Semua Bab มรสุมรัก CEO ซาตาน: Bab 301 - Bab 310

น้ำเสียงของซิงจือเหยียนนั้นเย็นชา แต่กลับแฝงไปด้วยอำนาจและความเด็ดขาดที่ไม่ยอมให้ขัดขืนได้เลยทุกคนล้วนอึ้งไปตามกัน ไหล่ของแม่เด็กสั่นสะท้าน หน้าซีดขาว แม้แต่ริ้วรอยเล็ก ๆ ตรงหางตาก็ยังสั่น เธอกำมือแน่นด้วยความหวาดกลัว ส่วนผู้อำนวยการหลี่กลับมีแววตาประหลาดใจ ทันใดนั้นเอง ประกายความเฉลียวฉลาดผุดขึ้นมาในดวงตาเพียงครู่เดียว ก่อนที่เขาจะก้มศีรษะลงต่ำกว่าเดิมเดิมทีแววตาของเซิ่นหรูซวงจับจ้องความว่างเปล่าอย่างเลื่อนลอย แต่หลังจากได้ยินเสียงของซิงจือเหยียนแล้ว เธอก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย พร้อมหันหน้าไปมองสบตากับเขาแววตาซิงจือเหยียนยังคงนิ่งและลุ่มลึก มองไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่ผู้อำนวยการหลี่ก้มหน้า ยืนมองสำรวจสีหน้าของเซิ่นหรูซวงกับซิงจือเหยียนอย่างสงบนิ่งอยู่ข้าง ๆ พร้อมกับตื่นตะลึงอยู่ในใจอย่างเงียบ ๆตามข่าวลือในโลกออนไลน์ แสดงชัดว่าซิงจือเหยียนรังเกียจเซิ่นหรูซวง ไม่งั้นคงจะไม่ปล่อยให้เซิ่นหรูซวงถูกชาวเน็ตด่าทอจนตัวพรุนไปหมด แถมยังไม่ออกมาช่วยสักนิด ถึงขั้นที่ไปพูดแถลงการณ์ว่าเธอมุ่งร้ายต่อเว่ยอวิ่นลู่ราวกับเป็นการเติมเชื้อไฟด้วยซ้ำหรือว่าเขาวิเคราะห์ตรงไหนผิดไป?การที่ซิงจือเหยียนส

สายตาของซิงจือเหยียนจับจ้องใบหน้าด้านข้างของเด็กสาว แสงไฟสีขาวของโรงพยาบาลสว่างเหนือศีรษะ สาดลงบนใบหน้าที่ยังดูอ่อนเยาว์และไร้เดียงสา เงาจากขนตาหนาและงอนงามนั้นทอดลงบนเปลือกตาล่าง สีหน้าของเด็กสาวไม่แดงระเรื่อเหมือนเมื่อก่อน ริมฝีปากซีดเซียวและแห้งผาก เหมือนกับดอกตูมที่ยังไม่ทันได้เบ่งบานเต็มที่ ก็กำลังจะเหี่ยวเฉาลงแล้วเซิ่นหรูซวงในอดีตจะเหมือนกับระเบิด ที่พร้อมโต้เถียงกับทุกคนที่แสดงความเป็นศัตรูกับเธอ ทุกถ้อยคำที่พูดออกมามีความหลักแหลมและลึกล้ำ เธอจะยิ้มแย้มสดใสเหมือนดอกไม้แรกแย้ม และส่องสว่างงดงามให้กับคนที่เธอชอบ นับเป็นดอกไม้ที่ดีที่สุดที่ตระกูลซิงเคยเลี้ยงดูมาในตอนนั้น ดวงตาของเธอสว่างไสวและเย็นชา ทั้งยังมีชีวิตชีวาไม่เหมือนกับตอนนี้ ราวกับถูกบางสิ่งบางอย่างดูดพลังชีวิตและเรี่ยวแรงไปจนหมดสิ้น อ่อนแอและแห้งเหี่ยว คิ้วก็ขมวดอยู่ตลอดเวลา ราวกับมีเรื่องกลุ้มใจเข้ามารบกวนอยู่ทุกขณะซิงจือเหยียนนึกขึ้นมาได้ว่า เขาไม่ได้เห็นเซิ่นหรูซวงยิ้มจากใจจริงมานานมากแล้ว นับตั้งแต่ที่เซิ่นหรูซวงพูดในห้องนอนที่บ้านตระกูลซิงว่า ต่อไปนี้ไม่มีทางชอบเขาอีก และพูดกับปากตัวเองว่าได้เก็บความชอบที่เคย

ในวินาทีแรกเธอถึงกับตกอยู่ในภวังค์ไปชั่วขณะ เพราะภาพที่เห็นตรงหน้าคือซิงจือเหยียนที่หล่อเหลาบาดตาบาดใจจนน่าตะลึงอย่างแท้จริงความคิดในสมองของเธอขาวโพลน ไม่ว่าจะพยายามคิดหรือพลิกแพลงคำพูดอย่างไร ถ้อยคำทั้งหมดที่วนเวียนอยู่ในใจก็มีเพียงคำเดียวซ้ำ ๆ นั่นคือคำว่าหล่อมากจนไม่รู้จะใช้คำไหนมาบรรยายได้อีกแล้วดวงตาที่ดำขลับราวกับรัตติกาลของซิงจือเหยียนนั้น จับจ้องเธออย่างไม่วางตา ทำให้เธอเผลอรู้สึกไปเองว่าเหมือนกำลังเกิดภาพลวงตาบางอย่าง ราวกับว่าในดวงตาคู่นั้นของเขาสะท้อนภาพเธอคนเดียวเท่านั้นซิงจือเหยียนเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยอย่างเชื่องช้า น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบยิ่งขึ้น “เธอกลัวฉันมากขนาดนั้นเลยหรือ?”เซิ่นหรูซวงอึ้งไปในทันที จากนั้นก็ส่ายหน้าและพูดขึ้นด้วยความประหม่าว่า “ไม่ใช่ค่ะ”คุณปู่ซิงกระแอมเบา ๆ “พอได้แล้ว มีธุระก็ไปจัดการเถอะ อย่ามาทำให้น้องสาวแกกลัวอยู่ที่นี่”ซิงจือเหยียนเหมือนจะไม่พอใจมากขึ้น “ผมทำให้เธอกลัวหรือ?”เซิ่นหรูซวงรีบส่ายหน้าปฏิเสธ “ไม่ใช่ค่ะ ไม่ใช่ค่ะ”ซิงจือเหยียนมองคุณปู่ซิงและค่อย ๆ เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ท่าทางนั้นราวกับจะสื่อว่า เห็นไหมล่ะ เธอยืนยันเองกับปากว่

ซิงจือเหยียนนับได้ว่าเป็นอาจารย์ที่ดี สั่งสอนและมอบความรู้มากมายนับไม่ถ้วนให้กับเธอ แต่อีกด้านเขาก็นับว่าเป็นปีศาจร้าย ผู้ที่ทำลายชีวิตของเธอให้ย่อยยับด้วยเช่นกันในช่วงก่อนหน้าที่เว่ยอวิ่นลู่ยังไม่กลับมานั้น ซิงจือเหยียนดูแลประคบประหงมเซิ่นหรูซวงราวกับไข่ในหินที่กลัวจะตกแตก ถ้าเปรียบเป็นน้ำตาลก้อนก็กลัวจะละลายในปาก กระทั่งบรรดาคนรับใช้อิจฉาและไม่พอใจที่เห็นเธอไต่เต้าขึ้นมาอยู่ในสถานะลูกสาวบุญธรรมของตระกูลซิง ก็ยังต้องจำใจแสดงความเคารพและกล่าวทักทายเธออย่างนอบน้อมทุกครั้งที่เห็นหน้าซิงจือเหยียนเป็นพี่ชายที่ดีมากจริง ๆ เขามอบสิ่งที่มีค่าที่สุดรองจากพ่อแม่ให้กับเธอ ความรู้สึกที่เธอมีต่อเขานั้นลึกซึ้งและหนักแน่นมาก เป็นความรู้สึกที่ฝังลึกในใจยากจะลืมเลือน และคงอยู่ยาวนานไม่จางหายเธอไม่ได้เพียงแต่มีความรักเชิงหนุ่มสาวต่อซิงจือเหยียนเท่านั้น แต่ยังมีความรู้สึกพึ่งพาในฐานะคนในครอบครัวอีกด้วย ตลอดช่วงเวลาหลายปีที่ผ่านมา เธอได้สลักซิงจือเหยียนลงในกระดูกและเนื้อหนังไปแล้วตำแหน่งของเขาในใจของเธอนั้นโดดเด่นเป็นที่หนึ่ง ไม่มีใครสามารถมาแทนที่ได้ถ้าพยายามถอนรากถอนโคนออกไปจากใจ ก็คงจะมีแต่ค

ดังนั้นแม้ว่าเธอจะไม่มีความรู้สึกแบบชายหญิงต่อซิงจือเหยียนก็ตาม เว่ยอวิ่นลู่ก็ยังคงไม่ยอมรับการมีอยู่ของเธออยู่ดีและซิงจือเหยียนก็จะทำตามความต้องการของเว่ยอวิ่นลู่ ด้วยการตีตัวออกห่างจากเธอเช่นกันดังนั้นความเพ้อฝันที่เธอเคยมีในอดีตทั้งหมด จึงไม่มีวันเป็นจริงได้เลยเซิ่นหรูซวงหวนนึกย้อนถึงเรื่องราวยุ่งเหยิงทั้งหมดในชาติที่แล้ว สุดท้ายก็ทำได้เพียงถอนหายใจออกมาเธอเป็นคนที่เคยตายมาแล้ว จึงสมควรที่จะให้ความสำคัญและหวงแหนโอกาสในการกลับมามีชีวิตใหม่อีกครั้งให้มากขึ้น ไม่ควรปล่อยให้ตัวเองต้องจมอยู่กับเรื่องราวในอดีตอีกต่อไปเธอหยิบแก้วน้ำที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงขึ้นมา ดื่มรวดเดียวจนหมดเกลี้ยง จากนั้นก็ล้มตัวลงนอนและพักผ่อนใต้ผ้าห่มต่อในช่วงไม่กี่วันต่อมา ชีวิตของเธอก็เป็นไปอย่างราบรื่นและสงบเงียบ ซิงจือเหยียนกับเว่ยอวิ่นลู่ไม่ได้ปรากฏตัวออกมา และไม่ได้มารบกวนเธออีก ส่วนมรสุมบนโลกออนไลน์ที่เคยเกิดขึ้นก่อนหน้านั้นก็เริ่มเงียบหายไปถึงแม้ว่าจวงเหมยจะยุ่งมาก แต่ก็ยังโทรศัพท์มาหาเธอ โดยแจ้งว่าปัญหาต่าง ๆ กำลังได้รับการแก้ไขไปทีละขั้นตอนแล้ว กำชับให้เธอไม่ต้องเป็นกังวลส่วนกระแสวิพากษ์ว