บททั้งหมดของ Secretly, Mrs. CEO: บทที่ 111 - บทที่ 120

Naya DiazIlang taon na ang nakalipas ngunit hanggang ngayon ay sariwa pa rin sa alaala ko ang nangyari nang gabing iyon. I was still a college student back then. Tahimik lamang ako sa apat na sulok ng opisina ng CEO habang inaasikaso ang mga papeles na kailangan niyang pirmahan bukas.Tuwang-tuwa ako nang araw na iyon sa kadahilanang naging successful na naman ang in-organize naming birthday party. Malaki ang event na iyon dahil ang debutante ay anak ng isa sa mga popular na businessman sa bansa. Bukod pa roon ay maraming humanga sa trabaho namin ng mga kasamahan ko.Ngunit ang sayang iyon ay agad din namang naputol nang makarinig ako ng malakas na putok ng baril. I was in the file room of the CEO's office that night. Sa pag-aakalang sa labas ng opisina nagmula ang putok na iyon ay nagkamali ako. Sa pagsilip ko sa pinto ay nakita ko ang duguang katawan ng kapatid ni Ares habang nakatayo naman sa harap niya ang tiyuhin nito na si Vladimir.Wala akong ideya kung paano o kailan sila nap

Naya DiazLabinlimang minuto na ang nakalipas simula nang huli kaming mag-usap ni Xavier. Matapos niya akong iwanan at talikuran sa kanyang opisina, hanggang ngayon ay hindi pa rin siya nagpaparamdam. Nakailang text at tawag na ako sa kanya ngunit hindi niya sinasagot ang mga iyon.Nilibot ko na rin ang bawat sulok ng kompanya na pwede niyang puntahan at pagtaguan pero bigo ako.Isa pang ipinag-aalala ko ay baka umalis iyon ng kompanya at nagpunta sa kung saan. Sa mga sandaling iyon kasi ay hindi pa rin tumitigil ang ulan at mas lalo pang lumakas iyon. Kaya naman sa puntong iyon ay labis ang kabang nararamdaman ko at walang ibang hinihiling na sana ay hindi siya umalis.I hope he's still inside of the building.Hiling ko na sana ay nagtatago lamang siya. Mas gugustuhin ko pang umiwas siya sa akin kaysa kung anong mangyari sa kanya kung magkataon man na lumabas siya."This is all your fault, Naya," anas ko sa sarili at ikinuyom ang mga kamao ko. "Kung hindi ka kasi isa't-kalahating may

Xavier IglesiasRight after we enter the lounge room, agad ko na ring ibinaba si Naya mula sa pagkakabuhat ko sa kanya. Matapos kong isara ang pinto niyon ay tinapunan ko siya ng tingin kung saan ay agad niyang tinungo ang kama at doon ay pabagsak na umupo.Napahalukipkip siya kasunod niyon ay ang pagharap niya sa bintana.Sa mga sandaling iyon ay pansin ko ang pagsasalubong ng kanyang kilay lalong-lalo na ang hindi maipintang reaksiyon sa kanyang mukha.Napakamot ako sa ulo ko at napailing na lamang sa inasta niyang iyon. Ngunit bago ko pa man siya sundan ay tinungo ko ang cabinet ko at doon ay isinabit sa bakanteng hanger ang suot kong suit. Isang malalim na buntung-hininga ang pinawalan ko kasunod niyon ay ang pagluhod ko sa harap niya.Right before I could say something, she spoke."You're still mad at me, aren't you?" aniya na hindi man lang tumitingin sa akin. "Hindi ko alam kung ano ikinagagalit mo. Pero tulad ng sinabi ko sa 'yo, wala na sa 'kin ang naging relasyon at pagsasam

Xavier IglesiasNaputol ang pagmumuni-muni ko nang maramdaman kong gumalaw si Naya sa tabi ko. Binalingan ko siya ng tingin kung saan ay isiniksik niya ang sarili niya sa tabi ko kasabay ng pagyakap niya sa akin. Bahagya akong napangiti sa inasta niyang iyon at hindi kalaunan ay niyakap ko rin siya. Sa puntong iyon ay isang malalim na buntung-hininga ang pinawalan ko. Napapikit ako at muli ay binalikan ko ang mga napag-usapan namin ni Naya kanina. Hindi ko akalain na nagawang banggitin sa kanya ni Sebastian ang tungkol sa relasyon at sa babaeng minsan ko nang tinalikuran at kinalimutan. Kilala ko si Naya at nasisigurado ko na hindi siya titigil hangga't hindi niya nalalaman ang tungkol sa usaping iyon.Ang masaklap pa ay nabalitaan kong uuwi ang babaeng iyon ngayon.Ikinuyom ko ang mga kamao ko kasunod niyon ay ang pagbangon ko mula sa kinahihigaan ko. Sa mga sandaling iyon ay hindi ko maipaliwanag kung ano ang nararamdaman ko. Sa ilang taong nagdaan ay ito ang unang pagkakataon na

Xavier IglesiasNatigil ako sa pag-aayos ng necktie ko nang makita ko si Naya sa kusina. Isang matamis na ngiti ang gumuhit sa mga labi ko habang mataman ko siyang pinagmamasdan kung saan ay abala siyang nagluluto ng agahan. Ngunit bukod doon ay mas ikinatuwa ko ang pagsayaw at pagkanta niya sa mga sandaling iyon. Sa nagdaang apat na araw kung saan ay kinailangang ikansela ang trabaho sa opisina ay nanatili ako rito sa kanyang apartment. Honestly, I had never felt more secure and peaceful staying at someone's house as I am with her. Bagamat sa apat na araw na iyon ay hindi ko pa rin magawang alisin sa isip ko ang mga bagay-bagay na naging dahilan kung bakit muling na-trigger ang phobia ko, I was grateful to have Naya with me at those tough moments. Hanggang ngayon nga ay hindi pa rin ako makapaniwala na nanatili siya sa tabi ko imbes na tumakbo at umiwas sa akin. Kadalasan sa mga taong kakilala ko, sa tuwing inaatake ako ng phobia ko ay agad na silang lumalayo sa akin. I mean, wal