All Chapters of สายธารน่านนที : Chapter 21 - Chapter 30

"ขอบคุณนะคะคุณสิงห์ ไม่รบกวนดีกว่า ฉันกับพี่นิ่มกลับรถสองแถวก็ได้ค่ะ"สายธารตอบ เมื่อรู้สึกเกรงใจเขา อีกอย่างจะให้เธอซ้อนท้ายคนที่ไม่เต็มใจ มันก็ยังไงอยู่ ผู้ชายคนนั้นไม่ได้อยากให้เธอไปกับเขาเลยสักนิด"เออ...ที่ไม่ได้นะคือ ให้ธารไปกับเพื่อนนายไม่ได้"นารีพูดขึ้น ยังไงเธอก็ยังอยากกลับกับสองคนนี้ เพราะรู้สึกไม่ปลอดภัย เมื่อนึกถึงสายตาของคนที่ชื่อธงชัยที่มองสายธาร"งั้นเธอก็ไปซ้อนท้ายไอ้น่าน แล้วให้สายธารไปกับฉัน"สิงห์ยังคงใจเย็น ยื่นข้อเสนอใหม่ให้เธอ"นั่นยิ่งไม่ได้ใหญ่"นารีพูดไม่เต็มเสียงนัก แต่คนหูดีกลับได้ยินเต็มสองหู"ถ้าจะเรื่องมากขนาดนี้ ก็กลับสองแถว ถ้าโดนดักฉุดก็อย่าหาว่าไม่เตือน ไม่เห็นสายตาไอ้ธงชัยหรือ ว่ามันจ้องสายธารขนาดไหน"สิงห์ขู่ "เออ..."นารีพูดไม่ออก ในขณะที่สายธารขนลุกเกลียว"ไอ้สิงห์ กูไม่รอแล้วนะ บางทีเขาอาจจะชอบก็ได้""ตกลงค่ะ! ฉันไปกับคุณ...เออ...น่านก็ได้"สายธารรีบร้องบอก เมื่อเห็นน่านนทีทำท่าจะเหยียบคันสตาร์ท"คุณธาร!"นารีดึงมือสายธารเอาไว้ เมื่อเธอทำท่าจะเดินไปที่รถน่านนที จนคนที่เห็นนึกรำคาญให้กับการกระทำของคนทั้งสอง จะห่วงอะไรกันขนาดนั้น"ไม่ต้องห่วงขนาดนั้นหรอก

สายธารรอจังหวะที่นิ่มเผลอ จึงเดินไปที่แนวกั้นรั้ว ตากลมโตมองเข้าไปด้านใน ไม่รู้ว่าจุดเธอยืนอยู่คือส่วนไหนของไร่เขา เพราะพื้นที่ในนั้นกว้างจนสุดลูกหูลูกตา ถ้าเธออยากเจอเจ้าของไร่ จะต้องไปที่ไหน หญิงสาวครุ่นคิด และบ้านก็คือคำตอบแรก เธอคงต้องเข้าไปที่บ้านหลังนั้น ตาคู่สวยจับจ้องไปยังบ้านสองชั้นสีขาวที่ตั้งเด่นตระหง่านอยู่บนเชิงเขา ในนั้นจะมีสัตว์ร้ายหรือเปล่า ไร่กว้างขวางแบบนี้ ส่วนใหญ่เจ้าของไร่มักจะเลี้ยงหมาเอาไว้ แล้วปล่อยให้มันเฝ้าไร่ หญิงสาวช่างใจ ก่อนจะตัดสินใจปีนรั้วเข้าไปด้านใน จังหวะที่หย่อนตัวลงพื้น ความเจ็บก็แล่นเข้าสู่ร่างกาย แขนเรียวถูกลวดหนามบาดเป็นทางยาว มือบางกุมแขนเพื่อห้ามเลือด"ซุ่มซ่ามจริงๆเลย เป็นไงเป็นกัน"หญิงสาวพูดกับตัวเอง แล้วมองหาใครสักคน เพื่อถามทาง ไม่มีใครผ่านมาบริเวณนี้ หัวใจดวงน้อยเต้นคร่อมจังหวะ เมื่อเดินใกล้ตัวบ้านไปเข้าไปทุกทีน่าแปลกที่ไม่มีเวรยามเฝ้าเลยสักคน หรือตอนนี้เป็นเวลาเลิกงาน คนงานจึงกลับบ้านกันหมด อย่างน้อยก็น่าจะมีคนงานให้เห็นสักคน มันเงียบจนผิดสังเกต ไร่ของปู่เธอไม่ใหญ่ขนาดนี้ ยังมีคนเฝ้าประจำจุด แต่นี่เงียบจนน่ากลัวขนอ่อนบริเวณลำตัวลุกชัน เ

ร่างบางที่หลับมายาวนานขยับไปมา เมื่อรู้สึกตัวตื่น ตากลมโตปรือตาขึ้นก่อนจะกะพริบถี่ๆ เมื่อภาพที่เห็นไม่คุ้นตา สำรวจตัวเองเป็นอันดับแรก ก่อนจะตกใจสุดขีด เมื่อแน่ใจว่าตัวเองอยู่ในสภาพไหน มือที่กำชายผ้าห่มสั่นระริก เมื่อเจ้าของจงใจบีบมัน ขยับดูเพื่อความแน่ใจว่า ภายใต้ผ้าห่มผืนหนาที่ห่อหุ้มร่างกายอยู่นี้ เธอเปล่าเปลือยไปทั้งตัว แม้แต่ชุดชั้นใน ก็ไม่เหลือติดกายเลยสักชิ้น น้ำตาไหลลงมาเป็นสาย เมื่อภาพสุดท้ายสะท้อนกลับเข้ามาในหัว ผู้ชายคนนั้นย่ำยีเธออย่างนั้นเหรอ คิดมาถึงตรงนี้น้ำตาก็พากันไหลลงมา เธอพลาดท่าเสียทีให้เขาแล้วใช่ไหม ดูจากสภาพของตัวเอง ก็พอจะเดาได้ "ตื่นแล้วหรือ"เสียงที่ดังมาจากมุมห้อง ทำให้คนที่กอดตัวเองร้องไห้สะดุ้งสุดตัว ตากลมโตหันไปมองตามเสียง สบกับตาคมเข้มผ่านม่านควันอย่างเกลียดชัง "ไอ้ชั่ว! แกข่มขืนฉัน"เสียงด่าที่มาพร้อมเสียงสะอื้น ทำให้มุมปากหยักยกยิ้ม ผู้หญิงคนนี้อายุเท่าไรกัน ถึงได้ไม่รู้ว่า ถ้าเขาทำอย่างที่เธอกล่าวหาจริงๆ เธอน่าจะสะบักสะบอมมากกว่านี้"แล้วยังไงต่อ"น่านนทีถาม เป็นคำถามที่ทำให้เธอกลืนน้ำลายลงคอ นั่นสิแล้วยังไงต่อ หญิงสาวมองหน้าเขา ก่อนจะตั้งสติ นาทีนี้เธอ

ภาพหนุ่มหล่อกับสาวสวยที่ใส่บาตรร่วมขัน เป็นที่สะดุดตาของทุกคนที่พบเห็น เผ่าทองมองภาพนั้นอย่างพึงพอใจ อีกไม่นานเขาคงได้เป็นเจ้าภาพจัดงานแต่ง เพราะถ้าไม่ใช่บุพเพ น่านนทีก็คงจงใจ ผิดกับคู่ของสิงห์กับนารี ที่ใส่บาตรไปตีกันไป คุณเผ่าทองส่ายหน้า เมื่อคู่นั้นคงไม่ได้บุญ แล้วก็ต้องมาเครียดหนัก เมื่อเห็นลูกชายตัวเองใส่บาตรกับเด็กสาวรุ่นลูก ให้มันได้อย่างนี้ เอาสาวน้อยมาเลี้ยงให้เป็นนุ่งเป็นน้อง แต่การกระทำของเพชรชักไม่น่าไว้วางใจ "ปล่อยนะ!"สายธารบิดมือออกจากมือหนา เมื่อเขายังจับเธอไว้ แต่น่านนทียังเฉย จนกระทั้งใส่บาตร พระองค์สุดท้ายในรอบแรกเสร็จเรียบร้อย เขาจึงยอมปล่อยมือเธอ หญิงสาวเดินกับมาตรงจุดที่วางปิ่นโต จัดแจงเตรียมข้าวสุกเพื่อใส่บาตรรอบสอง และก็เป็นอย่างที่เธอคิด น่านนทียังยืนอยู่ที่เดิม ในขณะที่ครั้งนี้เธอกับนารีจับมือกันไว้ เผื่อมีคนเบียดมาอีกจะได้ไม่แยกกัน จนกระทั่งถึงเวลาพระสวด น่านนทีก็เลือกมานั่งข้างหลังเธอ สิงห์ก็เช่นกัน เขาเลือกนั่งข้างหลังนารีเหมือนประกาศให้ทุกคนบนศาลารู่ว่า สองคนนี้มีคนจอง ธงชัยมองภาพตรงหน้าอย่างหงุดหงิด เขามั่วแต่ชักช้า จึงไม่รู้ว่าสาวสวยที่เขาหมายตา ตอนนี้

ร่างบางวิ่งถลาไปหาเจ้านุ่มนิ่มที่นอนหายใจรวยรินอยู่บนพื้นหญ้า ใบหน้าสวยเต็มไปด้วยน้ำตา เสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น ผู้ชายคนนั้นใจร้ายผิดมนุษย์ เขาทำได้ยังไง กระต่ายเธอเข้ามาสร้างความเดือดร้อนให้เขาก็จริง แค่ไล่มันไปก็น่าจะพอ แต่นี่เขากลับยิงมันทิ้งอย่างเลือดเย็น หญิงสาวตกตะลึง ทันทีที่เข้าไปใกล้ๆ จึงรู้ว่าแท้จริงแล้วน่านนทียิงอะไร งูเห่าตัวเขื่องนอนหมดลมหายใจอยู่ข้างๆเจ้านุ่มนิ่ม แม้งูตัวนั้นจะตายไปแล้ว แต่เธอก็เสียเจ้านุ่มนิ่มไปด้วย เลือดที่เปื้อนตามขนคงเป็นเลือดงู เพราะเจ้านุ่มนิ่มไม่ได้ตายเพราะกระสุนปืน งูคงฉกมันก่อนที่เขาจะเห็น สายธารหันหลังกลับ แล้วมองไปยังเส้นทางที่ชายหนุ่มควบม้าออกไป เธอเข้าใจผิด และกล่าวหาเขาผิดๆอย่างนั้นหรือ"อย่าจับครับ"ลุงนพร้องเตือน เมื่อสายธารทำท่าจะจับเจ้านุ่มนิ่ม"ทำไมคะ ฉันจะพามันกลับบ้าน""เอาไว้ตรงนั้นแหละครับ เดี๋ยวผมให้คนงานมาจัดการ กระต่ายมันตายแล้วคุณก็ทำใจเถอะนะ"ลุงนพบอกกับหญิงสาว เพราะไม่อยากให้เธอเอากระต่ายกลับไป"ขอบคุณนะคะ แต่ฉันอยากพามันไปฝังที่บ้านค่ะ"หญิงสาวขอบคุณลุงนพ แต่ยังอยากทำตามความคิดของตัวเอง เธออยากพามันกลับไปฝังที่บ้าน เพราะไม่อยา