All Chapters of บรรณาการสิเน่หา: Chapter 11 - Chapter 20

รถคันงามที่เต็มไปด้วยบาดแผลแล่นเข้าสู่อาณาจักรอันยิ่งใหญ่ของตระกูลออปเปนไฮน์ อันเป็นคฤหาสน์ส่วนตัวของชายหนุ่มผู้เป็นบุตรชายเพียงคนเดียว เขาลงจากรถแล้วก็ไล่ให้บอดี้การ์ดไปเสียให้ไกลจากสายตา จากนั้นก็ขึ้นไปยังชั้นสามของบ้าน เข้าสู่ห้องนอนอันแสนหรูหราและกว้างขวาง จัดการถอดเสื้อผ้าทั้งหมดออกจากกายจนล่อนจ้อน เขากลับมาอยู่ในโลกส่วนตัวที่คุ้นเคยอีกครั้ง“ไม่เคยมีใครกล้าทำอย่างนี้กับเราเลย...ให้ตาย...ฉันไม่ได้ฝันไปจริงๆ” เขายังคงอารมณ์เสีย เมื่อได้เห็นตัวเองในกระจกบานใหญ่ สภาพใบหน้าที่พังยับเยิน เขากัดกรามจนแน่น เม้มริมฝีปากจนเจ็บ ขณะลูบใบหน้าของตนเองแรงๆ “ยัยบ้านี่เป็นใครมาจากไหนวะ คอยดูเถอะ ฉันต้องรู้ให้ได้เลย ฉันสาบานว่าฉันจะเล่นงานเธอทั้งตระกูลเลย”จากนั้นเขาก็พยายามจะดมกลิ่นของตนเอง“หอมขนาดนี้ กลับหาว่าเหม็น ยัยนี่ ข้างถนนของแท้ จมูกไม่มีคลาสเอาซะเลยเลย เธอจะรู้ไหม ว่าราคามันเท่าไหร่ ชาตินี้ทั้งชาติ คนกระจอกชั้นล่างอย่างเธอไม่มีวันแม้แต่จะมอง”พูดไปเถอะ พูดได้ตามที่ต้องการเสมอ แม้ใจจะต่อต้านและประท้วงสักแค่ไหน แม้เขาจะเกิดอาการลังเลขึ้นมาโดยรู้ตัว แม้เขาจะเผลอดมตามหัวไหล่ของตนเองซ้ำๆ เพ

“รีบนอนดีกว่า พรุ่งนี้จะได้ตื่นตั้งแต่เช้า เพื่อจะไปสูดอากาศหอมหวานในเอเธนส์ให้ฉ่ำปอดไปเลย” หญิงสาวทิ้งตัวลงบนฟูกนุ่ม รู้สึกมีความสุขดีเยี่ยมจนกระทั่งหวนคิดขึ้นมาได้ว่า เธอมีภารกิจบางอย่างที่ต้องจัดการ นั่นคือเรื่องของมารดาผู้ทรงเกียรติ แน่นอน เธอมีที่อยู่ของครอบครัวนั้นแล้ว แต่คำถามก็คือ เธอควรจะไปพบกับผู้หญิงคนนั้นรึเปล่านะ?“เธอจะรู้สึกยังไงนะ ที่ได้เจอกับเรา จะดีใจไหมนะ”ดวงตากลมสวยจ้องมองดวงไฟเพดานนิ่งๆ แววตาที่ดูฉลาด สุกสกาว ก็พลันเปลี่ยนเป็นครุ่นคิด กังวล เพียงไม่กี่วินาทีที่จ่มจมกับการตั้งคำถามงี่เง่าสารพัด เธอก็พลิกร่าง นอนตะแคง จับจ้องไปที่ตุ๊กตาหมีคู่กาย มันกำลังถูกสายลมเอื่อยเฉื่อยไหวไปมา“พ่อจ๋า พ่อยังอยู่ข้างๆ หนูใช่ไหมคะ เป็นกำลังใจให้หนูด้วยนะคะ หนูจะทำทุกเรื่องที่พ่อสั่งไว้ให้ดีที่สุด”เปลือกตาบางๆ ใต้คิ้วสีน้ำตาลอ่อน ค่อยๆ กลบปิดดวงตาสีน้ำเงินเข้มเอาไว้ในความชุ่มชื่นและมืดมิด หญิงสาวหลับใหลไปในโลกแห่งความเวิ้งว้างว่างเปล่า ราวกับว่าเธอกำลังล่องลอยอยู่ในอวกาศ แหวกว่ายอยู่ในดินแดนที่เต็มไปด้วยดวงดาวและกลิ่นหอมจากดอกไม้นานาพันธุ์ มินานนัก ดวงตาของสาวน้อยก็ได้เห็นนางฟ้า

หญิงสาวหันกลับมาหาเขา จ้องมองเขาตาเขียวปัด สีหน้าเย็นชาและแววตาเชิงปราบปรามแบบนี้เองที่ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกพิศวงอยู่ในใจ ทำไมเขาถึงได้รู้สึกตัวชาทุกครั้งที่เห็นสายตาของแม่นี่ เขาไม่ได้หวาดกลัวหรือรู้สึกจนมุมเลยสักนิด เพียงแค่รู้สึกว่าตัวมันเล็กลงไปหน่อยเดียวเท่านั้นเอง“สนุกพอรึยัง”คนถูกถามอึ้งไปนิด ก่อนจะหัวเราะสบายใจ“ยัง”“เคยร้องไห้ไหม”เขานิ่งไปอีก พิจารณาตัวเองแล้วก็ได้คำตอบ“ไม่เคย และพระเจ้าไม่อนุญาตให้คนสมบูรณ์แบบอย่างฉันมีเวลาแบบนั้นในชีวิต พระเจ้าบอกเสมอว่าทุกอย่างเป็นของนาย สุดแท้แต่จะปรารถนา”หญิงสาวยิ้มดูถูก“พระเจ้าโกหกคุณ”เขาทำหน้าไม่พอใจ“นี่เธอ”“ความจริงแล้วพระเจ้าแกล้งคุณต่างหาก เขาสาปคุณ คนอย่างคุณ แม้ได้ทุกสิ่งทุกอย่างในโลกใบนี้ไป แต่มีแค่สิ่งเดียวเท่านั้นที่คุณไม่มีวันได้ คุณไม่มีวันได้ความรักจากใครหรอก คนใกล้ชิดคุณ ทุกคนเกลียดคุณ พวกเขาขยะแขยงคุณ ไม่เคยมีใครปรารถนาดีกับคุณได้จริงๆ สักคน...ไม่มีและไม่มี”เขาตลึงตาค้าง ริมฝีปากสั่นพร่า หัวใจเต้นตึกตักๆ เขาเชื่อว่านี่เป็นคำด่าที่รุนแรงที่สุดในชีวิตที่เคยเจอมาเลย ผู้หญิงคนนี้กล้าดียังไงถึงมาวิจารณ์ชีวิตของเขาขนาดน

รถลีมูซีนคันงามขับเคลื่อนกลับสู่อาณาจักร หญิงสาวมองตามด้วยความรู้สึกคลั่งแค้น เธอคิดไม่ตกเลยว่าจะทำยังไงต่อไป เธอยังไม่ได้ตัดสินใจ เกี่ยวกับเรื่องที่คนร้ายกาจนั่นบอกให้เธอทำ“คนอย่างฉัน ต้องเสียศักดิ์ศรี ไปคุกเข่าอ้อนวอนคนทุเรศแบบนั้นเหรอ ฉันจะบ้าตาย ทำไมโลกมันไม่ยุติธรรมเลย ทำไมพระเจ้าถึงได้เข้าข้างคนเลวร้ายแบบนั้น”เธอปล่อยลมหายใจให้ลอยไปกับอากาศเย็นๆ ของเช้าที่แสนวุ่นวาย กุยโด้มาทำงานเวลานี้ทุกวัน และวันนี้เขาก็ยังคงมา เขาเดินตรงมาหาเธอ ทักทายด้วยภาษากรีซตามปกติ“สวัสดีญาญ่า เหมือนทุกอย่างจะยังเรียบร้อยนะ แต่ทำไมทำหน้าอย่างนั้นละ”หญิงสาวมองชายหนุ่มอย่างรู้สึกผิด หันหน้าไปมองป้ายที่ติดแปะอยู่บนกระจกของร้าน ซึ่งเขียนเสียใหญ่โตเป็นภาษาอังกฤษว่า ‘ตึกหลังนี้เป็นของบริษัทอธีน่าจำกัดมหาชนตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป’“เวรกรรม เกิดอะไรขึ้น มีใครมาแกล้งใช่ไหม”“เข้าไปคุยกันข้างในก่อนเถอะ ยังพอมีเวลาอีกนิดหน่อย ก่อนที่จะมีใครมาไล่ ฉันเองก็ยังต้องเก็บของที่เหลือจากชั้นสามเหมือนกัน”เธอและเพื่อนใหม่ช่วยกันหยิบจับกระเป๋าที่ถูกโยนออกมา ขนเข้าไปด้านในของร้าน วางไว้บนโต๊ะที่เคยใช้รับลูกค้า สำหรับวันนี้

“ยัยนี่มาที่นี่ทำไม” เขาจอดริมถนน ก่อนจะถึงประตูรั้วขนาดใหญ่นั่นหลายเมตรเลยทีเดียว เขาค่อนข้างแปลกใจที่เห็นเจ้าหล่อนลงจากรถจริงๆ “รู้จักกับคนพวกนี้ด้วยเหรอ”เธอรอคอย คนขับแท็กซี่ยกกระเป๋าของเธอออกจากท้ายรถ หญิงสาวจ่ายเงินค่าโดยสารเรียบร้อย จากนั้น เธอหันกลับไปมองประตูรั้วใหญ่นั่นตั้งนานสองนาน“ในที่สุด หนูก็มาถึงแล้วค่ะ ตื่นเต้นจัง” มาลินีไม่เคยพบตัวจริงของมารดา เคยเห็นก็แต่ในภาพถ่าย นิตยสารและทางโทรทัศน์เท่านั้น เธอไม่คาดหวังถึงการโอบกอด นั่นมันมากเกินไปสำหรับเธอ เด็กน้อยที่ควรถูกลืมเลือนตลอดกาล หากเพียงแค่ได้พบหน้า และกล่าวทักทายแค่สองสามคำก็เป็นบุญ“แม่คะ แม่ยังจำได้ไหมว่ามีหนูอยู่”เธอสูดลมหายใจเข้าปอด เพื่อกระตุ้นให้เลือดลมมันดีขึ้น ขณะย่างเท้าก้าวไปข้างหน้าด้วยความมั่นใจ เวลานั้นเองที่รถคันใหญ่แล่นเข้ามาด้วยความเร็ว ดูเหมือนจะเป็นรถของบ้านนี้ เธอจำต้องหลีกหนีด้วยความเร็วพอกัน เพื่อรอคอยให้รถคันนั้นเคลื่อนผ่านเข้าประตูรั้วไป ความที่ระยะห่างไม่มากนัก เธอมองเห็นใครหลายคนนั่งอยู่ในรถคันนั้น เธอจำได้ทันทีว่านั่นเป็นครอบครัวของท่าน ทั้งบุตรชายคนโตและบุตรสาวคนเล็กผู้มีชื่อเสียง รวมทั้ง