บทที่ 115 : ร้านลับกับคนลับ ๆ

"หยุด! พอได้แล้วข้าบอกให้ไปเชิญนางมาดี ๆ มิใช่ไปต่อยตีกับนางไอ้พวกบ้า!"

เสียงตะโกนดังลั่นมาจากโต๊ะไม้ฟากตรงข้าม มีชายชุดดำท่าทางเมามายผู้หนึ่งนั่งก้มหน้าอยู่บนชั้นสอง

.

ณ ที่ฝั่งโน้นมิใช่โรงสังคีตที่ใหญ่โตเอิกเกริก หากแต่ก็มิได้ซอมซ่อเหมือนร้านสุราริมทางเฉกเช่นที่เหวินเหยานั่งอยู่ ลักษณะมันเหมือนกับบาร์หรือร้านลับ ที่จะรู้กันก็เฉพาะคนที่เป็นเมมเบอร์คุ้นเคย มีสาวงาม ไม่มีดนตรี แต่มีสุราฝาดคอแบบมิอั้นกินได้ทั้งวันทังคืน

.

"รับทราบขอรับคุณชาย.. ขออภัยที่พวกเราทำเกินกว่าเหตุ"

"พวกข้าต้องขออภัยที่ล่วงเกินแม่นางด้วย.. เชิญแม่นางไปนั่งร่วมโต๊ะกับคุณชายด้วยเถิดขอรับ"

"ส่วนค่าใช้จ่ายทั้งหมด และข้าวของที่เสียหายทางเราจะรับผิดชอบเอง.."

"เชิญแม่นางทางนี้ขอรับ.."

โค้งหัวโน้มตัวแล้วก็โค้งอย่างสุภาพเรียบร้อย แต่จะไปว่าพวกเขาทั้ง 5 ก็คงมิได้เต็มปากเต็มคำ ก็เหวินเหยาเล่นระวังตัวซะขนาดนี้ นี่ถือว่ายังดีนะที่นางยังมิได้ใช้วรยุทธ มิเช่นนั้นใครต่อใครอาจจะรู้ได้ว่านางก่อเรื่องไว้มากมายขนาดไหนในเมืองฉางหลิงแห่งนี้

.

4 คนกลับหลังหันปัดฝุ่นออกจากอาภรณ์ พลางเดินนำหน้าไป ส่วนอีกคนเตรียมจะมาสนทนากับเถ้าแก่เพื่อชำระค่าเสียหาย ส่วนเหวินเหยาน่ะเหรอก็สองจิตสองใจอยู่หน่อย ๆ เพราะนั่นมันใครก็มิรู้

.

"จิ้ม! ๆ , จิ้ม! ๆ"

ซึ่งดูเหมือนว่าเถ้าแก่รถเข็นน่าจะดูออก แกถึงได้พยายามจิ้มที่ต้นแขนของจอมยุทธหญิง พลันป้องปากกระซิบว่า

.

"อย่าตามไปเชียวนะแม่นาง.."

"เพราะนั่นน่ะคือคุณชายรองเซียวจวิ้นอวี่ บุตรชายคนเล็กของสกุลเซียว"

"ระยะหลังเขามาที่เรือนท้ายตลาดหลังนี้ค่อนข้างบ่อย แล้วก็เรียกใช้สตรีเป็นว่าเล่น"

"หนำซ้ำยังเมาหัวราน้ำ ดูมิเป็นผู้เป็นคนจนผู้คนเอือมระอา.."

.

"อืม..เป็นเช่นนี้นี่เอง?"

เหวินเหยาพยักหน้า นี่ช่างเป็นข้อมูลที่มีค่าต่อนางมาก

.

"โรงสังคิตกับหอร้อยบุปผาแทบมิต้อนรับเขาแล้ว เขาจึงต้องมาใช้ที่นี่"

"บ่าวรับใช้พวกนี้ก็มิต่างจากหมาที่รอเลียกระดูกเจ้านาย"

"ทางที่ดีข้าว่าเจ้ารีบไปจากที่นี่ซะเถอะ มันอันตรายมาก"

เถ้าแก่ออกปากเตือน เพราะแม้แต่ตัวแกเองก็เร่งเก็บข้าวของแล้ว ร้านแกเป็นรถเข็นจะเคลื่อนที่ไปเปิดกิจการตรงไหนก็ได้ ส่วนค่าเสียหายทีว่าแกยินดีที่จะมิรับสักอีแปะ

.

"ขอบคุณท่านมากที่ช่วยเตือนข้านะเถ้าแก่.."

"หากท่านจะเก็บร้านก็จงเร่งเก็บซะเถอะ แต่ข้าขอสุราจอกที่รินค้างไว้นั่นเลยล่ะกัน"

"ข้าว่าข้าอยากจะลองคุยกับเขาดูสักหน่อย ไหน ๆ ก็อุตส่าห์เชิญให้ไปหาแล้วนี่"

.

"อึก! , อึก! , อึก! , อึก!"

กระดกสุราพรวดเดียวหมดจอก ก่อนจะคว่ำภาชนะวางไว้บนเคาท์เตอร์

.

"แม่นางแต่นั่นมันโรงเชือดนะ! เขาจะสังวาสเจ้าจริง ๆ ข้ามิได้พูดเล่น"

"ท้ายตลาดย่านนี้เป็นแหล่งเสื่อมโทรม อุดมไปด้วยของผิดกฏหมาย!"

"มันมิใช่โลกที่ขาวสะอาด เหมือนฉางหลิงฝั่งตะวันออกหรอกนะ.."

"ข้าเองก็แค่ลองเสี่ยงเปลี่ยนทำเลค้าขายดู พอมิเข้าท่าข้าก็จะชิ่งเช่นกัน.."

.

"อะ..เอ่อ! แม่นางจะออกไปพร้อมข้าก็ได้นะ ข้าจะพาท่านหลบหนีเอง!"

กัดฟันชวนสุดฤทธิ์ ใจหนึ่งก็กลัวอิทธิพลมืด อีกใจก็อยากโชว์ความเป็นสุภาพบุรุษ

.

เหวินเหยาจึงตอบกลับไปด้วยความสุภาพว่า

.

"เถ้าแก่ช่างเป็นผู้มีเมตตานัก ข้ายินดีมากที่ได้พบท่าน"

"หวังว่าวันหน้าหากมีโอกาสเราคงได้พบกันใหม่ ข้าจะลิ้มรสสุราหมักของท่านจนหมดไหแน่นอน"

"รักษาตัวด้วยนะท่าน.. ข้าขอตัวก่อนล่ะ!"

.

ทันใดนั้นนางก็สะบัดอาภรณ์ยาวสีนมสดของนางไปหนึ่งที แพรผ้าสะบัดปลิวไสวแช่มช้า โดยมิหันหลังกลับมาเหวินเหยาจ้วงเท้าเดินตรงไปถึงโน้นแล้ว นางเร่งเดินตามบ่าวรับใช้ทั้ง 4 ของคุณชายเซียวไป กระทั่งเข้าไปถึงตัวอาคารภายในก็พบว่ามีชายหญิงที่เป็นลูกค้าอยู่หนาตาทีเดียว พวกเขาดูมิใช่คนร่ำรวย จากเสื้อผ้าหน้าผมที่สวมใส่เหมือนจะเป็นคนระดับล่าง ที่นัดรวมตัวกันมากกว่า

.

กลุ่มบ่าวรับใช้หยุดฝีเท้าลงเมื่อเข้ามาภายใน ก่อนที่หนึ่งในนั้นจะผายมือไปตรงบันได เพื่อจะสื่อสารว่าแต่นี้ต่อไปเชิญเหวินเหยาเดินขึ้นไปเอง คุณชายเซียวน่าจะรออยู่ตรงบริเวณชั้นลอย ต้องเป็นจุดที่โล่งโปร่งสบายลมผ่านทะลุ มิเช่นนั้นแกคงตะโกนฝ่าความมืดไปสั่งลูกน้องมิได้หรอก