The Ravishing CEO: Burning For His Touch의 모든 챕터: 챕터 351 - 챕터 360

JACKIEPagkatapos naming magkape ni Aileen, bumalik ako sa trabaho at nagulat ako. Hindi ko inaasahan ang isang unexpected visit sa mismong trabaho sa pagtatapos ng araw. Tinatapos ko na ang isang report ng tumunog ang telephone ko sa mesa; ang receptionist pala iyon at sinabi niyang may tao sa lobby ng building na nagpupumilit na makipag-usap sa akin.Hindi na yata talaga ako makakaranas pa ng kapayapaan pa.Unless…Iniisip ko kung ano ang nagawa ko para maranasan ang ganito kalaking problema sa buhay ko. Mabuting tao naman ako–parang tinetesting ako ng mundo.Hanggang sa nabuo na ang pasya ko. Mas mabuting alisin ko na ang taong ito ng tuluyan, bago pa man sila makapamerwisyo ng malala. Ang mga ganitong tao ay klase ng tao na hindi hinahayaang manatili sa buhay dahil mamemeste lang sila.Sinabihan ko ang receptionist na bababa ako para personal na salubungin ang bisita ko at dahil ang pagpasok niya sa gusali ay hindi awtorisado kaya kailangan kong bumaba.Pagdating ko sa l

JACKIE“I don’t like this, Aron,” komento ko, habang tumitingin sa paligid at walang makitang bakas ni Ivy. “Bakit aalis si Ivy sa party at hindi pa ito alam ni Luna o kahit sino pa sa atin?”“Hindi ko rin maintindihan, pero ayokong matakot ang kahit sino. Hindi naman dapat mahirap makahanap ng babaeng nakasuot ng neon green na damit,” komento ni Aron.“Tingnan natin, baka lumabas siya para magpahangin,” mungkahi ko, pero hindi ako masyadong kumbinsido, oo, tulad ni Aron, ayoko ring magdulot ng hindi kinakailangang pagkabalisa sa mga bisita.“Sana nga,” tila nag-aalala at nababagabag pa rin ito.“Anong problema, Aron?” tanong ko dahil kakaiba ang kilos niya.“Hindi ko alam…” Nilagay niya ang kamay niya sa batok niya. “Hindi kaya ayaw niya ng makasama ako?”“Bakit naman?” Kakaiba para sa akin iyon.“Bakit hindi? Hindi ko alam, paano kung intimidating ako? Nakipaghiwalay sa akin ang ex ko isang buwan bago ang kasal namin, Jackie.” Natatakot si Aron na mareject ulit. Napakalaki

JOKOSumasobra na ang sitwasyong ito kay Felipe.Lumagpas na siya sa limitasyon niya! Sumusobra na siya nang tangkaing halayin ang isang babae sa birthday party ng sarili niyang apo. Iyon na ang huling dagok para kay Ed. Galit na galit ang bayaw ko at nararapat lang naman, gayundin ang pamangkin ko. Sa kabilang banda, si Hope naman ay sobrang natakot sa nangyari sa loob ng bahay niya, at kinabukasan ay tinawagan niya ang landscaper at inutusan nitong sirain ang nakatagong hardin.Kinabukasan pagkatapos ng party, binisita namin ang pamilya ni Ivy, sinusubukan naming humingi ng tawad sa lahat ng kalat na dulot ni Felipe. Mabuti na lang at isa silang matuwid na pamilya na may walang kapantay na kabaitan. Labis silang nagpapasalamat kina Jackie at Aron sa paghahanap at pag-aalaga kay Ivy, na pumigil sa mas malala pang bagay.Matapang si Ivy at naghain ng detalyadong police report, at ibinigay ni Ed ang kuha ng security camera. Mabuti na lang at kapatid ng isang judge ang ama ni Ivy,

JACKIEInilista ko ang alam ko at nabahala siya. Pinapunta niya sa akin ang lahat sa sala. At naalala ko ang isa pang tao kaya nagmamadali akong umakyat sa mga kwarto . Natagpuan kong masama ang pakiramdam ng nanay ko at hiniling ko kay Tito Joey na dalhin siya sa sala. Sunod kong natagpuan ko sina Hope at Tita Gloria na magkasama at sinigawan ko si Joko at ang mga lalaki na tulungan sila, dahil tila mas mahina sila. Pinakahuli kong natagpuan ko si Hubert na nagsusuka sa banyo.“Kailangan na nating pumunta sa ospital ngayon. Nalason sila,” sabi ni Dr. Molina, halatang nag-aalala. “Tara, ilagay natin sila sa dalawang sasakyan. Isasakay ko sa isa ang iba at si Aron sa isa pa, para mabantayan natin sila. Joey, ikaw ang magmaneho ng isa at si River naman ang isa. Jackie, ikaw ang manatili sa mga bata; hindi maganda sa kalagayan mo ang pumunta sa ospital sa ganitong kaguluhan. Zac, bantayan mo si Tita Jackie humingi ka ng tsaa para kumalma siya, at kung patuloy siyang kinakabahan, tawa

JOKOBumalik kami mula sa beach house noong Linggo ng hapon. Mabuti na lang at maayos na ang lahat at gusto naming ituring ang nangyari bilang isang bangungot. Pero ang mga susunod na araw ay tila magiging magulo. Lalong lumala ang aking pakiramdam, ipinagpaliban ni Jackie ang kasal ng walang pag-uusap, kahit na naiintindihan ko ang dahilan–masama pa rin ang loob ko.Kakadating pa lang namin nang tawagan ako ni Nilo na may dalang balita na magpapaiyak kay Jackie. Nakalaya na si Raul mula sa bilangguan. Lalo akong na-stress dahil dito. Hindi pa rin nila alam kung sino ang bumili ng mga tsokolate o kung saang tindahan galing ‘yon, dahil ang naghahatid ay hindi empleyado ng chocolate shop. Kaya naman, kailangan nilang bantayan ang lahat ng security footage na ibinigay ng mga tindahan ng brand ng tsokolate, na mangangailangan ng oras. At parang hindi pa iyon sapat, hindi pa rin natagpuan si Felipe.“Wow, Nilo, wala ka bang magandang balita para sa akin?” mapait na tanong ko.[Mero