บทที่ 114 : ดื่มย้อมใจ!

และแล้วในที่สุดก็เสร็จเรื่องเสร็จราวกันไปเสียที บทสรุปคือหาข้อสรุปมิได้ไม่รู้ว่าจะเอายังไงกันต่อไป เสี่ยวโม่ก็ยังสลบไสลหลับมิตื่น ไอ้ครั้นคำว่า "ควย" ที่เยว่เอ๋อต้องการนักหนา เหวินเหยาก็ยังมิรู้ว่าจะไปหามาจากไหน นางเดินออกจากโรงหมอมาอย่างคนที่คิดมิตก เวลาภายใต้ข้อกำหนดก็งวดเข้ามาทุกที แล้วอีหรอบนี้นางจะได้ตังค์จากนายน้อยหรือเปล่าล่ะเนี่ยะ สุราจตุรสจะงอกเงยขึ้นมาสักหยดไหม สิ่งเหล่านี้ยังเป็นเครื่องหมายคำถาม

.

"โอ้โห! นี่ถึงกับค่ำมืดขนาดนี้แล้วหรือนี่?"

"ทำไมรู้สึกว่ามันเร็วจัง เราแค่แวะเข้าไปเยี่ยมเสี่ยวโม่แค่แป๊บเดียวเองนะ"

จอมยุทธหญิงเริ่มผายมือออกกว้าง นางกางแขนออกสุดไหล่ให้อากาศไหลผ่านตัว

.

"ไม่มีหนิ! นี่ไม่ใช่ค่ายกลลวงตา แต่ทำไมความรู้สึกถึงแปลก ๆ "

 "อย่าบอกนะว่าเราจะต้องประมือกับคุณชายเซียวอีก! โอ๊ยพ่อพอก่อนไหม!"

"ข้ายังมิอยากสู้กับคนอกหักนะ สู้ไปก็ไลท์บอยเหอะ!"

ถึงกับปลดปลงออกมาเป็นศัพท์วัยรุ่นยุคเบบี้บูมเมอร์ พูดไปก็ไลท์บอยด์นี่งไว้ต้องเซฟการ์ด

.

และเพื่อมิให้ใครอ่านแล้วงงกว่านี้เหวินเหยาก็เลยพยายามนิ่ง นางตัวแข็งทื่ออยู่ตรงบันไดขั้นแรกของทางขึ้นโรงหมอ เบื้องหน้าเป็นทางเข้าตลาดฉางหลิง และตลาดกลางคืนก็เริ่มเปิดร้านจำหนายสุรากันแล้ว ความคึกครื้นเริ่มแทรกซึมเข้ามา ความกระหายสุราเริ่มจะตามมาหลังได้กลิ่นหอม ๆ

.

โลกยุทธภพก็มักจะเป็นเช่นนี้ ต่อให้เป็นสตรีที่รุ่นใหญ่ประมาณหนึ่ง แต่หากได้ขึ้นชื่อว่าเป็นจอมยุทธแล้วไซร้ ครึ่งหนึ่งในตัวคือโลหิตส่วนอีกครึ่งคือเหล้า! เหวินเหยาน่าจะอยากพักบ้าง นางเหนื่อยกับการทำภารกิจหนักมาหลายวัน จึงคิดอยากจะให้รางวัลตนเองด้วยการเข้าไปนั่งในร้านสุรา แล้วก็จิบมันล้างคอเอาให้เมาปลิ้น

.

"ลางสังหรณ์ช่างมันก่อน เราอาจจะคิดมากไปเองก็ได้"

"ไหนดูซิ.. เข้าร้านไหนดี.. ร้านไหนบ้างที่เหมาะกับสตรีที่มาคนเดียวเยี่ยงเรา"

เดินเท้าต้วมเตี้ยมเยี่ยงคนธรรมดา มิได้มีการเนียนใช้วิชาอะไรใด ๆ ทั้งสิ้น

.

จนกระทั่งมาพบเข้ากับร้านรถเข็นร้านหนึ่ง ความแปลกประหลาดของที่ตั้งทำให้เหวินเหยาสะดุดตา เพราะตัวรถแทบจะจอดอยู่ท้ายตลาด ต้องเป็นคนที่เดินไกลมากถึงจะเข้ามาถึงตรงนี้ได้ และนางยังพบอีกว่าตัวร้านออกแบบมาให้เหมือนเป็นเคาท์เตอร์บาร์ มีเสี่ยวเอ้อเป็นบาร์เทนเดอร์ประจำร้านแล้วก็มีเก้าอี้แค่ 3 ตัวไว้สำหรับให้แขกนั่ง

.

"ได้การณ์ล่ะเอาร้านนี้แหละ คนน้อยดี"

"เถ้าแก่ข้าขอสุราที่แรงที่สุดหนึ่งจอก!"

สั่งไปปุ๊บก็นั่งลงปั๊บ จังหวะที่หันหน้าเข้าไปในร้านเหวินเหยาก็เห็นอีกว่าข้างหลังร้านยังมีเหล้าชนิดต่าง ๆ ใส่เรียงไว้ในไหเต็มไปหมด และบางทีนางน่าจะสั่งผิด นางควรจะสั่งเป็นไหเลยถึงจะถูก!

.

"แม่นางมาผู้เดียวรึขอรับ?"

เถ้าแก่ประจำรถเข็นถาม ขณะที่มือก็กำลังรินเหล้าจากไหลงใส่ในจอกไปด้วย

.

"หาไม่! ท่านเห็นว่าข้ามากับใครงั้นรึ?"

.

"ก็ใช่สิขอรับ! หนึ่ง! , สอง! , สาม! , สี่! , ห้า! "

"บุรุษห้าคนข้างหลังท่าน มิใช่สหายที่มาด้วยกันหรอกรึขอรับ?"

"ข้ามิได้มีเจตนาจะกวน แต่ข้าถามเพราะเกรงว่าเก้าอี้ร้านข้าจะนั่งกันมิพอน่ะ , เหอะ ๆ !"

.

ฟังแค่นี้ก็รู้ต้นตอของลางสังหรณ์แล้ว ที่แท้ก็โดนสะกดรอยตามมาโดยตลอด กว่าจะยอมเผยตัวตนก็เล่นเอาต้องล่อให้มาถึงสถานที่เปลี่ยวตรงหลังตลาดนี้ โดยมิต้องหันมองเหวินเหยาก้มหัวหลบฝ่ามือที่ฟาดมาทันที!

.

"ฟับ! , ฟ้าววว~! " 

.

คางเกือบชนขอบโต๊ะ แต่ถึงท่าจะมิสวย ยังไงก็พอจะหลบพ้นอยู่

.

"พลั๊ว! , พลั๊ว! , พลั๊ว! , พลั๊ว!"

ตามติดมาด้วยบาทาลูบพักต์แบบต่อเนื่องอีกหนึ่งชุดใหญ่

.

หากแต่เหวินเหยาก็ยังกระโดดสปริงตัวลงจากเก้าอี้ แล้วยกมันขึ้นป่ายปัดป้องกันเพลงแข้งเหล่านั้นไว้ได้ทั้งหมด นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับนางกัน ใจคอจะมิให้มีวันพักวันหยุดกันเลยรึไง? ทำไมถึงชอบท้าตีท้าต่อยกันนักพวกผู้ชายเนี่ยะห๊า!?