บททั้งหมดของ เหมยฮวาฤดูหนาว: บทที่ 201 - บทที่ 210

“เฮอะ! พูดดีกับเจ้าแล้วก็ยังทำนิ่งเฉย คิดจะลองดีอย่างนั้นสินะ ได้เลย เด็กๆ จับเจ้าเฒ่าไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำนั่นมาโบยให้เข็ดหลาบ” เมื่อเห็นตาแก่สติไม่ดีในสายตาตนยังยืนเฉย สวีกงกงพลันบันดาลโทสะ ร้องสั่งทหารที่มาด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น แน่นอนว่าผู้เฒ่าที่ยืนอยู่นั้นมีสีหน้ามืดคล้ำลงทุกที เคราขาวๆ กระ

จวิ๋นเทียนเฮ่อกวาดตามองคนด้านล่างด้วยสายตาเย็นชา เขาเพียงพยักหน้ารับคำพูดอวี้เหลียน ก่อนจะเปิดปากเอ่ยวาจา“เจ้าเฒ่าฟ่งเหวินอยู่ไหน ผู้ใดกล้าโกหกให้ที่ซ่อนตัวกับเจ้าแก่นั่น ข้าจวิ๋นเทียนเฮ่อจะจับมันเผาไฟทั้งเป็นให้ดู!”วาจาที่เอ่ยมาของบุรุษบนฟ้า หาได้นุ่มนวลดั่งภาพลักษณ์และเสียงไม่ ขณะที่กวาดตาสังเกต

“พวกเราต่างก็รู้ดีอาจารย์นั้นก้าวลงจากเรือนหลักไปเรือนรองยังหลงทาง ท่านใช้เวลาเกือบทั้งชีวิตจดจำเส้นทางในหุบเขา พอจำได้บ้างแล้วก็มาถูกผู้เฒ่าฟ่งหวังดีทำลายคันแนวที่แยกสองสำนักออก ดังนั้นพอท่านลงจากยอดเขาก็เลยไปหลงทางอยู่สำนักมังกรฟ้าด้านหน้าให้พวกลูกศิษย์และอาจารย์สำนักมังกรฟ้าดูอยู่หลายวัน ท่านอาจา

เมื่อได้ฟังความจนจบ หลายคนต่างแตกเป็นสองเสียง ฝ่ายหนึ่งว่าเรื่องแค่นี้ ฮองเฮาทรงเป็นมารดาของแผ่นดิน ทำไมจะทำไม่ได้ อีกส่วนก็แย้งขึ้น ผู้เฒ่าฟ่งหาใช่คนธรรมดา ล่วงเกินไปหนึ่งคืนกลับให้สิบ จะแสดงอำนาจก็ควรดูให้แน่ใจ หากสร้างความผิดใจต่อกัน อีกฝ่ายลงมือหนักหน่วงเช่นนี้ เจ้ามีความสามารถหยุดเขาได้หรือไม่

อาหารหลากหลายตรงหน้าทำให้จ้าวเหมยฮวาพึงพอใจมิน้อย เมื่ออาหารถูกปากย่อมต้องกินได้เยอะเป็นธรรมดา ร่างสูงนั่งกินเป็นเพื่อนนางช้าๆ สายตาอ่อนเชื่อมนั้นไม่ได้ละจากใบหน้างดงามของอีกฝ่าย จนหญิงสาววางตะเกียบลง เขาจึงได้หยุดพักคีบอาหารให้นาง หันไปพยักหน้าให้คนเข้ามาเก็บสำรับออกไป พอโต๊ะว่างอีกครั้ง ชายหนุ่มจ