บทที่ 113 : เยี่ยมเยียน

ตามได้แต่มิตามน่าจะดีกว่า คุณชายเซียวยืนตัวชาไปทั้งร่าง พลางหงายมือดูสิ่งที่ตนเองเพิ่งทำลงไปเมื่อครู่ มันคือความจริงที่ถูกต้องทุกอย่าง! ว่าแม่นางมู่ซื่อหรานคือว่าที่ภรรยาของพี่ชาย เขาเองก็ทำอะไรมิได้ต่อให้ตอนนี้จะมาโวยวายขอความยุติธรรม แต่ปลายทางนางก็ต้องกลายเป็นพี่สะใภ้ของเขาอยู่ดี

.

เขาน่าจะลืมสิ่งนี้ไปซะสนิท ในดวงจิตคงคิดถึงแต่ตอนที่นางแวะไปใช้มหาวิชาแพรสวรรค์ต่อชีวา (天绢续命术) ช่วยรักษาแผลฟ้าผ่าให้ วันคืนเก่า ๆ คงไปสปาร์คกันตอนนั้น แต่ก็ต้องจบลงในระยะเวลาอันสั้นเพียงแค่มิถึงสัปดาห์ ร่างหนายังคงนิ่งถมึงทึง บรรยากาศก็แสนเป็นใจ โดยมีใบไม้แห้งสีน้ำตาลดำเป็นฉากหลัง มันคงมิต่างจากสีของหัวใจเขาที่คงจะไหม้และดำเป็นตอตะโกไปหมดแล้ว

.

"เฮ้อ...!"

แหงนหน้าพลางถอยหายใจปลดปลง

.

เขายืนนิ่งอยู่ในท่านั้นนานราวเสี้ยวหนึ่งของก้านธูป ก่อนจะค่อย ๆ ใช้มือขยี้ผมตัวเองด้วยความหงุดหงิด แล้วก็เดินงุ่นง่านย้อนกลับไปที่ร้านซู่จิ่นเก๋อ (素锦阁) ของสกุลมู่ มิได้ไปง้อแต่เพราะประตูทางออกมันอยู่ฝั่งโน้น

.

.

ตัดภาพเหตุการณ์มาที่เหวินเหยา ผู้แอบดูทุกสิ่งทุกอย่างอยู่ตลอด 

.

อย่างที่บอกว่าตำแหน่งที่นางซุ่มดูอยู่นั้นค่อนข้างจะไกล นางอ่านถ้อยคำของบทสนทนาอันผรุสวาทเหล่านั้นมิออกหรอก แต่จังหวะที่ซัดกระบวนท่าใส่กัน หรือช็อตตบหน้าจนสะบัดหันนี่คือเห็นจะ ๆ คาตา! งานนี้ยิ่งตอกย้ำอคติที่นางเริ่มมีต่อคุณชายเซียวให้เพิ่มขึ้น 

.

"เป็นบุรุษแต่ตบสตรี คนแบบนี้มิมีทางเป็นสามีใครได้"

"ว่าแต่เราเองก็เป็นสตรีนี่นา แล้วลองย้อนดูสิ่งที่คุณชายเซียวจวิ้นอวี่ทำกับเราสิ"

"เขาแทบจะฆ่าเราไปแล้วด้วยซ้ำ! ไอ้หย๋า! (哎呀!) ลืมไปซะสนิท!"

.

สภาพการณ์แบบนี้จึงถือว่าเหมาะสม คุณชายหัวใจอำมหิตคู่ควรแล้วกับการโดนเท เหวินเหยาเห็นด้วยกับสิ่งที่แม่นางมู่ทำทุกประการ ยกเว้นข้อเท็จจริงข้อหนึ่งที่ว่า นางคงจะคว้าน้ำเหลวเสียแล้วสำหรับภารกิจกระโจนข้ามรั้วลักลอบเข้ามาในสวนหลังจวนสกุลมู่หนนี้ นางเจตนาจะมายืมผ้าแพรสวรรค์ต่อชีวาไปใช้กับเสี่ยวโม่มิใช่เหรอ?

.

แต่ไฉนรอบตัวเหวินเหยาถึงมีแต่ความว่างเปล่า มีแต่เศษใบไม้แห้ง มีต้นหญ้าที่แหกเป็นแหว่ง ๆ แล้วก็มีสวนดอกไม้ที่กลีบเกสรฉีกขาดกระจุยกระจาย ด้วยความสัตย์จริงว่านางกำลังยืนอยู่ในท่าเดียวกันกับที่คุณชายเซียวทำเมื่อครู่เป๊ะ! คือเชิดคางขึ้นมาแล้วก็ถอนหายใจ.. 

.

"เฮ้อ.. ไอ้ครั้นจะบุกไปหาแม่นางมู่แล้วขอยืมโต้ง ๆ นางก็คงมิอยู่ในอารมณ์"

"นางน่าจะต้องการความเป็นส่วนตัว และอยู่คนเดียวไปเงียบ ๆ สักพัก "

"งั้นเราก็ไปจากที่นี่ก่อนดีกว่า , คลิก! "

. 

"เปรี๊ยง!!!"

แฉกสายฟ้าเส้นเบ้อเร่อผ่าเปรี้ยงลงใส่กลางหัว  แล้วทันใดนั้นพื้นดินที่เหยียบอยู่ก็ไฟลุกพรึบขึ้นมาเลย เหวินเหยาหายวับไปกับตา วิชาอัสนีบาตของนางยังคงน่าเกรงขามเสมอ

.

ก่อนจะมาผ่าเปรี้ยงลงอีกครั้ง ณ ตรอกถนนหนึ่งซึ่งอยู่ใกล้ ๆ กับโรงหมอ ใช่แล้ว! นางกำลังจะมาเยี่ยมเสี่ยวโม่ตามแผนการที่วางเอาไว้ แม้เวลาจะล่วงเลยมาถึงยามเว่ย (未时) ผ้าแห่งการรักษาของสกุลมู่ก็มิได้มา แต่ก็เชื่อว่าเสี่ยวโม่จะรับรู้ได้ถึงน้ำจิตน้ำใจและความเป็นห่วงเป็นใยของทุกคน

.

ซึ่งผลลัพธ์ก็คือเขายังมิได้สติมา 3 วัน 3 คืนแเล้ว! แต่เอาเป็นว่าไม่ตายก็ถือว่าโชคดีสุด ๆ มิหนำซ้ำที่โต๊ะข้างหัวเตียงผู้ป่วย เหวินเหยายังสังเกตเห็นแจกันดอกไม้อันหนึ่งที่จะต้องมีน้ำเติมจนเต็มไว้ตลอดเวลา และทุกครั้งที่นางมาดอกไม้ข้างในก็จะเปลี่ยนแปลงไปทุกครั้ง

.

"หึ ๆ , ฝีมือเยว่เอ๋อสินะ"

"พวกเจ้านี่ช่างรักกันกลมเกลียวดีเหลือเกิน"

"ต่อให้สุดท้ายจะมิได้ลงเอยกัน แต่ก็ยังมีความเป็นห่วงเป็นใยให้กันเสมอ"

"การกระทำของเจ้าช่างน่าเลื่อมใสยิ่งนัก.. เยว่เอ๋อน้อย!"

เหวินเหยาถึงกับประสานมือทำเป็นกำปั้นหลวม ๆ แล้วเขย่าโครม ๆ ทำเป็นท่าคารวะ

.

คนที่น่าเห็นใจที่สุดใน EP นี้เห็นทีจะมิใช่คุณชายเซียวที่โดนเท แต่แท้ที่จริงควรจะเป็นเสี่ยวโม่ต่างหาก เพราะเจ้าตัวมัวแต่หลับมิได้สติ เลยมิมีโอกาสได้รู้เลยว่าเยว่เอ๋อน้อยรักเขามากขนาดไหน