Todos los capítulos de MY EX'S UNCLE IS MY BOSS AND CONTRACT HUSBAND: Capítulo 131 - Capítulo 139

Camia’s POVHindi ko na napigilan ang sarili ko. Sa dami ng nalaman ko sa loob lang ng isang araw, parang may pumutok sa loob ng dibdib ko.“Hindi na dapat tinutulungan ang mga traydor,” galit kong wika. “Hayaan natin silang mabulok sa kulungan. Doon sila bagay. Magdusa sila!”Ramdam ko ang panginginig ng boses ko, hindi dahil sa takot, kundi dahil sa galit. Galit sa lalaking minahal ko. Galit sa babaeng naging kabit niya. Galit sa katotohanang matagal na pala akong ginagawang tanga.“Ma,” mahinang sabi ni Ariana, halatang nag-aalangan, “don’t forget… tatay ko pa rin ’yon.”Napalingon ako sa kanya, hindi makapaniwala. “Ano ngayon kung ama mo siya?” sigaw ko. “Hayop siya!”Nanlaki ang mata ni Ariana. Hindi siya sanay na marinig akong magsalita nang ganon. Pero wala na akong pakialam.“Ma—” susubukan pa sana niyang magsalita.“Hindi,” putol ko agad. “Huwag mo akong pigilan. Matagal na niya akong niloloko. Matagal na pala siyang may relasyon sa babaeng ’yon. Tapos sasabihin mo sa akin na

Darren’s POVHindi ko alam kung bakit ako pumayag na kausapin pa si Nina. Siguro dahil kahit anong mangyari, asawa ko pa rin siya. O baka dahil gusto kong marinig mismo sa kanya ang sasabihin niya—hindi bilang akusado, hindi bilang kriminal, kundi bilang taong minsan ay naging bahagi ng buhay ko.Pagpasok ko sa interrogation room, naroon siya. Nakaupo sa kabilang side ng mesa, namumugto ang mga mata, gusot ang buhok. Hindi na siya yung babaeng palaging matapang, palaban, at mayabang. Parang naubos lahat ng lakas niya.Pagkakita niya sa akin, agad siyang tumayo.“Darren…” basag ang boses niya. “Buti dumating ka, akala ko hindi ka na darating.”Umupo ako sa tapat niya. Tahimik lang. Hindi ko alam kung paano magsisimula.Bigla siyang humagulgol.“Ayokong makulong,” iyak niya. “Please… tulungan mo ako. Magbabago na ako.”Sumikip ang dibdib ko. Hindi ko inaasahan na ganoon ang mararamdaman ko—awa. Hindi galit. Hindi rin tuwa kundi ---awa.“Nina,” mahinahon kong sabi, “Anong nangyari?”Umil

Sam’s POVTumigil ako sa paglalakad.Parang may humila sa dibdib ko nang marinig ko ang sigaw ni Nina mula sa loob. Isang sigaw na puno ng takot, ng pagkabasag, ng desperasyon. Kahit ayokong pakinggan, kahit pilit kong sinasabi sa sarili ko na tapos na, narinig ko pa rin siya.At doon, kusa na lang tumulo ang luha ko. Hindi dahil naaawa ako sa kanya. Kundi dahil pamilyar ang takot sa boses niya. Ganyan din ang tunog ng sigaw ko noon. Ganyan din ako umiyak sa dilim, sa lugar na walang nakikinig. Sa loob ng isang taon, ganyan ang araw-araw kong boses, paos, nanginginig, at walang kasiguraduhan kung may lalabas bang magliligtas.Humigpit ang hawak ko sa braso ko. Parang bumalik lahat. Yung lamig ng pader. Yung amoy ng kulungan. Yung pakiramdam na wala kang silbi, wala kang magawa, wala kang pag-asa.Hindi ko ginustong mangyari ito sa kanya. Pero hindi ko rin kayang balewalain ang katotohanan—pinili niya ang daang ito.“Sam…” mahina ang tawag ni Leonard sa likod ko.Hindi ako lumingon. Pi

Nina's pov Nararamdaman ko pa rin ang panginginig ng kamay ko habang nakatayo ako sa harap ng rehas. Sobrang sikip ng dibdib ko galit, takot, at panghihinayang, lahat nagsasabay-sabay. Kung wala lang ibang tao rito, kung wala lang mga pulis na nagmamasid at kung wala akong posas, matagal ko na sanang sinugod si Simon. Kanina ko na sana siyang pinagsusuntok. Napatingin siya sa akin. Pagod ang mga mata niya, may bakas ng puyat at guilt pero hindi sapat para pahupain ang galit ko. “Talagang idinamay mo pa ako, Simon,” sumbat ko, hindi ko na napigilan ang pagtaas ng boses ko. “Hindi ba nakiusap ako sa’yo? I begged you. Sinabi ko na kung ikaw lang ang makukulong, ikaw na lang sana. Hindi ka nag-ingat.. Bakit kailangan mo pa akong hilahin pababa?” Huminga ako nang malalim pero parang walang pumapasok na hangin sa baga ko. “Paano na ang buhay ko ngayon? You ruined everything. Parang sinira mo na lahat, Simon.” Humiling lang ako sa mga pulis ng isang baga —kahit limang minuto lang, kahit

Sam's povMakalipas ang Tatlong Buwan…Makalipas ang tatlong buwan, tatlong buwang puno ng paghilom, pag-asa, at tahimik na pangakong tinupad ng panahon, narito ako ngayon, nakatayo sa dulo ng aisle.Huminga ako nang malalim, pero nanginginig pa rin ang dibdib ko. The doors slowly opened, and the soft music filled the church. Lahat ng mata ay nasa akin, pero parang iisa lang ang malinaw sa paningin ko, si Leonard.Katabi ko si Papa.. Mahigpit ang kapit niya sa braso ko, parang ayaw niya akong pakawalan, parang gusto niyang sabihin na “Anak, andito lang ako.”“Okay ka lang ba?” bulong niya sa akin, may halong kaba at lambing.Tumango ako, kahit ramdam kong tumutulo na ang luha ko. “Pa… I’m happy,” mahina kong sabi. “I’m really, really happy.”Ngumiti siya. Kita ko ang pamumuo ng luha sa mata niya. “Alam ko,” sagot niya. “Nakikita ko sa’yo. This time… iba na. Magsasama kayo ng tuluyan at walang makakahadlang.”Habang naglalakad kami sa aisle, umiiyak ako. Hindi dahil sa lungkot kundi da