บทที่ 112 : ปะทะแบบไม่ปะทะ

"ชิบหายแล้ว! จะตบกันไหมวะน่ะ!"

เหวินเหยาถึงกับอุทานในใจ

.

เพราะท่าทางในการออกมือออกไม้เหมือนจะเป็นเรื่องใหญ่มาก ๆ ยิ่งเป็นคุณชายรองด้วยแล้ว! รายนั้นขึ้นชื่อเรื่องความสำมะเลเทเมา Feat. สำส่อน เจอพลังปราณฝ่ามือซัดเข้าให้ยังไงแม่นางมู่ก็เสียเปรียบ แต่ก็เป็นเรื่องที่น่าเสียดายที่เหวินเหยาแอบย่องเข้าไปใกล้กว่านี้มิได้

.

ช่วงนี้เป็นช่วงคิมหันตฤดู ใบไม้ร่วงเต็มพื้นทั้งยังกรอบแห้ง แค่เหยียบแกร๊กเดียวแม้แต่เหลือบไรก็ยังรู้ตัว นางจึงทำได้แค่แอบมองจากหลังต้นเถาฮวาตรงนี้และอ่านปากเอาคร่าว ๆ จากระยะไกล ด้วยทักษะที่ตนเองถนัด

.

"ไหนลองว่ามาซิ! ขอแค่อย่าหยาบคายมาก"

"แล้วก็อย่าเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับเยว่เอ๋อเลย"

"เพราะดูจากด้ายแดงของแม่นางมู่บนนิ้วมือเราแล้ว มันค่อนข้างจะตึงมาก ๆ !"

.

กังวลจริงไม่ต้องเกรงใจกัน ก็อย่างที่บอกว่าดูแค่ลักษณะด้าย เหวินเหยาก็อ่านออกแล้วว่าเป้าหมายคิดอะไรอยู่ มู่ซื่อหรานหลงรักเยว่เอ๋อมาก ทว่าคุณชายเซียวก็ยังรักแม่นางมู่อยู่มากเช่นกัน ข้าแต่องค์พระโพธิสัตว์เหวินเหยามิอยากให้พวกเขาวิวาทกันเพราะเรื่องนี้เลย! นางแค่จะมาขอยืมผ้าแพรสวรรค์ต่อชีวา (天绢续命术) ก็แค่นั้น มิได้จะมาเจอของแบบนี้

.

แต่ทว่า!

.

การลงมือลงไม้ก็บังเกิดขึ้นจนได้! ไกลจนอ่านริมฝีปากมิเห็นแต่ก็มิไกลเกินจะรู้ว่าคุณชายเซียวเป็นฝ่ายเริ่มก่อน! เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวมู่ซื่อหร่าน พลันจับหัวไหล่นางด้วยมือสองข้าง แล้วก็เขย่า ๆ ! ราวกับต้องการจะเค้นความจริง! 

.

"ว่ายังไงเล่า! จะพูดอะไรก็พูดมาสิ! ว่าตกลงในงานสมรสตระกูลเวยเกิดอะไรขึ้นกับเจ้า?!"

"ทำไมพอกลับมาเจ้าถึงปฏิบัติกับข้ามิเหมือนเดิม!?"

คุณชายเซียวตะคอกใส่ พลางเขย่าหัวไหล่มู่ซื่อหรานโครม ๆ ๆ

.

"ยังมีหน้ามาพูด! ก็ท่านเองมิใช่เหรอที่ทิ้งข้าไว้ในงาน!"

"นัดหมายกันไวซะดิบดี พอถึงเวลาก็หายหัว! พูดจาไม่รักษาคำพูด!"

"คนแบบนี้ข้ามิชอบ!!!"

ฝ่ายหญิงเถียงใส่คอเป็นเอ็น ซึ่งเป็นประเด็นที่ค่อนข้างมีเหตุผล หากเหวินเหยาได้ยินประโยคนี้นางก็คงจะเห็นด้วย เพราะสำหรับนางแล้วเซียวจวิ้นอวี่ก็แค่ร่ำรวย! ควยใหญ่! และรูปงาม! นอกนั้นก็แค่ไอ้ห่วยคนหนึ่ง

.

"ก็ข้าอธิบายไปแล้วไงว่ามันเกิดอุบัติเหตุ เจ้ามิเห็นข่าวที่เขียนไว้ตรงกระดานแจ้งราชกิจรึ?!"

"คนทั่วฉางหลิงเขาก็รู้กันหมด มีคนบาดเจ็บเยอะแยะคนตายก็มี!"

เคยได้ยินแต่ตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จ แต่สิ่งนี้คือเล่าความจริงแต่ตีหน้าเศร้า ใครจะรู้เรื่องนี้ดีกว่าตัวของเจ้าตัวเอง เขาแทบจะเป็นผู้ก่อเหตุเองอยู่แล้ว น้ำหนักในคำพูดคุณชายเซียวจึงมิมี

.

"ข้ามิเชื่อ!"

.

"เอ้อ! มิเชื่อก็มิต้องเชื่อ!"

"แต่เจ้านอกใจข้าใช่หรือไม่? เจ้าไปมีสัมพันธ์กับคนอื่นมาใช่หรือไม่?!" 

.

"คุณชายรอง! นี่ท่านพูดจาสกปรกอะไรออกมารู้ตัวไหม?!"

.

".......!"

เจอประโยคอ่าวโอ้ของมู่ซื่อหรานดอกนี้เข้าไป คุณชายถึงกับอึ้งไปเลย แกมิพูดและปล่อยให้ใบไม้แห้งบนพื้นกระพือตีเป็นวงไปกับสายลม ให้คล้ายกับใจคนที่เปลี่ยนแปลง

.

"ได้! ถ้าท่านจะทำกันถึงขนาดนี้แล้วล่ะก็ ข้าจะบอกความจริงให้ก็ได้!"

"ว่าเซียวจวินเหยียนพี่ชายท่านกลับมาแล้ว.."

"ข้าคือของ ๆ เขา! ข้าคือเมียของเขา! และท่านต่างหาก!"

"ที่เป็นชู้กับเมียชาวบ้าน!!!"

.

"เพลี๊ยะ!!!"

ไอ้สัด! ถึงขนาดตบหน้าผู้หญิงมันก็ทำ! ต่อให้นี่จะเป็นอาการมือลั่นก็ให้อภัยชายผู้นี้มิได้!

.

"เฮ่ย! มู่ซื่อหรานข้าขอโทษ.. , ข้าขอโทษข้าผิดไปแล้ว.."

"เจ้าเป็นเช่นไรบ้าง.. , ข้าใจร้อนเกินไป , เจ้าอย่าโกรธข้าเลยนะ.."

"ข้าสำนึกผิดแล้วจริง ๆ มู่ซื่อหราน.."

สารพัดคำขอโทษพรั่งพรูออกมา พร้อมกับการถลาเข้ามาคุกเข่าดูอาการของคนรักที่ทรุดตัวลงกับพื้นเพราะแรงตบ ไม่เหี้ยจริงคงทำมิได้! และเจอแบบนี้เข้าไปคงมิมีใครยอม

.

กระบี่รัดอาภรณ์ของมู่ซื่อหรานก็เลยสะบัดใส่คุณชายเซียวเต็ม ๆ ! แพรผ้าสีเหลืองลายดอกโบตั๋นพุ่งออกมาจากรอบเอว พลันปล่อยปราณสังหารสาดเข้าใส่เป้าหมายอย่างแม่นยำ!

.

"ฟุบ~! , ฟ้าวววว~!"

พงหญ้าแหกเป็นแปดสาย แปลงดอกไม้กระจุยกระจายเกสรปลิวคละคลุ้ง!

.

แน่นอนว่าด้วยชั้นเชิงทางวรยุทธแล้วคุณชายเฉียวย่อมหลบได้ แต่พอตั้งตัวได้มู่ซื่อหรานก็ใช้วิชาตัวเบา กระโดดลอยหายไปจากสวนหลังจวนแห่งนี้แล้ว