” เป็นคำถามที่ทำให้แดนสรวงเงียบ และนิ่งงันไปทันที“คิดดีแล้วเหรอ...ที่จะปล่อยคุณมาเรียมไป”“เธอก็อยากให้เราทำแบบนั้นตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอ พอวา...”“ก็ใช่...เธอควรทำตั้งแต่แรก ตอนนี้มัน...”“ตอนไหนก็เหมือนกัน” ชายหนุ่มตอบเร็ว ไม่ได้หันมองคู่สนทนาสาวที่ยืนรับลมอยู่ข้างๆ“เธอควรจะดีใจไหมแดนที่
最終更新日 : 2026-01-07
