All Chapters of บุปผาสีชาด: Chapter 21 - Chapter 30

เมื่อครั้งยังเยาว์ก็แล้วไปเถิด เพราะเด็กหนุ่มผู้หนึ่งคงไม่อาจทำสิ่งใดได้มาก แต่ตอนนี้เขากลายเป็นองค์ชายมากความสามารถ หากอีกฝ่ายต้องการจะเจอนางจริงๆ องค์ชายสูงศักดิ์ที่ฉลาดเฉลียวเช่นเขาย่อมไม่ไร้หนทางแต่คนผู้นี้กลับไม่เคยโผล่มา จนเจ้าของร่างเดิมตายจากไปแล้วแววตาห่วงหาอาวรณ์เช่นนั้นหมายความเช่นไร มีใจแต่ไม่ใส่ใจดูแล บุรุษเช่นนี้ไม่มีค่าให้ต้องใส่ใจเลยจริงๆแต่กระนั้น สายตาของนางก็ไม่มีความรู้สึกใดแฝงอยู่ เรื่องความสัมพันธ์เก่าก่อนเหล่านั้นของเจ้าของร่าง นางไม่อยากเอามาใส่ใจในขณะที่หลี่จื้อหยวนจ้องนางอย่างเอาเป็นเอาตาย ดวงตาเต็มไปด้วยความรู้สึกถาโถม อวี้หลันกลับเพียงแค่ยอบกายลงอย่างสุภาพ"คารวะองค์ชายห้าเพคะ"เสียงของนางนุ่มนวล พอเหมาะพอดี ไม่มีความสนิทชิดเชื้อ ไม่มีแม้แต่คำทักทายนอกเหนือจากนั้นหญิงสาวยืนนิ่ง สีหน้าสงบเฉยชา ดวงตาไร้ระลอกคลื่น ใบหน้าที่เคยอ่อนเยาว์ในความทรงจำของเขา บัดนี้เปลี่ยนเป็นความเยือกเย็นที่เขาไม่คุ้นเคยไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีเสียงเรียก “พี่ชาย” อย่างที่เคยได้ยินมาตลอดในวัยเยาว์เขาเองก็ยืนนิ่งไปเช่นกันแปดปีแล้ว นานพอที่เด็กหญิงตัวน้อยในวันนั้นจะเปลี่ยนเป็นหญิงสาว

ในขณะเดียวกัน เรือนของฮูหยินใหญ่ก็วุ่นวายไม่แพ้กัน เมื่อเจ้าของเรือนเกิดล้มป่วยกะทันหันตั้งแต่เช้ามืด ทำให้บ่าวไพร่ต้องวิ่งวุ่นไปตามหมอ บรรยากาศทั้งเรือนเคร่งเครียดและสับสนวุ่นวายเซิ่งซื่อนอนนิ่งอยู่บนเตียง ข่าวลือพวกนั้นจะนับเป็นอะไรได้ แต่ภาพบ่าวไพร่ขนหีบข้าวของล้ำค่าที่นางพึ่งจะได้ครอบครองออกไปต่างหากที่ทำให้นางแทบกระอักเลือด มือทั้งสองกำแน่นจนสั่น ดวงตาที่เคยอ่อนหวานบัดนี้แดงก่ำแทบปะทุเพลิงนางไม่คิดเลยว่าผู้เป็นสามีจะมอบทรัพย์สมบัติทุกอย่างของไป๋ซูเหยาให้อวี้หลันจริงๆ เขาถึงขนาดมอบทุกอย่างที่อยู่ในมือให้กับอีกฝ่ายนางสู้ทุ่มเททุกอย่างมานานเพียงใด กว่าจะได้ครอบครองทรัพย์สมบัติเหล่านั้น กว่าจะยึดอำนาจในจวนนี้ไว้ได้ กลับต้องมาถูกเด็กบ้านั่นช่วงชิงคืนในพริบตาเด็กคนนั้นพลิกหมากเพียงไม่กี่ตา ก็ทำลายทุกอย่างลงต่อหน้าเซิ่งซื่อกัดริมฝีปากแน่น มือหนึ่งยกขึ้นกดหน้าอกที่บีบรัดแน่นราวมีหินก้อนใหญ่ทับไว้ความอับอาย ความโกรธ และความขมขื่นตีกันยุ่งเหยิงอยู่ในอก เหมือนจะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อไม่ใช่เพียงแค่เสียหน้า แต่นางรู้ดีว่านี่เป็นจุดเริ่มต้นของการ ‘สูญเสียอำนาจ’หากเรื่องนี้ล่วงรู้ถึงหูข

ในยามสายของวันนั้น ซูถัวก็นำทาสกลุ่มหนึ่งเดินเรียงแถวเข้ามาอย่างเป็นระเบียบ ลานหน้าศาลากลางสวนในเรือนฮวาหงพลันคึกคักไปด้วยเสียงฝีเท้าและเสียงรายงานชื่อดังขึ้นต่อเนื่อง ขณะทาสแต่ละคนทยอยก้าวเข้ามาในลานทีละคนอย่างนอบน้อมทุกสายตาในลานต่างจับจ้องไปยังร่างของคุณหนูรองผู้เป็นเจ้าของเรือน หญิงสาวในชุดผ้าไหมสีอ่อนที่นั่งอย่างสงบอยู่บนตั่งไม้แกะสลักลวดลายงดงาม ใบหน้าของนางนิ่งเรียบ แววตาสงบ แต่แฝงไว้ด้วยอำนาจและความสุขุมที่ไม่อาจมองข้าม บรรยากาศรอบศาลาดูเรียบร้อยและเงียบสงบ แต่ก็แฝงด้วยความกดดันบางอย่างที่ยากจะอธิบาย เป็นแรงกดดันที่มาจากสายตาของเจ้าของเรือนแม้ภายนอกนางจะดูไม่แสดงอารมณ์ใดๆ แต่ภายในกลับสังเกตทุกรายละเอียดอย่างไม่คลาดสายตา ดวงตาคู่นั้นจับจ้องทุกกิริยาท่าทางของทาสแต่ละคน ไม่ใช่เพียงรูปลักษณ์หรือความชำนาญที่นางมองหา หากแต่คือแววตา ท่วงท่า และน้ำเสียงที่บ่งบอกถึง "ความภักดี" และ "นิสัยแท้จริง" ของแต่ละคนบริเวณรอบศาลากลางสวนงดงามด้วยเงาไม้ไหวเอนรับสายลมอ่อน ข้างกายมีฉิงหว่านคอยจดบันทึกรายชื่อ และคุณสมบัติของแต่ละคนอย่างคล่องแคล่ว สีหน้าของนางเต็มไปด้วยความตั้งใจ และยามใดที่คุณหนู

ศึกภายนอกก็เข้มข้น ศึกภายในก็ดุเดือด อวี้หลันได้แต่นั่งกุมขมับ ถอนหายใจเงียบๆ อย่างคิดไม่ตก เพราะไม่รู้ว่าปัญหาจะหล่นใส่หัวของนางวันไหน รู้ดีว่าตนไม่อาจอยู่เฉยได้อีกต่อไป ต่อให้ไม่อยากเล่นเกมนี้ ต่อให้ไม่อยากเกี่ยวข้องกับอำนาจ แต่โลกใบนี้ก็ไม่มีที่ให้สตรีอย่างนางได้ยืนอย่างปลอดภัย โดยไม่ถือดาบอยู่ในมือ อวี้หลันยกถ้วยชาแนบปลายริมฝีปาก รสขมของมันทำให้นางตื่นเต็มตาหากต้องอยู่ในกระดาน ก็จงเป็นผู้ที่ เดินหมาก ไม่ใช่ หมากที่ถูกเดินช่วงนี้แม้ภายในจวนจะดูสงบ เซิ่งซื่อกับอวี้เหมยต่างก็เก็บเนื้อเก็บตัว เก็บหัวเก็บหางเงียบสงบอยู่แต่ในเรือนไม่ออกมาเพ่นพ่าน แต่นั่นแหละที่ทำให้นางยิ่งไม่ไว้ใจยิ่งเงียบ... ยิ่งน่ากลัวเพราะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังวางแผนใดกันอยู่หรือไม่ นางรู้ดีว่าเซิ่งซื่อไม่มีทางยอมวางมือง่ายๆ แน่ ดังนั้นตอนนี้นางจึงส่ง ฉิงอู่ เด็กหนุ่มที่ช่างสังเกต ปราดเปรียว มีสายตาเฉียบไวและไหวพริบยอดเยี่ยม คอยจับตาความเคลื่อนไหวของฝั่งนั้นอย่างใกล้ชิด หลังจากรับบ่าวทั้งสิบเข้ามา อวี้หลันก็ได้รู้จักตัวตนของพวกเขาแต่ละคน ยิ่งได้ฟังเรื่องราวในอดีต ยิ่งทำให้นางประหลาดใจไม่หยุด ใครจะไปคิดว่าแต่ละค

เสียงเหล็กกระทบกันดังสนั่นท่ามกลางความเงียบงันของยามราตรี ร่างสองร่างเคลื่อนไหวเร็วราวภาพลวงตาทั้งสองพลิกตัวหลบ ปะทะ ตอบโต้กันอย่างต่อเนื่อง ท่วงท่าต่างฝ่ายล้วนเฉียบคมราวคนที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีแต่ไม่มีใครยอมปริปาก ต่างคนต่างแน่ใจว่าอีกฝ่ายคือศัตรู เสียงลมพัดแรงขึ้น ใบไม้ร่วงโรยปลิวว่อนตามแรงปะทะชายชุดดำไม่พูดจา สีหน้าภายใต้ผ้าคลุมยังคงนิ่งสนิท แต่ท่วงท่าของเขากลับเฉียบขาดและทรงพลัง ทุกการโจมตีแฝงไว้ด้วยพลังลมปราณที่อัดแน่น ราวกับจะทะลวงทะลายสิ่งใดก็ตามที่ขวางทางดาบสั้นของเขาแหวกอากาศจนเกิดเสียงหวีด เส้นผมของอวี้หลันปลิวสะบัดจากแรงลมที่ตามมากับคมกระบี่แต่ถึงจะไร้วรยุทธ์ อวี้หลันกลับไม่หวั่นไหวร่างบางของนางพลิกหลบอย่างแม่นยำ ไม่มีพลังภายใน ไม่ได้เหินฟ้าหรือพุ่งตัวเหมือนยอดฝีมือในยุทธภพ หากแต่ทุกก้าว ทุกการเคลื่อนไหวล้วนแม่นยำและเฉียบขาดราวกับถูกฝึกมาเป็นพันครั้งมีดสั้นในมือนางเคลื่อนไหวรวดเร็วเฉียบคม เจาะจงจุดอ่อนของร่างกายมนุษย์ทุกส่วนโดยไม่ลังเลชายชุดดำขมวดคิ้วแน่น เขาไม่ได้คาดว่าจะเจอกับใครที่นี่ โดยเฉพาะโจรชุดดำท่าทางเฉียบคมในยามดึกสงัดเช่นนี้หมัดนั้นไม่หนัก แต่เฉือนเข้า