All Chapters of อลวนกวนเลิฟ: Chapter 1 - Chapter 10

ไร่อุ่นรัก เป็นไร่องุ่นที่สองสามีภรรยาอย่างรตีและขุนเขาช่วยกันสร้างขึ้นมา ทว่าพวกเขาต่างต้องแลกหลายอย่างกว่าจะก่อเกิดเป็นไร่องุ่นขึ้นมาได้ เดิมทีรตีเคยเป็นนางงามประจำจังหวัดมาก่อน ฐานะที่บ้านของเธอมีกินมีใช้ไม่ได้ขัดสน ต่างจากขุนเขาที่ต้องคอยอดอยากเพื่อจะได้มีกิน ฐานะทางบ้านค่อนข้างย่ำแย่ จนกระทั่งวันหนึ่งทั้งคู่ได้พานพบกัน ด้วยความจริงใจและความไม่ย่อท้อต่อโชคชะตา จึงทำให้รตีตกหลุมรักขุนเขา นานวันเข้าความสนิทสนมของทั้งสองก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น ขุนเขาเองก็พ่ายแพ้ให้กับความอ่อนโยนและมองโลกในแง่ดีของรตี ทั้งคู่จึงตัดสินใจคบหาดูใจกัน แต่ความรักก็ไม่ได้หวานชื่นเหมือนดั่งคู่ของคนอื่น ทางบ้านของรตีกีดกันและไม่เห็นด้วย ถ้าจะให้ลูกสาวตนต้องออกไประหกระเหินเดินดิน ใช้ชีวิตยากจนข้นแค้น ผู้เป็นพ่อและแม่ต่างค้านหัวชนฝา เพราะคิดว่าลูกสาวของตนจะหมดอนาคต แต่เมื่อเวลาผ่านไปวันต่อวัน เดือนต่อเดือน กระทั่งปีต่อปี เมื่อเห็นว่าทั้งคู่สามารถใช้ชีวิตด้วยกันอย่างมีความสุข ก้าวผ่านอุปสรรคและความทุกข์ไปได้ พวกเขาจึงไม่คิดขัดขวางอีกต่อไป แต่ก็ไม่ถึงกับเปิดใจให้ขุนเขาได้อย่างเต็มร้อย

ช่วงสายของวันใหม่มาเยือนพร้อมกับสองหนุ่มหัวแดงส้มยืนอยู่หน้าทางเข้า เจ้าของเรือนผมแดงผิวขาวผ่อง ร่างสูงโปร่ง แม้ว่าร่างกายจะไม่ได้กำยำแต่ก็ดูแข็งแรง ใบหน้าเรียวคมดูหยิ่งผยอง ทว่าอีกคนผิวแทน ร่างสูงใหญ่กำยำ ใบหน้าหล่อเหลาติดเย็นชา “ถอยไปหน่อยได้ไหม” คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างไม่ชอบใจ “จะให้กูถอยไปไหน อีกนิดคงได้สิงกับรั้วออกรากเป็นต้นตำลึงพอดี” “มองหน้าแบบนี้หมายความว่ายังไง?” วินมองหน้าอีกคนพร้อมกับยักคิ้วเป็นเชิงถาม แต่คนด้านข้างยิ่งชักสีหน้ามากกว่าเดิม “ยุ่ง” ข้าวจ้าวหันหน้าหนีไปอีกทาง ไม่รู้ว่าวันนี้เขาเผลอก้าวเท้าออกจากบ้านผิดข้างรึเปล่า ทำไมถึงได้ซวยมาเจอคนที่เหม็นขี้หน้าแบบนี้! วินไหวไหล่กลับไป เขาก็ไม่คิดว่าจะได้มาเจอคู่กัดเข้า ความสัมพันธ์ของพวกเขาจะว่าเพื่อนก็ไม่เชิงเพื่อน เพื่อนที่ไหนเจอหน้ากันแล้วพร้อมเลาะฝีปากกันได้ตลอดเวลา เหมือนไม่ได้ด่าแล้วกินข้าวไม่ได้ นอนไม่หลับอย่างนั้น ในขณะนั้น รตีเดินออกมาเก็บผักหน้ารั้วก็บังเอิญเจอกับเพื่อนทั้งสองของลูกชาย เธอเข้าไปทักทายเด็กหนุ่มด้วยท่าทีเป็นกันเอง พร้อมกับตะ

รถหรูวิ่งเข้ามาจอดภายในบริเวณบ้านหลังใหญ่ บานประตูรถสีดำเงาถูกเปิดออก ร่างเพรียวของหญิงสาวรีบก้าวลงจากรถโดยเร็ว เธอเชิดหน้าขึ้นมองดูบรรยากาศโดยรอบ เฟยหลงที่เตรียมจะก้าวเท้าลงก็พลันชะงัก ชายหนุ่มเห็นว่าอีกคนเอายืนบื้อไม่ยอมขยับสักที ด้วยความหงุดหงิดเขาจึงก้าวลงไปยืนเบียดร่างเล็กตรงหน้า “เฮีย! ไม่เห็นรึไงว่าอั๊วยืนอยู่” “เห็น แต่อั๊วจะเดิน หลบดิ๊เกะกะว่ะ” มือแกร่งยื่นไปดันหัวน้องสาวไม่แรงนัก แต่ก็พอจะทำให้ผมของเธอเสียทรงได้ “ทรงผมของอั๊ว! อั๊วจะฟ้องเตี่ย!” เหล่าลูกน้องเมื่อเห็นทรงผมไม่เป็นทรงของหญิงสาว ก็เผลอหลุดขำออกมา ทว่าก็ต้องรีบเอามือปิดปากฉับพลัน เมื่อถูกสายตาอาฆาตส่งมา “หัวเราะหาเตี่ยอั๊วรึไง?!” สิ้นเสียงเล็กแหลมที่ตวาดขึ้น เสียงจามของคนในบ้านก็ดังขึ้นทันที เฉียบและพวกสมุนถึงกับมองหน้ากันเลิ่กลั่ก หลังจากร่างเพรียวของหงส์หยกเดินจากไป ก็เปรียบดั่งยกภูเขาลูกใหญ่ออกจากอก “ข้าว่าบ้านนี้ไม่สงบอีกต่อไปแน่พวกเอ็ง บรึ๋ยย” หงส์หยกเดินเข้าไปโผลกอดผู้ให้กำเนิดด้วยความคิดถึง จมูกเล็กกดลงบนแก้มที่เริ่มมี

“ผะ ผม” เสียงที่เปล่งออกมาแหบแห้งจนแทบไม่ได้ยิน ริมฝีปากเลอะไปด้วยคราบเลือดอาบย้อม เขาทำปากอ้าหุบ ๆ ทว่าไร้เสียงเปล่งออกมา ภายในหัวโล่งเปล่าหาคำแก้ตัวไม่ได้ร่างสันทัดก้มลงแล้วใช้ปลายกระบอกปืนตบเข้าข้างกระหมับเบา ๆ สร้างความตื่นกลัวให้กับผู้กระทำผิดเป็นอย่างมาก สติของชายหนุ่มเริ่มแตกกระเจิง เพราะรับรู้ได้ถึงความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา แม้จะพยายามเค้นเสียงตอบทว่ากลับทำได้เพียงกัดริมฝีปากเอาไว้แน่น“ตอบไม่ได้?” สิ้นสุรเสียงเรียบเย็น ชายวัยกลางคนพลันลุกยืนขึ้นเต็มตัว ก่อนจะเลื่อนสายตาไล่มองคนตรงหน้า “ถือว่าฉันให้โอกาสแกแล้วนะ”ปั้ง!“อ๊ากกก!!”กระสุนพุ่งทะลุลงบนหน้าขาฝั่งซ้าย ไร้ซึ่งความเมตตาปรานี ของเหลวสีแดงไหลทะลักออกมาอย่างน่ากลัว พายุรีบหลุบสายตาลงพื้นราวกับว่าตนไม่เห็นอะไรทั้งนั้น ฝ่ามือกำเข้าหากันแน่น ต่างจากผู้เป็นพ่อที่จ้องมองภาพเบื้องหน้าด้วยความนิ่งเงียบ บนใบหน้าไร้ซึ่งคลื่นอารมณ์ คาดเดาไม่ได้เลยว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่“ฮึกก ผมกลัวแล้ว อย่าฆ่าผมเลย!” ชายหนุ่มใช้แรงที่มีตะเบ็งเสียงออกมาสุดลูกคอ นัยน์ตาทั้งสองเริ่มแดงก่ำ เขาเงยหน้าขึ้นมองอีกคนอย่างเกรงกลัว“ทีนี้คงจะตอบได้แล้วใช

เสียงตวาดดังขึ้นด้านหลัง เรียกสติของน่านฟ้าให้กลับมาได้เป็นอย่างดี เมื่อครู่เขากำลังช็อกกับสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ใจดวงน้อยเต้นรัวเหมือนตีกลอง ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าหากหลบไม่ทันจะเกิดอะไรขึ้น จากความรู้สึกกลัวพลันเปลี่ยนเป็นความโกรธ คนตัวเล็กรีบลุกออกจากรถแล้วใช้ที่ค้ำยันไว้ ก่อนจะหมุนตัวรุดเดินไปหาเจ้าของเสียงนั่น“คุณนั่นแหละขับรถภาษาอะไร!?”“นี่มันถนนสำหรับชุมชนสัญจรไปมา ไม่ใช่สนามแข่งรถ! ซื้อใบขับขี่มารึไงฮะ” เสียงทุ้มตวาดกลับไปอย่างไม่ยอมเช่นกัน ถ้าในมือมีใบสั่ง เขาจะเขียนแล้วแปะใส่หน้าผากหมอนี่ให้ซึมเข้าสมองไปเลย“เฮอะ ลื้อใช้จมูกมองทางเอาตาฟังเสียงหรอ? ถึงไม่ได้ยินเสียงรถอั๊ว” ร่างสูงตอบกลับคนตัวเล็กตรงหน้า เฟยหลงชี้นิ้วใส่ชายหนุ่มผมบลอนด์ด้วยท่าทีไม่สะทกสะท้าน นัยน์ตาคมดุจเหยี่ยวหลุบมองด้วยความเหนือกว่า“ทุกคนเขาต้องมาคอยฟังเสียงรถคุณแล้วสุ่มดวงเลี้ยวซ้ายขวารึไงกัน”“ดูสิ่งที่คุณทำ” น่านฟ้าชี้นิ้วไปยังรถที่จอดนิ่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ตะแกรงหน้าพังยับ ล้อหน้าเบี้ยวไปด้านข้าง ข้าวของตกกระจายบนพื้นดิน “ทำรถผมเสียหายแบบนี้จะรับผิดชอบยังไง?”“อ๋ออ ที่พูดมาทั้งหมดคืออยากได้เงินว่า