Para bang napakaganda at maaliwalas ang umaga sa Buenavista Towers sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, ramdam ko ang katahimikan ng tagumpay. Hindi ang gulo ng media, hindi ang ingay ng boardroom, kundi ang katahimikan na dulot ng pagkakaayos namin ni Gabriel at Gideon.Si Gideon, naka-backpack na para sa school, tumatakbo sa hallway, halos sumasayaw sa excitement.“Mama! Papa! Ang saya ko po!” sigaw niya, tumalon sa amin.Napangiti ako at hinawakan ang maliit niyang kamay.“Slow down, anak. Naka todo nanaman ang energy mo ah,” biro ko.Si Gabriel, nakangiti sa tabi ko, nakatingin sa anak namin na puno ng buhay. Ramdam ko sa kanya ang pagmamalaki, hindi sa negosyo, kundi sa pamilya. Napaka-rare na makita siya ng ganito — soft, almost vulnerable, pero sa parehong oras, walang kompromiso sa pagmamahal niya sa amin.Pagkatapos ihatid si Gideon sa school, naglakad kami papunta sa boardroom. Pero ngayong araw, hindi ito puro business talk lang. Si Gabriel, nakatingin sa akin hab
閱讀更多
