บททั้งหมดของ Loveless Deal with the Cold-Hearted CEO: บทที่ 1181 - บทที่ 1190

“Gusto ko ng isang buong mais na kalahating inihaw at kalahating nilaga.”Natahimik ang buong mesa.Pinagmasdan ni Felicity ang mga mukhang nakaharap sa kanya. Tila naghihintay ang lahat na sabihin niyang nagbibiro lamang siya.Si Damon ang unang nakabawi.“Bakit hindi na lang dalawang mais?”“Dahil kambal ang anak natin. Magkasama pero magkaiba.”Napahawak ito sa baywang. “May simbolismo pa talaga ang craving mo?”“Kung ayaw mo, huwag na.”“Akong bahala. Ako ang gagawa.”“Marunong ka ba?”“Gaano ba kahirap magluto ng mais?”Makalipas ang kalahating oras, napatunayan ni Damon na mas mahirap iyon kaysa inaakala nito.Nagtipon ang pamilya sa outdoor kitchen ng resort habang hawak ni Damon ang unang mais na inilaga nito nang patayo. Malambot ang kalahating nakababad sa tubig, ngunit naluto rin sa singaw ang bahaging dapat ihawin.“Parang nilagang mais lang,” puna ni Angel.“Alam ko,” matigas na sagot ni Damon.“Ayusin mo ang hawak sa mais, dapat yata harangan mo ang usok para di ma-steam

Tinapos ni Damon ang tawag bago pa makalapit si Felicity.Nakatayo ito sa veranda ng kanilang silid, hawak pa rin ang cellphone. Pagkakita sa kanya, ngumiti ito at isinuksok ang device sa bulsa.“Si Julian?” tanong niya.“Oo. May inaayos lang kami.”Tumango si Felicity. Sanay na siyang may tumatawag dito tungkol sa IronGate kahit gabi. Hindi naman bago ang biglaang meeting o problemang kailangang asikasuhin.“Matutulog ka na?” tanong ni Damon.“Kung tapos ka na.”“Tapos na.”Sumunod ito sa kanya sa loob.Nang humiga sila, iniabot ni Damon ang manipis na kumot at inayos ang unan sa likod niya. Hindi niya ito sinaway. Pagod na rin siyang magkunwaring hindi niya nagugustuhan ang pag-aalaga nito.Pero bago pa niya maipikit ang mga mata, umilaw ang cellphone ni Damon.Binasa nito ang message.Ngumiti.“May nakakatawa?” tanong niya.“Wala.”“Ngumingiti ka.”“May kausap lang ako.”Hindi siya nakasagot dahil tumunog ang cellphone. Bumangon si Damon at nagtungo sa veranda.Naiwan si Felicity n

“Matagal na kitang mahal, Damon.”Napangiti ito, pero nangingilid ang luha sa mga mata.Hinalikan nito ang noo niya. Napapikit siya, nakahawak pa rin sa kuwelyo nito habang may confetti na sumabit sa kanyang buhok.“Ako naman ang yayakap sa anak ko, congratulations sa inyo,” singit ni Donya Priscilla.Hindi pa rin nito binitiwan ang kamay niya nang lumapit ang kanyang ina. Napagitnaan siya ng yakap nina Donya Priscilla at Donya Mercy, parehong umiiyak habang nagtatanong kung masaya ba siya.“Opo,” sagot ni Felicity. “Masayang-masaya.”“Picture muna para may remembrance!” tawag ni Lola Clara.Nagsiksikan sila sa harap ng flower arch. Inakay ni Fiona si Nate sa unahan, habang pumuwesto sina Stefie at Prince sa tabi ni Angel. Si Julian ang nag-abot ng cellphone sa event staff.“Bro, iyong mukha mo kanina,” sabi nito kay Damon. “Parang may bomba kang dini-disarm.”“Mas madaling gawin iyon kaysa sumayaw.”“Halata,” sagot ni Angel. “Kapatid kita, pero muntik kitang itanggi kanina. Mukha kan

“Inauguration ang gusto kong makita, Damon. Hindi ibang lalaki.”Nakaharap pa rin ito sa kanya, nakataas ang isang kilay.“Kaya nga sasama ako.”“Para bantayan ako?”“Para siguraduhing maganda ang pagkakagawa ng school.”“Talaga lang?”“Puwede namang dalawang dahilan.”Napatawa si Felicity at hinampas ang braso nito. Sinalo ni Damon ang kanyang kamay at inilapit sa labi nito.“Bakit gusto mong bumalik?” tanong nito.Nawala ang panunukso sa boses nito. Umayos siya ng higa.“Gusto kong makita kung ano ang nangyari sa pinaghirapan natin. Hindi lang sa pictures. Gusto kong makita iyong mga batang gagamit ng classrooms.”Tumango si Damon.“Ang dami nating pinag-awayan doon,” pagpapatuloy niya. “Pero may maganda rin naman tayong nagawa.”“May maganda rin akong natutuhan.”“Ano?”“Na hindi ka titigil hangga’t hindi mo nakukuha ang gusto mo.”“Seryoso ako.”“Ako rin.”Ngumiti ito bago hinaplos ng hinlalaki ang kanyang mga daliri.“Alamin natin ang schedule. Pupunta tayo.”Kinaumagahan, kinumpi

“Dahil hindi mo lang ako binigyan ng bahay,” sagot ni Felicity. “Binigyan mo tayo ng pagkakataong sabay na buuin ang tahanan at pamilya natin.”Napahigpit ang yakap ni Damon sa kanya.“Dati, pakiramdam ko wala akong permanenteng lugar sa buhay mo,” pagpapatuloy nito. “Para bang puwede akong mawala anumang oras at hindi mo mapapansin. Pero ngayon, nakikita ko na na may magandang bukas na kasama ka.”Hinaplos niya ang likod nito.Kumalas si Felicity at binalikan ang floor plan. Isinulat nito ang “Twin Rooms” sa likod ng papel, saka nilagyan ng maliit na puso.“Pansamantala lang iyan,” sabi nito. “Hanggang makapili tayo ng mga pangalan.”Bago sila umalis, nakiusap si Damon sa site engineer na kunan sila ng litrato. Pumuwesto silang magkatabi sa harap ng mga haligi, kapwa nakasuot ng hard hat. Hawak ni Felicity ang floor plan habang nakapulupot ang braso niya sa balikat nito.“Para may maipakita tayo sa kambal,” sabi niya. “Patunay na bago pa sila isinilang, mahal na mahal na natin sila.”