บททั้งหมดของ ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง: บทที่ 211 - บทที่ 220

"ถ้าฉันไม่ทำ...เด็กคนนั้นอาจจะเป็นอะไรไป...นั่นต่างหากที่จะเป็นเรื่องใหญ่" เกาซูอวี้ตอบกลับเสียงเรียบ เธอเดินกลับไปยืนข้างเตียงผู้ป่วย...สายตาของเธอจับจ้องอยู่ที่เด็กชายตัวน้อยไม่วางตา แม่ของเด็กมองภาพความขัดแย้งตรงหน้าด้วยความสับสน...แต่เมื่อเธอเห็นแววตาที่แน่วแน่และเต็มไปด้วยความมั่นใจ

ส่วนมือของศาสตราจารย์ฉินในตอนนี้ก็ได้หยุดค้างอยู่กลางอากาศ...ห่างจากลำไส้ส่วนนั้นเพียงแค่ไม่กี่มิลลิเมตร...พร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองเกาซูอวี้ผ่านแว่นขยาย...ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงและความไม่เข้าใจ... บัดนี้...เกาซูอวี้ได้นำพาตัวเองมาสู่จุดที่เสี่ยงที่สุดอีกครั้งเธอจะอธิบาย...สิ่งที

"คะ...ค่ะ...ศาสตราจารย์" เกาซูอวี้รับคำด้วยความประหลาดใจระคนดีใจ และแล้ว...ภาพของนักศึกษาแพทย์ปีสาม...ที่เดินเคียงข้างเตียงผู้ป่วยออกจากห้องผ่าตัด...เพื่อทำหน้าที่ส่งมอบผู้ป่วยที่สำคัญ...ก็ได้กลายเป็นอีกหนึ่งตำนานบทใหม่...ที่ถูกเล่าขานไปทั่วทั้งโรงพยาบาลในวันนั้น หลังจากที่เก

หลังจากที่เรื่องราวทั้งหมดได้คลี่คลายลง...และแม่ของเด็กชายได้กล่าวขอบคุณพวกเขาอย่างสุดซึ้งแล้ว...เหล่าฮีโร่รุ่นเยาว์ทั้งสี่คนก็คิดว่าวันแรกของการฝึกงานที่แสนจะยาวนานของพวกเขากำลังจะสิ้นสุดลงเสียที แต่ดูเหมือนว่าโชคชะตาจะยังคงอยากจะทดสอบพวกเขาต่อไป...เมื่อถึงเวลาเลิกงาน...หัวหน้าพยาบาลหวั

และในทุก ๆ เคส...เกาซูอวี้ก็ได้แสดงให้เห็นถึงความ สามารถในการวินิจฉัยที่น่าทึ่ง...ในขณะที่เพื่อน ๆ ทุกคนก็ได้เรียนรู้ที่จะทำงานร่วมกันเป็นทีมอย่างแท้จริง และในบ่ายวันหนึ่งหลังจากที่เพิ่งจะเสร็จสิ้นจากการราวด์วอร์ดที่แสนจะวุ่นวาย... "เฮ้! ทุกคน! ดูนั่นสิ!" เสียงที่