Lahat ng Kabanata ng Suplada Ako, Pero Hindi ko Sinasadyang Mahulog Sa'yo: Kabanata 11 - Kabanata 20

“Mr. Elite!” tawag ng isang staff mula sa labas, malakas at puno ng paggalang. Agad na napalingon si Mr. Elite sa pinto ng banyo, ngunit kahit anong gawin niya, hindi matanggal sa isip ang nangyari ilang sandali lang ang nakalipas—ang sapilitang halik niya kay Madam A. Parang sumasalubong pa rin sa kanya ang malamig na titig nito, ang mariing pagkasuplada na mistulang apoy na sumusunog sa kanyang konsensya at sabay nagdadagdag ng kakaibang kiliti sa kanyang dibdib. Habang kumakabog ang puso niya, nanatili ang alaala ng pagtutol ni Madam A, kasabay ng init ng labi na ayaw kumawala sa kanyang gunita. Pinilit niyang iguhit ang gwapong anyo sa kanyang mukha bago pa man niya buksan ang pinto. Bahagyang kumurba ang kanyang labi sa isang mapang-akit na ngiti, isang ngiting alam niyang kayang magpabagsak ng kahit sino. Ngunit bago tuluyang bumukas ang pinto, hindi niya naiwasang kagatin panandalian ang bahagyang pamumula ng kanyang labi—ang bakas ng kagat na iniwan ni Madam A kanina.

“Nakakainis ang Dom na iyon! Humanda talaga siya—!” mariing bulong ni April Ivy, sabay hawak sa kanyang labi na kanina lamang ay pinupog ng halik ni Dom — isang halik na walang pahintulot, walang paalam, ngunit nag-iwan ng kakaibang init na pilit niyang itinatanggi. Ang kapal ng mukha niya… ang lakas ng loob niyang halikan ako! bulong niya sa sarili, habang nanginginig ang daliri na tila nais burahin ang alaala ng labi ni Dom na dumampi sa kanya. Ngunit sa kabila ng kanyang galit, may kirot ng pagkalito — at iyon ang mas kinatatakutan niya. “Sinong humalik sa anak kong suplada pero mabait at maganda?!” sabat ng kanyang ina na kakalabas lang ng silid. Nakasandal ito sa malamlam na wheelchair, ngunit bakas sa mga mata ang ngiting may halong kilig at kasiyahan. “Mukhang pumapaibig na ang anak ko ah…” nakangiting dagdag pa ng kanyang Mama, tila ba nakalimutan ang lahat ng sakit ng katawan dahil sa nakita nitong pamumula ng pisngi ng anak. “M-Mama…” gulat na sambit ni April, agad lum

“Mukhang wala nang tao sa kompanya ko! Umalis na silang lahat! Mga inutil! Wala man lang kahit isa sa kanila ang nagmagandang loob na hintayin ang sarili nilang boss bago sila nagsilisan!” singhal ni Madam A, halos bumaon ang takong ng kanyang sapatos sa sahig habang mabilis na naglalakad papasok ng opisina. Ramdam sa bawat yabag ang bigat ng kanyang galit at pagkadismaya. Paglapit pa lang niya, biglang sumiklab muli ang inis nang mapansin niyang maliwanag ang ilaw sa meeting area ng Glamouros Fashion Designer. “Aba! Talaga bang ganito na lang?!” bulalas niya, sabay hagis ng hawak na folder sa mesa. “Wala na ngang pakialam sa boss, wala pang konsiderasyon sa kuryente! Ni hindi man lang isinara ang ilaw, parang bahay-bata na iniwan ng walang malasakit!” Huminto siya sandali, mariing pumikit, saka napahawak sa sentido. Ang dibdib niya’y mabilis ang kabog, ramdam ang pagsabog ng inis sa lahat ng bagay. “Nakakabaliw! Parang ako na lang ang tao dito na may silbi! Kung hindi ko pa bantaya

Mahina ang tunog ng cellphone ni Dom na umalingawngaw sa tahimik na opisina. Madilim pa, tanging ilaw ng city skyline ang pumapasok sa malalaking bintana ng Glamouros Fashion Designer. Dumilat si Dom, mabigat ang mga mata, at agad na naramdaman ang init ng katawang nakayakap sa kanya. Si Madam A, nakahimlay sa kanyang bisig—mahimbing ang tulog, ang hinga ay kalmado, parang bata. Sa unang pagkakataon, nakita niya itong ganito—walang maskara ng pagiging istrikta o matigas na boss. Napangiti si Dom, ngunit kasabay noon ay may bigat na pumisil sa kanyang dibdib. Ang cellphone ay patuloy sa pag-vibrate sa sahig, hanggang sa dahan-dahan niya itong abutin upang hindi magising si A. Pagtingin niya sa screen, agad na nanlamig ang kanyang mga kamay. “Charmine calling…” Parang biglang huminto ang oras. Charmine. Ang babaeng matagal na niyang iniwasan, ngunit hindi kailanman lubusang nawala sa isip niya. Ang babaeng unang nagpatikim ng pag-ibig at sakit sa kanya. Bahagyang kumunot

Isang Taon Makalipas... Isang taon na ang lumipas mula noong gabing nagdilim ang mundo ni April Lozano — ang gabing nakaw na dapat ay nanatiling lihim, ngunit patuloy na sinusunog ang kanyang puso. Walang pag-ibig. Walang pangako. Isang kasalanang itinuring niyang pagkakamali... pero siya lang ang nagbayad ng presyo. At ngayon, habang marahang binubuksan ng elevator ang pinto papunta sa kanyang opisina, mahigpit niyang hinahawakan ang maliit na pendant sa kanyang leeg — ang tanging alaala ng gabing iyon. Sa loob nito, may maliit na larawan ng isang batang kakagising lang sa umaga, ngumingiti, hawak ang laruan nitong rosas. Ang anak niyang lihim. Ang bunga ng isang gabing walang pangalan. Huminga siya nang malalim. “Ngayon hindi na ako ‘yung dating April Lozano,” mahina niyang bulong. “Ngayon, ako na ang magdidikta kung sino ang masisira.” Pagpasok niya sa opisina, naroon na ang bago niyang sekretarya. Ang dating Ricky na pinsan ni Dom ay tanggal na din sa tra