บททั้งหมดของ Secretly, Mrs. CEO: บทที่ 121 - บทที่ 130

Xavier Iglesias "Nandyan ba si Mr. Ares?" tanong ko sa receptionist pagpasok ko sa lobby ng NGCCE. "Yes, sir," sagot nito na hindi tumitingin sa kausap. "Ano hong kailangan nila? Meron ba kayong appointment? Is the CEO expecting you?" "No," mabilis kong sagot. "And I don't think I need an appointment or to schedule kung kailan ko gustong kausapin ang CEO niyo." Pagak itong natawa. Akmang magsasalita na ito ay natigil ito at agad na naglaho ang ngiti sa labi nito nang mapukol ang tingin nito sa akin. Napalunok ito kasunod niyon ay ang pagtayo nito mula sa kinauupuan nito. "Mr. Xavier." tila ba may pag-aalala niyang sambit. "Pasensya na ho at hindi ko kayo napansin. I'm not-" "Don't mind it. I know you're just doing your job," putol ko sa kanya na agad niyang ikinatango. "Just make sure, next time, tumingin ka sa kausap mo. Hindi lahat ng pumapasok sa kompanya ay may matinong balak." Muli ay tumango siya. Hindi kalaunan ay agad niyang dinampot ang telepono at nagsimulang

Naya DiazIsang malalim na buntung-hininga ang pinawalan ko matapos ang presentation ko. Tila ba nabunutan ako ng tinik at naglaho ang bigat na nararamdaman ko sa mga sandaling iyon. Sa mga sandaling iyon ay walang mapaglagyan ang saya ko dahil sa wakas ay naging matagumpay ang halos ilang araw na pagpupuyat ko. Hindi kalaunan ay tuluyan na ring nilisan ng mga kasamahan ko ang conference room. Samantala ay naiwan ako roon habang inaayos ang ilang mga papeles na dadalhin ko mamaya sa mga Buendia. Base sa sinabi sa akin ni Xavier ay pinsan daw niya ang ikakasal. Noong una nga ay nabigla ako dahil imbes na ang pinsan nitong si Theo at ang girlfriend nitong si Samantha ay si Mrs. Buendia ang nag-aasikaso, naghahanda at gumagastos ng lahat para sa kasal ng anak nito. "You look so happy," anas ni Sebastian na hindi ko namalayang nasa loob pa rin pala ng conference room na iyon. "I'm honored na ako ang inilagay dito ni Xavier para maging pansamantalang head ng first project mo sa kompanya

Naya DiazBagamat abala akong nakikinig kay Ms. L sa mga sandaling iyon, tila ba lumilipad naman ang utak ko tungkol sa narinig ko mula kay Sebastian kanina. Hindi ko alam kung nagkamali lang ba ako ng dinig o sadyang lutang lang ako nang mga oras na iyon dahil sa kabang nararamdaman ko.Muli ay binalingan ko siya ng tingin mula sa katapat kong upuan.Kung tutuusin, magmula pa noong harapin namin si Ms. L ay hindi na ako natigil sa pagsulyap-sulyap ko sa kanya. Kung nandito lang si Xavier ay paniguradong sagad sa buto na naman ang nararamdamang inis at pagseselos niyon.Gustuhin ko mang tanungin siya tungkol doon ay hindi ko magawa sa kadahilanang mas kailangan kong unahin ang kliyente ko. She's far more important than anyone or anything else right now."Are these the wedding dresses you chose for her?" nakangiting anas ni Ms. L.Tumango ako. "Yes. Actually, I chose more than ten wedding gowns. Pero sa lahat ng mga napili 'ko ay ang limang 'yan ang sigurado ako na mas babagay sa kanya

Xavier Iglesias "Talagang pinatay mo siya?" gulat na tanong ni Ares. "Saan? Where did you do that? Wag mong sabihin na ginawa mo 'yon sa harap ng maraming tao?" "Please!" Pagak akong natawa. "Anong tingin mo sa 'kin tanga? Kung gagawin ko 'yon, baka wala ako rito ngayon sa harapan mo. And to answer your question, I did it inside of his apartment. Don't worry, no one will know dahil ipinalinis ko na ang kalat kay Uno." Tumango ito at pabagsak na inihiga ang sarili sa couch. On the other hand, I sat on the couch opposite of him. Matapos ang naganap na eksena sa apartment ni Vladimir ay agad na akong nagtungo sa condo ni Ares. For about a year, masasabi ko na wala pa ring nagbago sa kanyang lugar. Hindi rin siya lumipat at wala siyang isang binago sa loob ng kanyang bahay. Maya-maya ay tinapunan ko siya ng tingin na sa mga sandaling iyon ay hindi ko alam kung tulog na ba o nakapikit lang. Umiling ako at lihim na natawa. Ngunit agad din naman akong natigil nang mahagip ng paningin k

Naya DiazHindi ko mapigilan ang hindi mapangiti habang mataman kong pinagmamasdan si Xavier na mahimbing na natutulog. Mabuti nga at hindi masyadong traffic ngayon kaya mabilis kaming nakarating sa apartment ko.Sa katunayan ay gusto ko sana siyang dalhin sa bahay nila pero malayo-layo iyon kumpara sa tinutuluyan ko. Isa pa, kailangan ko na namang ipaliwanag sa kanyang mga magulang kung ano ang nangyari sa kanya.It's a hassle.Hindi naman sa ayaw kong harapin ang mag-asawang Iglesias, baka kasi magkataon na hindi ko maharap si Xavier. Paniguradong aabutin na naman kami ng ilang oras na kwentuhan.Maya-maya ay naputol ang pagmumuni-muni ko nang gumalaw si Xavier. Hindi kalaunan ay iminulat niya ang kanyang mga mata at tinapunan ako ng tingin.Not long after that ay unti-unting gumuhit ang matamis na ngiti sa dulo ng kanyang mga labi. I smiled at him as well kasunod niyon ay ang paghaplos ko sa kanyang pisngi."Tama ba ang narinig ko kanina?" Bumangon siya sa pagkakahiga at sumandal s