บทที่ 116 : ก็ข้าจะเอา!

บรรายากาศมาคุเริ่มคละคลุ้งขึ้นเรื่อย ๆ ไม่มีเครื่องดนตรีในนี้สักชิ้นก็จริง แต่มีเสียงขี้เมาที่ทะเลาะวิวาทกันกับเสียงโสเภณีเร่หาลูกค้าระเบ็งเซ็งแซ่เต็มไปหมด นาทีนี้เห็นจะจริงอย่างที่เถ้าแก่ร้านรถเข็นบอก ว่ามันคือนรกบนดินชัด ๆ ! เป็นสถานที่อโคจรที่คนดี ๆ อย่าได้ลองเฉียดกายเข้ามาเป็นอันขาด! เหวินเหยาโชคดีมากที่นางได้อยู่ชั้นล่างแค่แป๊บเดียว นางได้ก้าวเดินขึ้นมาบนชั้นลอยกึ่งชั้นสองตรงนี้แล้ว และก็ได้เห็นเงาตะคุ่มของเจ้าของเสียงฟุบหน้าอยู่กับโต๊ะ

.

"มาแล้วเหรอ.. มาได้สักทีนะ.. ให้ข้ารอซะนานเลยน้องสาว~"

เสียงพูดแบบเมาแอ๋ดังแทรกมากับสายลม ในระยะห่างราว 2 จั้งเหวินเหยาเลยตอบกลับ

.

"ท่านรู้จักข้าด้วยเหรอ.. ท่านรู้เหรอว่าข้าคือใคร..?"

.

"ม่ายยย..รู๊! , ม่ายยย..จำเป็นต้องรุ๊! , มา ๆ มานี่มานั่งใกล้ ๆ ข้านี่มา~"

ชะเง้อคอขึ้นจากโต๊ะเล็กน้อย และหลุบตาลงมองเป้าหมายกึ่งหยามเหยียดนิดหน่อย

.

สาบานได้ว่าคุณชายเซียวในชุดสีดำขลับเห็นทุกอย่างวูบไหวไปหมด แกจำเหวินเหยามิได้ด้วยซ้ำเพราะสัมปชัญญะอันเลือนลางของตนเอง แต่ก็มิวายตบมือลงที่เก้าอี้ที่อยู่ข้าง ๆ ดังแปะ ๆ ราวกับต้องการจะให้แม่นางผู้นี้มาบำเรอตนให้จงได้

.

"ข้าน่ะขอแค่มีเจ้านี่! จะสั่งใครให้ทำอะไรก็ย่อมได้.."

"ยกตัวอย่างเช่นเจ้า! เดินให้มันเร็วกว่านี้ซิ..!"

"แล้วมาเก็บเงินเหล่านี้ไปซะ!"

.

"พรึบ!"

สะบัดฝ่ามือชายเสื้อปลิวไสว

.

"กรุ๊งกริ๊ง! , กรุ๊งกริ๊ง! , กรุ๊งกริ๊ง! , กรุ๊งกริ๊ง!"

ยุทธภพในสมัยนั้นยังมิมีการพิมพ์ธนบัตร และแน่นอนว่าระบบแสกนจ่ายก็ยังมิมีเช่นกัน สิ่งที่เซียวจวินอวี่โปรยออกมาจึงเต็มไปด้วยเหรียญเงินและทองคำจำนวนมาก! 

.

บางส่วนตกลงพื้นกลิ้งมาใต้โต๊ะอาหาร แล้วเหวินเหยาก็พุ่งตัวเข้ามาเก็บอย่างรวดเร็วจริง ๆ ทว่าอีกหลายส่วนกลับกลิ้งลงไปยังช้้นล่าง ภาพที่ออกมาจึงมิต่างจากฝนเงินฝนทอง! เหล่าคลื่นมนุษย์มากมายต่างพากันกระโดดแย่งชิงของมีค่าเหล่านี้กันให้ควัก จนเกือบจะกลายเป็นการจราจลขนาดย่อม!

.

"ห่ะ! , ห่ะ! , ห่ะ! , ห่ะ!"

"เจ้าเห็นรึยังล่ะว่าข้าพูดถูกทุกอย่าง เงินของข้าซื้อได้ทุกสรรพสิ่ง.."

"แล้วนี่ก็อีกหนึ่งเรื่องจริง ว่าหากไม่มีเงินช่วยเจ้าก็มิยอมนั่งด้วยหรอก ข้าพูดถูกไหม?"

"หือ..อ..อ..อ! , เห๊อะ! , เหอะ! , เหอะ! ๆ"

.

เหวินเหยาเก็บเหรียญทองทั้งหมดใส่ไว้ในผ้าจงอี (中衣) ที่ซับอยู่ด้านในสุด นางนั่งลงตรงเก้าอี้ใกล้ ๆ แต่คุณชายเซียวกลับยังคงฟุบหน้าขำคาโต๊ะอยู่เลย ด้วยความสัตย์จริงว่ายิ่งเห็นแกใกล้ ๆ เช่นนี้ นางยิ่งเต็มไปด้วยความเวทนาสงสาร นี่เหรอบุตรชายคนรองแห่งสกุลเซียวอันยิ่งใหญ่ ไม่เหลือคราบความมีสง่าราศีใด ๆ อีกต่อไปแล้ว!

.

"ข้านั่งลงเสร็จแล้วนะคุณชาย ท่านต้องการให้ข้าทำสิ่งใดอีก.."

"ท่านเรียกข้ามาบนนี้ด้วยสาเหตุใดกันแน่.. คงมิใช่แค่เหรียญตำลึงทองพวกนี้หรอกกระมัง?"

.

"หึ..! , หึ..! , ฮือ..! , ฮือ..! "

"ฮือ..! , ฮือ.! , ฮือ..! ,ฮือ..! "

"ฮือ..! , หึ..! , ฮือ..! ,ฮือ..! "

ไอ้หย๋า! (哎呀!) จู่ ๆ ก็ผินหน้าขึ้นมาร้องไห้โฮเป็นเด็ก ๆ ซะงั้น! นี่แหละที่เขาเรียกว่าพอเหล้าเข้าปากคนเราก็เปลี่ยนไป

.

ร้องมิร้องเปล่ายังอุตส่าห์เอื้อมมือไปโอบไหล่เหวินเหยาให้เอนเข้ามาใกล้ เขาพยายามจะโน้นตัวนางลงมาชิด เพื่อที่จะให้ฟังเรื่องราวต่อไปนี้ได้ถนัดถนี่ขึ้น

.

"ฮือ..! , ฮือ..! , ฮือ..!"

"ข้าอกหักเสียแล้วแม่นางเอ๊ย ข้าเพิ่งโดนทิ้งมาเมื่อเช้านี่เอง.."

"แล้วข้าก็ดันเผลอไปตบหน้าผู้หญิงเข้า.. นี่ข้าทำอะไรลงไป.."

"อึก! , อั๊ก! , อ๊ววกกกก~!"

พูดไปพลางก็สำลอกไปด้วย ระดับแอลกอฮอล์ของเหล้าในไหน่าจะหนักหนาเอาการอยู่

.

"เอ๋.. ถ้าเช่นนั้นก็แปลว่าเงินของท่านซื้อมิได้ทุกสิ่งน่ะสิ"

"อย่างน้อยผู้หญิงของท่านก็พิสูจน์ให้เห็นโดยประจักษ์ มิเช่นนั้นนางจะทิ้งท่านทำไม?"

"ท่านก็แค่ซื้อนางมิสำเร็จ! อย่าร้องไห้ไปเลยมันอุบาทว์!"

เหวินเหยาพยายามจะยั่วโมโห แววตานางเหมือนมีประกาย ราวกับว่าระหว่างสนทนากับไอ้ขี้เมาผู้นี้ จะมีไอเดียอะไรดี ๆ จุติขึ้นมา

.

"หมับ!"

ตรงกันข้าม! เพราะเซียวจวิ้นอวี่ดันออกแรงที่มือให้หนักขึ้น เขาโอบไหล่นางอยู่ก็จริงแต่ตอนนี้กลับเริ่มละเลงลูบลงมาจนถึงช่วงเอวอันคอดกิ่วแล้ว

.

"คุณชาย! นี่ท่านคิดจะทำอะไรของท่านน่ะ! ร่างกายข้ามิใช่ของเล่นช่วยบำบัดนะ!"