All Chapters of MY EX'S UNCLE IS MY BOSS AND CONTRACT HUSBAND: Chapter 111 - Chapter 120

Nasa loob na si Ariana ng kotse. Mula sa malayo, nakita kong umandar ang sasakyan ni Papa palabas ng gate. Hindi siya nagdalawang-isip. Diretso lang, parang alam na alam kung saan pupunta. That alone scared me. Sa ganitong oras saan siya pupunta? Hindi mapigilang hindi magtaka ni Ariana. Kinakabahan siya. Pag-alis ko sa driveway, pinanatili ko ang distansya. Hindi masyadong malapit at hindi rin masyadong malayo para hindi mahalata na nakasunod ako…Enough para hindi niya mahalata, pero sapat para hindi siya mawala sa paningin ko.. Tahimik ang kalsada, halos walang ilaw. Ang tanging naririnig ko lang ay ang tibok ng puso ko at ang mahinang ugong ng makina. Every turn he makes, sinusundan ko. Left. Right. Isang mahabang diretso palabas ng main road. Pinatay ko ang makina ng sasakyan ko nang huminto ang kotse ni Papa sa tapat ng isang bahay na halos walang kapitbahay. Tahimik ang paligid, sobrang tahimik na parang may masamang balak ang gabi. Mula sa malayo, agad akong bumaba, daha

HINDI pa rin tumitigil ang iyak ng bata. Kahit pareho na kaming kinakabahan ni Kuya, wala kaming magawa kundi manatili sa pwesto namin at alamin kung ano ba talaga ang meron sa bahay na pinupuntahan ni Papa.“Kanino ba talaga itong bahay?” bulong ni Kuya Leonard, halatang iritado. “Sa kabit ba ng papa mo? At idadamay mo pa talaga ako sa gulo na ito? Alam mo naman na marami akong iniisip.”Hindi agad nakasagot si Ariana. “Hindi ko rin alam, Kuya. Basta… magmatyag muna tayo,” mahina niyang sabi. “Baka pag nag-umaga na, bumalik si Papa. Kapag nahuli tayo rito, siguradong lagot tayo.”Napatingin si Leonard sa paligid. Tahimik ang bahay dahil sa sobrang dilim. “Fine…Just stay alert,” sabi niya. “Kapag may narinig kang kahit ano, sabihin mo agad.”Tumango si Ariana. Sa gabing iyon, walang nagsalita sa kanila ng matagal—pareho silang nakikinig, nag-aabang, at umaasang walang mangyayaring mas masama pa.Malapit na kami sa isang extended na bahay na mukhang abandonado rin, pero may ilaw sa loo

MAINGAT kong niyugyog si Camia para gisingin siya.“Camia,” mahinang tawag ko, pero may diin. “Gising.”Umungol siya at bahagyang dumilat. “Bakit ba?” aniya, antok na antok. “Anong oras na?”“Ang anak mo… wala ang sasakyan ni Ariana sa parking,” sagot ko agad. “Kanina lang pagdating ko, nandoon pa ’yon. Ngayon, wala na.”Napaupo siya nang bahagya pero halata pa rin ang pagkaantok. “Baka umalis lang sandali,” sabi niya. “May lakad siguro.”“Madaling-araw na, Camia,” giit ko. “Hindi man lang siya nagpaalam.. Alam mo ba kung nasaan siya? Bakit siya umaalis nang ganitong oras?”Napabuntong-hininga si Camia sa mga tanong ko at muling humiga, hinila ang kumot.“Ano ka ba naman, Simon. Matanda na ang anak mo. Hindi mo na kailangang bantayan lahat ng galaw niya. Hindi ka na ba sanay?”Natigilan ako. Hindi ko alam kung bakit, pero biglang may kaba sa dibdib ko. Parang may mali. Hindi ko maipaliwanag kung ano, pero ramdam ko. Lalo na at galing ako kay Sam kanina. Gabi na nang ihatid ko sa kanya

“Ano’ng nangyari sa anak ko, Leonard?” tanong ni Edmund, halatang pigil ang galit pero ramdam ang kaba sa boses.Nakaharap si Leonard sa kanya, halata ang pagod at tensyon sa mukha. Saglit siyang huminga ng malalim bago sumagot, parang pinipili ang mga salitang bibitawan.“Mahaba pong paliwanag, Pa,” maingat niyang sabi. “Pero ang mahalaga, nasa presinto na po ngayon ang taong dapat managot.”Napatigil si Edmund. “Ibig mong sabihin, may inaresto na?”“Opo,” sagot ni Leonard. “Hawak na po sila ng pulis. May mga ebidensya na rin. Hindi na po makakatakas.”Napaupo si Edmund t napahawak sa noo. Hindi niya alam kung magagalit ba siya o magpapasalamat na lang na buhay pa ang anak niya. “Dapat lang na magbayad siya sa ginawa niya sa anak ko. Anong sabi ng doctor sa lagay ng anak ko?”“Stable na, pero kailangan pa ring bantayan.”Tumango si Edmund, mabigat ang dibdib. Sandaling natahimik si Leonard bago magsalita ulit. “Pa… kung maaari po, kayo na muna dito.”Napatingin si Edmund sa kanya. “

Dinala ng mga pulis si Simon papasok sa interrogation room. Tahimik lang siyang sumunod, hindi na lumingon pa. Nang magsara ang pinto, naiwan sa labas sina Ariana, Leonard, at Camia.Umupo si Camia sa mahabang upuan sa gilid ng hallway. Halatang lutang, parang pilit inuunawa ang lahat ng nangyayari. Si Ariana ay nakatayo malapit sa pader, yakap ang sarili. Si Leonard naman ay hindi mapakali, pabalik-balik ang lakad.Maya-maya, huminto si Leonard sa tapat ng ina.“Ma,” mabigat ang boses ko, “sabihin mo nga sakin… may alam ka ba talaga?”Napatingin si Mama Camia sa akin, gulat. “Alam saan?” nakaarko ang kilay na sagot..“Sa ginawa ni Simon,” diretsong sagot ni Leonard. “Sa pagdukot kay Sam. Don’t tell me you had no idea.”Nanlaki ang mata ni Camia. Umiling ito agad. “Leonard, wala. Wala talaga akong alam.”“Ma, please,” bahagyang tinaasan ni Leonard ang boses. “Hindi na ito maliit na bagay. Kidnapping ito. At asawa ko ang kinidnap niya!”Tumayo si Camia, nanginginig ang kamay. “Anak, ku