บททั้งหมดของ Here's Your Perfect: บทที่ 1 - บทที่ 10

Papasok na si Naila sa entrance ng pinagtatrabauhan niya ng mapansin niya ang teenager na lalaki na tumatakbo na dinaanan siya. Napansin niya ang takot sa mga mata nito. Pagkatapos ay narinig niya ang boses ng isang lalaki, “If I caught you, you’re a dead meat.”Galit na pagbabanta ng lalaki. In all fairness, maganda ang boses nito. Lalaking-lalaki! Sa sobrang bilis nitong tumakbo ay hindi na niya nakita ang mukha nito. She noticed how broad his shoulders are. It matches his masculine voice with that nice accent. Sa tagal ng pagtitig niya sa likod nito ay hindi agad nag-sink in sa kanya na hawak na ng lalaki ang damit ng teenager na lalaki. Nakita niya ang panginginig ng teenager at mukhang maiiyak na ito. At sa tingin niya ay nagmamakaawa ito sa lalaki. Nakita na din niya ang pag-abot nito sa cellphone na maaaring ini-snatch nito kaya ito hinabol. Naawa siya sa teenager. Siguro ay wala ng makain ito kaya nito nagawa iyon pero alam naman niyang

“Pumunta ka dito ng ganitong oras bukas. May ibibigay ako sa iyo at para sa kapatid mo.” Paulit-ulit na naririnig pa din ni Naila ang mga salitang iyon. Iyon ang huling sinabi ni Ashton sa teenager bago ito tumakbo papalayo kahapon. Pero bakit siya ang naghihintay doon kung saan niya unang nakita ang mga ito? Na sa tapat niyon ay ang kumpanya kung saan siya nagtatrabaho. Kaya nakatayo siya mismo sa tapat ng harap ng building nila. Na sag awing unahan naman ay ang restaurant kung saan na naman niya nakita ito at nakita siyang nakikipag-date. Parang kahihiyan yata ang inabot niya. He just caught her lying. Bakit nga ba? Tumingin siya sa orasan ng cellphone niya. Fifteen minutes before eight pa naman so may oras pa. Ayaw naman niyang pumasok ng masyadong maaga. At saka, curious lang naman siya kung tutuparin ba nito ang sinabi nito sa teenager. Iyon lang naman! But she couldn’t understand herself since yesterday. Kahit busy siya sa trabaho kahapon

Papasok na si Naila sa restaurant ng maramdaman ulit niya ang presensiya ni Ashton sa likod niya. “Ashton, please… huwag mo na akong sundan.” It took her a lot of courage to utter those words. Dahil baka bawiin niya ang mga sinabi kung palagi itong nandiyan at nangungulit.“Baka nasa likod mo lang ang lalaking babagay sa iyo.” Nakangiting wika nito at saka siya nilagpasan at binuksan ang pinto ng restaurant. “Welcome to our restaurant, Naila. Please, enjoy your stay and hoping that you will like our foods.” dagdag pa nito.Doon pala nagtatrabaho ito? Hindi pwede! Hindi siya pwedeng makita nito palagi sa ganoong sitwasyon.“Naila?”Napatingin siya sa bandang likuran niya dahil sa tumawag. “Alvin?” kahit na ayaw niyang ngumiti ng mga oras na iyon ay ngumiti siya. Si Alvin ang bagong prospect niya kaya kailangan niyang magpa-impress. For Pete’s sake, she’s going to date another guy today. Makikita na naman ni Ashton iyon at lalong nanliliit siya sa sarili dahil doon. Baka isipin nito na p

Kanina pa naiilang si Naila dahil palagi niyang nahuhuling tumitingin sa kanya si Ashton na ngayon ay nakatayo na sa tabi ng counter na animo totoong manager kung umasta. Pero parang siya lang naman ang binabantayan nito. Saka ito nagsimulang lumibot. Napatingin na naman siya dito ng biglang papalapit na ito sa table nila. “Ako na.” Narinig niyang sinabi nito sa isang waitress at kinuha ang juice na dala-dala. “Saang table ito?” Narinig pa niyang tanong nito. Nakita niyang tumuro ang waitress sa katabing table nila. Kinabahan siya dahil parang alam na niya ang pinaplano nito. Papalapit na ito sa table nila ng nakakalokong ngumiti ito sa kanya. Sinasabing humanda ang ka-date niya sa pinaplano nito. Pero bago pa man makalapit ito ay biglang tumayo si Andrew at sinagot ang cellphone nito. Si Andrew ang kanina pa niya hinihintay. Base na din sa pag-uusap nila ay mukhang ito na ang lalaking makakatulong sa kanya. Bukod sa malaki a

“Ano ito?” tanong ni Naila ng makarating siya sa kusina. “Pagkain,” pilosopong sagot naman ni Ashton na nakaupo na. “Alam ko. Ang ibig kong sabihin ay bakit ang dami nito?” Galing kasi sa iba’t-ibang fast food ang mga nakahapag sa table. “Hindi ko kasi alam kung anong gusto mo kaya nagpadeliver ako sa lahat. Medyo malamig na nga lang. Kanina pa kasi ang mga ito.” May plato ng nakahapag sa mesa para sa kanilang dalawa. Sa totoo lang ay gutumin siya. Mabilis kasi ang metabolism niya o sadyang patay-gutom lang siya pero ng mga sandaling iyon ay kahit na nag-aalburoto ang tiyan niya ay wala siyang ganang kumain. Habit na niya na kapag stress siya ay hindi siya makakain. Ewan niya pero parang ayaw magpalunok ng pagkain. “Wala akong gana.” Ewan niya pero masyado siyang overthinker. Palagi niyang iniisip ang mga bagay na hindi na dapat niya iniisip. Nag-isip sandali si Ashton saka biglang tumayo. “Wala din akong ganang kumain. Itapo