All Chapters of MY EX'S UNCLE IS MY BOSS AND CONTRACT HUSBAND: Chapter 101 - Chapter 110

Narinig ko ang tanong ni mama habang nagkakape ito sa kusina, nakakunot ang noo habang sinusundan ako ng tingin. Kanina lang, kalmado akong naglalakad pababa, pero ngayon para akong hindi mapaanak dahil hindi mapakali.“Ano bang nangyari sa kuya mo, Ariana? May problema ba? Nagising na ba siya sa katangahan niya?” diretsong tanong ni mama, sabay higop ng kape na parang normal lang ang lahat.Napailing ako, hindi dahil wala akong sasabihin, kundi dahil ayokong magsimula si mama ng sermon na parang teleserye. “Mama, please. Pwede ba tumigil ka muna? May problema si kuya. Kailangan niya tayo ngayon.”Itinaas ni mama ang kilay at napailing..“Iniwan siya ni Sam,” dugtong ko.Natigilan ang ina…“Iniwan? Why would that girl do that? Hindi ko ma-gets. Eh patay na patay ‘yon kay Leonard. She’s crazy over him.” Umirap si mama na parang insulto sa buong angkan namin ang ginawa ni Sam.Huminga ako nang malalim. “Nalaman kasi ni Sam na nakikipagkita pa rin si kuya kay Catherine.”Biglang tumigil a

Nagpatawag si Leonard Valen ng isang biglaang press conference, walang abiso, walang paliwanag. Isang oras lang ang pagitan mula ng kumalat ang balita, pero puno na agad ang conference hall ng mga reporter, camera, at flashing lights.Tahimik ang buong lugar nang pumasok ako.Suot ko ang itim na suit, mukhang maayos sa panlabas pero sa mga mata ko, pagod, puyat, at takot na hindi kokayang itago. Ang dating malamig at kontroladong CEO ay parang isang lalaking unti-unting nauubusan ng pag-asa.Umupo ako sa gitna ng mahabang mesa. Sa likod ko, nakalagay ang logo ng Valen Group, pero sa sandaling iyon, wala nang saysay ang imahe ng kapangyarihan. Ang kailangan ko ay ang asawa ko.. Hinintay kong tumigil ang ingay.Pagbukas ng microphone, bahagyang napaubo ako.“Good afternoon,” simula ko. “Thank you for coming on such short notice.”Nagkatinginan ang mga reporter. Ramdam nilang hindi ito ordinaryong presscon, walang produkto, walang business announcement.Huminga ako ng malalim bago mulin

Napaiyak na lamang ako sa alaalang iyon.Tahimik ang apartment, sobrang tahimik na parang wala nang mundo sa labas. May TV nga ako. May lingguhang supply ng pagkain, tubig, at mga pangunahing kailangan. Pero kahit anong dami ng gamit, walang kahit anong makakapuno sa pakiramdam na iniwan ako ng mundo.Parang pinatay ang oras dito. Ang pinto, doble ang kandado.Walang susi. Walang bintana sa labas. Walang kahit anong senyales na may makakarinig sa akin kung sisigaw man ako.Walang paraan para makatakas. Kahit gusto ko.Napatingin ako sa kama.At doon ko siya nakita. Ang tatlong buwang gulang kong anak. Ang anak namin ni Leonard. Ang bunga ng pagmamahal ko sa aking asawa. Ang nagbibigay sa akin ng lakas dahil kung ako lang, mag-isa baka hindi ko kayanin..Lumaban ako ng malaman kong buntis ako. Napatingin ako kay Yuri sa aking anak. Mahimbing siyang natutulog, nakatagilid, maliit na maliit ang dibdib na dahan-dahang umaangat at bumababa. Mapula ang pisngi. Bahagyang nakabukas ang mga la

Tumigil ang paghinga ko nang marinig ko ang mga salitang iyon. Para bang biglang lumiit ang café, parang kami na lang dalawa ang natira sa mundo at ang bawat tunog ay masyadong malinaw.“Ariana,” mababa ang boses ni Darren, halos pabulong, pero ramdam ko ang bigat ng bawat salita. “Gusto ko ng makipaghiwalay kay Nina.”Napakurap ako. Hindi dahil hindi ko inaasahan kundi dahil sa bigat ng ibig sabihin nito.“Araw-araw na magkasama kami,” dugtong niya, napapikit sandali, “pakiramdam ko nasa impyerno ako. I smile. I pretend. Pero sa loob ko, unti-unti akong nauupos. Napapagod na ako. Hindi ako masaya.”Tumingin siya sa akin, diretso. Walang pagtatago. “Mas nakakahinga pa nga ako kapag tayong dalawa ang magkasama. At alam mo ba,” pagpapatuloy niya, “simula nang may nangyari sa atin unti-unti kong nakakalimutan yung kabaliwan ko kay Sam, ang obsession na bumalik siya sa buhay ko…. Hindi na siya ang laman ng isip ko.”Huminga siya ng malalim, parang inaalala ang isang alaala na ayaw at gust

Pagkaalis ni Sonya, nanatili akong nakatayo sa gitna ng sala. Tahimik ang paligid pero sa loob ng ulo ko, parang may sumisigaw. Paulit-ulit. Walang tigil. Ang pagkukulang ko kay Sam. At higit sa lahat, ang pagkukulang ko sa ina ng batang pinalayas ko, na ginawa ko rin sa ina niya. I failed her.Hindi ko siya naprotektahan. Hindi ko siya pinili. Hinayaan kong lamunin ako ng bago kong pamilya. Ang totoo ay hindi naman ako naging masaya sa piling ni Sonya. Ngayon ko lang narealize na masyadong kontrolado ang buhay ko. At nang mawala si Sam, doon ko lang tuluyang naunawaan kung gaano kalaki ang kasalanan ko, ang pagkukulang ko. Oo, nagduda ako kung anak ko ba bata si Sam pero nagpa- DNA ako ng hindi alam ni Sonya at nalaman ko na biological kong anak si Sam. Walang duda yun kaya pala kahit na anong pilit ko sa sarili ko na hindi ko ito anak ay nasasaktan pa rin ako sa tuwing na involved ito sa mga away.One year, bulong ng isip ko. Isang taon na akong naghahanap. Isang taon na akong nagba