บททั้งหมดของ บุปผาสีชาด: บทที่ 31 - บทที่ 40

เช้าวันนี้ อวี้หลันตื่นขึ้นมาด้วยท่าทางอิดโรยดวงตาคล้ายอดนอน ใบหน้าแม้จะงดงามเฉกเช่นทุกวัน แต่กลับซีดเซียวเล็กน้อย จนฉิงหว่านต้องรีบสั่งให้ห้องครัวเคี่ยวน้ำแกงบำรุงร่างกายอย่างดีมาให้ผู้เป็นนายหลังจากกินมื้อเช้าและดื่มน้ำแกงของฉิงหว่านก็ทำให้พอจะรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาบ้าง อวี้หลันนั่งอยู่เงียบๆ ที่โต๊ะน้ำชา มือขาวเรียวยกถ้วยชาขึ้นจิบช้าๆ ดวงตาเหม่อลอยเล็กน้อย แต่ภายในกลับเต็มไปด้วยความคิดเรื่องเมื่อคืน... ยังคงวนเวียนไม่ห่างไปจากใจชายผู้นั้น มีใบหน้าและดวงตาที่คุ้นเคยเกินไป หรือจะเป็นเพียงความบังเอิญแต่นางรู้ดี... ในโลกนี้ ไม่มีสิ่งใด บังเอิญ โดยไร้เหตุผลขณะนั้นเอง เสียงฝีเท้าก็ดังแว่วขึ้นนอกประตู คนของนางคงมากันแล้ว"คุณหนูเจ้าคะ"เสียงของฉิงหว่านดังขึ้น ทว่ามีบางอย่างในน้ำเสียงที่ฟังแล้วชวนให้รู้สึกถึงความไม่ปกติอวี้หลันวางถ้วยชาในมือลงอย่างเงียบงัน ก่อนจะยืดตัวขึ้นช้าๆ นั่งหลังตรง แววตาเรียบนิ่งเฉกเช่นทุกครั้ง"เข้ามาเถอะ"ฉิงหว่านก้าวเข้ามาในห้อง ด้านหลังยังตามมาด้วยฉิงทั้งสิบ พวกเขาต่างคำนับนางอย่างนอบน้อม "นั่งลงเถอะ"อวี้หลันเอ่ยเสียงเรียบ รอให้ฉิงจิ่วรินน้ำชาให้กับ

นับว่าฉิงสือตัดสินใจได้ถูกต้องยิ่งนักที่ลงมืออย่างรวดเร็ว...เพราะหากเขาช้าไปเพียงก้าวเดียว ข่าวสำคัญที่เพิ่งถูกค้นพบอาจหลุดลอยไปอย่างน่าเสียดายเพียงแค่เขาลอบเข้าไปในจวนสกุลเซิ่ง ก็พบกับความเคลื่อนไหวบางอย่างที่ไม่ธรรมดาองครักษ์เซิ่งหม่าถง พี่ชายแท้ๆ ของเซิ่งซื่อ กำลังเร่งรีบออกจากจวนทันทีหลังจากได้รับสารลับฉบับหนึ่ง สีหน้าเคร่งเครียด ประหนึ่งว่ากำลังแบกภาระอันหนักอึ้งฉิงสือไม่รอช้า รีบสะกดรอยตามไปอย่างเงียบเชียบ พบว่าอีกฝ่ายกำลังมุ่งหน้าเข้าสู่วังหลวงอย่างร้อนรนผิดวิสัย แม้จะไม่สามารถล่วงล้ำเข้าไปถึงพระราชวังชั้นในได้ แต่ก็พอจะจับทิศทางของเซิ่งหม่าถงได้ชัดเจนเซิ่งหม่าถงมุ่งหน้าเข้าสู่ตำหนักจิ้งเหอ ตำหนักที่ประทับของฮองเฮาไม่ผิดแน่ฉิงสือเฝ้าสังเกตอยู่อย่างเงียบงัน รอจนกระทั่งเซิ่งหม่าถงกลับออกมา แล้วมุ่งหน้ากลับจวน เขาลอบตามไปอย่างเงียบๆ จนแน่ใจว่าอีกฝ่ายกลับเข้าจวนโดยไม่มีความเคลื่อนไหวหรือการส่งสารใดต่ออีก จึงรีบเร่งกลับไปรายงานนายของตน รายงานสำคัญในมือของเขา ต้องส่งถึงผู้เป็นนายโดยเร็วที่สุดยามเมื่อความมืดมาเยือน ความเงียบคลี่คลุมทั่วทั้งจวนรองเสนาบดี ราตรียังไม่ทันล่วงเลยไปม

ในที่สุด...ขบวนทัพจากแดนเหนือก็เดินทางมาถึงเมืองหลวงบรรยากาศภายในเมืองคึกคักราวกับวันมหามงคล เสียงฆ้องแห่งความยินดีดังก้องสะท้อนไปทั่วทุกตรอกซอกซอย เพื่อประกาศการกลับมาขององค์ชายใหญ่ หลี่เหวินหลง และเหล่าทหารกล้าขุนนางฝ่ายที่ภักดีต่อพระองค์ต่างพากันออกมาต้อนรับอย่างพร้อมเพรียง หลายคนถึงกับน้ำตาคลอ ด้วยความโล่งใจปนปลื้มปิติบนถนนสายหลัก ประชาชนต่างแต่งกายด้วยเสื้อผ้าสีสดใส พากันโปรยกลีบดอกไม้ตลอดสองข้างทาง ราวกับหลอมรวมกันเป็นพรมดอกไม้เพื่อต้อนรับวีรบุรุษของแผ่นดินเสียงหัวเราะของเด็กเล็กดังกังวาน แม่ค้าพากันเปิดแผง แจกจ่ายขนมแก่ผู้คนโดยไม่เรียกร้องสิ่งใดตอบแทนผู้คนทั้งเมืองต่างพากันเอ่ยถึงเพียงชื่อเดียว องค์ชายใหญ่หลี่เหวินหลง ขุนพลผู้เกรียงไกร ที่นำทัพกลับมาพร้อมชัยชนะ บุรุษผู้เป็นที่รักของประชาชน และเป็นความภาคภูมิใจของแผ่นดินแม้พระองค์จะห่างหายจากเมืองหลวงไปนานหลายปี ทว่า...พระองค์กลับไม่เคยหายไปจากหัวใจของผู้คนเลยแม้แต่น้อยทุกสายตาล้วนจับจ้องไปยังปลายถนน รอคอยแค่เพียงเงาร่างของผู้ที่เปรียบดั่งตะวันยามรุ่งอรุณของชาติบ้านเมืองเสียงฆ้องกลองยังคงดังกระหึ่มเป็นจังหวะต่อเนื่อง ก้อ

"ข้ามีหน้าที่ส่งคนของข้ากลับถึงจวน ไม่อาจปล่อยให้ผู้อยู่ใต้บังคับบัญชากลับมาคนเดียวหลังจากห่างหายไปถึงแปดปีได้"คำพูดนั้นเรียบง่าย ฟังดูสมเหตุสมผล และเปี่ยมด้วยความรับผิดชอบในฐานะนายเหนือหัว หากแต่คนทั้งสองที่ยืนฟังอยู่ กลับไม่มีใครเชื่อแม้แต่น้อย จุดประสงค์ของอีกฝ่ายยังมีมากกว่าที่กล่าวออกมาแน่อวี้เฉินที่ยืนอยู่เงียบๆ ข้างพระวรกายสูงกว่าแปดฉื่อ ใบหน้านิ่งสงบ แต่นัยน์ตากลับเปล่งประกายคล้ายอ่านทะลุถึงเจตนา เขารู้ดีว่านายของตนมีจุดประสงค์แอบแฝง และยิ่งไม่ใช่คนที่จะลงแรง "ใส่ใจ" ใครถึงขั้นนี้คนที่เคยแม้กระทั่งทิ้งเขา ที่ในตอนนั้นอายุแค่สิบสองเอาไว้กลางหุบเขาลึกถึงหนึ่งวันเต็ม อ้างว่าเพื่อทดสอบ จิตใจ และ ความอดทน จะใส่ใจห่วงใยเขากับเรื่องแค่นี้น่ะหรือหึ องค์ชาย ท่านช่างกล้าพูดส่วนผู้เป็นพ่อก็ไม่ได้มีความคิดแตกต่างจากบุตรชายมากนัก ทันทีที่ได้ยินถ้อยคำนั้น เขาก็ขมวดคิ้วแทบจะทันที ตั้งแต่เมื่อใดกัน...ที่องค์ชายใหญ่หลี่เหวินหลงผู้นี้กลายเป็นบุรุษที่ทั้งใจกว้าง มีเหตุผล และเอาใจใส่เช่นนี้ในใจผุดคำถามขึ้นมามากมาย แต่กลับไม่เอ่ยคำใดออกมา มีเพียงดวงตาที่ทอดมองอีกฝ่ายนิ่งๆ คล้ายจะอ่านให้ชัดว

เซิ่งซื่อแต่งกายงดงามเรียบร้อยในชุดผ้าแพรปักดิ้นทองลายเมฆมงคล เดินนำอวี้เหมยและอวี้คุนตรงไปยังเรือนใหญ่ด้วยท่วงท่าสงบนิ่ง ริมฝีปากประดับรอยยิ้มนุ่มนวล ดวงหน้ายังคงอ่อนหวานละมุนเช่นเดิม ทว่าภายในใจกลับคล้ายมีคลื่นซัดกระหน่ำอย่างไม่หยุดหย่อนนางไม่อาจปล่อยให้ผู้อื่นล่วงรู้ถึงความปั่นป่วนในอก โดยเฉพาะในเวลานี้ ที่ทุกก้าวที่เดินคล้ายจะเหยียบอยู่บนหนามแหลมคมอวี้เหมยที่ติดตามมาด้านหลัง อยู่ในชุดผ้าไหมสีฟ้าสดใส ใบหน้าแต่งแต้มอย่างบรรจงรับกับเค้าหน้าที่งดงามตามวัยไร้ที่ติ นางเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยอย่างภาคภูมิ ทุกฝีก้าวล้วนเปี่ยมด้วยความมั่นใจที่ไม่เกรงกลัวสิ่งใด สำหรับนางแล้ว การกลับมาของอวี้เฉินไม่มีค่าอันใดเลย เด็กคนนั้นก็แค่ลูกที่บิดาไม่ต้องการ เด็กที่ถูกทอดทิ้ง ไม่เคยมีที่ยืนในจวน และนับจากนี้ก็คงไม่มีทางมีได้ ส่วนอวี้คุนในวัยสิบสามก็หาได้ต่างจากพี่สาว เขาเดินอย่างองอาจจวนจะกลายเป็นเย่อหยิ่ง ใบหน้าเยาว์วัยประดับรอยยิ้มมั่นใจเต็มเปี่ยม เชื่อมั่นอย่างฝังรากลึกว่าตนคือผู้สืบทอดคนต่อไปของตระกูลอวี้ ความมั่นใจนั้นไม่ได้บังเกิดขึ้นเอง หากแต่ซึมซาบจากคำของมารดาที่พร่ำบอกเขาอยู่ทุกวัน ว่าเขาคือคน