บทที่ 117 : ลากเข้าห้อง

"เอ้า! ก็ขึ้นมาหาข้าถึงที่นี่เอง เงินข้าก็ให้ไปแล้วเจ้าจะเล่นตัวอยู่ไยเล่าแม่นาง..ง..ง~!"

"ทรวดทรงเจ้าช่างยั่วเย้าถึงเพียงนี้ จะเก็บไว้ใต้ผืนแพรให้เหี่ยวเฉาทำไม ฮั่ว! , ฮ่ะ! , ห่ะ! ,ห่ะ! , ห่ะ!"

ซุ่มเสียงสุดจะอู้อี้ เมาทีไรเหมือนจะอยากปี้ให้ได้ไปซะทุกครั้ง แต่หารู้ไม่ว่านี่คือเหวินเหยา! นางคือจอมยุทธหญิงที่ทุกย่างก้าวนั้นเต็มไปด้วยแผนการที่พร้อมจะแว้งกัด! 

.

"ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะเจ้าคะ! ข้ามิให้ท่านทำหรอก แค่โอบไหล่ก็น่าจะพอแล้วนี่นา!"

"นี่มันได้มิคุ้มเสียเลย! ปล่อย! ข้าจะกลับแล้ว! โปรดปล่อยมือออกจากเอวข้าด้วยคุณชาย!"

ดิ้นสุดแรงเสแสร้งสุดชีวิต เหวินเหยาแกล้งทำเป็นพูด เพราะทั้งหมดนี้คือการแสดงล้วน ๆ

.

นางทำแม้กระทั่งการลุกขึ้นยืนพรวดพราด จนจานอาหารบนโต๊ะแทบเทกระจาด พลางรูดมือของคุณชายขี้เมาออกด้วยความขยะแขยง ก่อนจะวิ่งเหยาะ ๆ ไปรอบห้องบนชั้นลอย วิ่งไปก็มองด้านหลังไปว่ามีใครตามมาหรือไม่ ทั้ง ๆ ที่ระยะทางรวมกันมันก็แค่การวนเป็นวงกลมรอบโต๊ะตัวเดิมเท่านั้น

.

ส่วนคุณชายเซียวเองก็ติดเบ็ดจังเบ่อเร้อ แกวิ่งตามเหวินเหยาทั้ง ๆ ที่เมา ๆ และครองสติตนเองมิอยู่นั่นแหละ ภาพที่ออกมาจึงมิต่างจากหนังจีนโบราณ ที่มักจะมีท่านอ๋องแสนสำราญใส่ชุดสีแดงเพลิง แล้วก็วิ่งไล่จับพวกนางสนมสาว ๆ ไปพร้อมกับการหัวเราะหัวใคร่ ซึ่งมากกว่า 90 เปอร์เซ็นต์คือว่าว! คว้าลมเปล่าแล้วก็วืด! หรือไม่ก็จั่วลม! 

.

จุดแตกต่างมีเพียงอย่างเดียว คือแกอยู่ในอาภรณ์สีดำขลับ! แล้วคนที่ถูกไล่จับก็คือเหวินเหยา! การเคลื่อนตัวของแม่นางแม้มิได้ใช้พิรุณย่ำฟ้าโหมดภาคพื้นพสุธา นางก็หนีเขาได้แบบหมดจรดหมดทางต่อสู้ เพียงแต่ว่าสุดท้ายแล้วก็ต้องแสร้งทำเป็นโดนจับอยู่ดี เพื่อให้ทุกอย่างบรรลุไปตามแผน

.

"หมับ!"

.

"เย้! ข้าจับได้แล้ว~!"

.

"ว๊ายยย! กรี๊ดดดด! ทำไมเร็วจังเจ้าคะ?!"

"ปล่อยข้าเถอะนะคุณชาย ข้ามิอยากเล่นแล้ว ข้าคืนเงินให้ท่านก็ได้แลกกับการปล่อยตัวข้าไป"

"ปล่อยนะ! , ปล่อยเดี่ยวนี้เลย! ,โอ๊ยท่านรัดข้าแน่นเกินไปแล้วเนี่ยะ!"

"ฮือออ , ฮือออ , ฮือออ! ๆ ๆ"

แกล้งหยุดให้จับโดยมิกลัวเสียหน้า แถมปากก็ยังเปล่งวาจาออดอ้อนมิยอมหยุด โอเคล่ะ! นางอาจจะเป็นรุ่นใหญ่ที่ทำแล้วมิน่ารักน่าชังเหมือนเยว่เอ๋อ

แต่ทว่าในส่วนของบั้นท้ายนั้นกลัมมีเจตนา ที่จะโก่งนูนยื่นเข้าไปดุนกับดุ้นควยใต้อาภรณ์ของคุณชายเซียวแบบเต็ม ๆ

.

มันปลุกกำหนัดให้มงกรตัวนี้ตื่นตัวขึ้น! จากที่เมา ๆ เซื่อง ๆ  ซึม ๆ ตอนนี้คือฟื้นขึ้นมาเลย! เซียวจวิ้นอวี่ผงาดกอดเหวินเหยาไว้จากทางด้านหลัง ก่อนจะจับร่างบางของนางลากไปตรงโน้นตรงนี้ราวกับจะปราบพยศ พวกเขาเหวี่ยงกันไปมาจนไปชนเข้ากับโต๊ะกับข้าว ให้ตายเถอะ! อะไรจะมันเขี้ยวกันขนาดนั้น เพราะถ้าหากนี้เป็นซีนในโลกยุคปัจจุบัน มันก็จะมิต่างจากตัวประกันที่ถูกคนเมายาบ้าตรงเข้ารัดคอเลย!

.

ฝั่งเหวินเหยาคือมิเท่าไหร่เพราะรู้ว่าทุกอย่างคือแผน แต่ฝั่งคุณชายเซียวนี่สิที่พอเหวี่ยงหญิงสาวไปโดนโต๊ะอาหารเข้า จู่ ๆ เขาก็ร้องไห้โฮออกมาอีกครั้ง! แกกอดเหวินเหยาแน่นขึ้น แล้วหลังจากนั้นก็เต็มไปด้วยน้ำตาล้วน ๆ ที่ไหลอาบแผ่นหลังของจอมยุทธหญิง 

.

"ข้าคิดถึงคนรักของข้าเหลือเกินแม่นางเอ๊ย..!"

"ข้าขอกอดเจ้าแทนแม่นางผู้นั้นหน่อยได้หรือไม่.. ฮือ! , ฮือ! , ฮือ!"

"นางเป็นสตรีที่ทำอาหารอร่อยมาก เมนูบนโต๊ะนี้ล้วนแต่เป็นของที่นางชอบทำให้ข้ากิน.. ฮือ! , ฮือ!"

"ข้ามิอยากให้คนรักของข้าจากไปไหนเลย.. แม่นางข้าควรทำเช่นไรดี~!"

"นางคงมิเห็นความสำคัญของคนอย่างข้าแล้วใช่หรือไม่~! ฮือ!  , ฮือ! , ฮือ! "

.

เอาอีกแล้ว ๆ น้ำตาลูกผู้ชายไหลออกมาอีกแล้ว คนเมาสุราก็มักจะเป็นเช่นนี้ ใครมิเคยเมาย่อมยากที่จะเข้าใจ เนื้อตัวของเหวินเหยาก็เลยเริ่มเปียกชื้นเฉอะแฉะขึ้นจากฤทธิ์ของน้ำตา จิตสุดท้ายนางก็เลยตัดสินใจใช้บทสนทนาแบบชวนเข้าประเด็นกันแบบโต้ง ๆ

.

"เอาเถอะ! ๆ ถ้าท่านเจ็บปวดนักท่านก็ร้องออกมาเถอะ!"

"หรือถ้าท่านอยากกอดข้านักท่านก็จงทำ แต่ก็ต้องจ่ายตังค์ให้ข้าด้วยข้ามิใช่ของฟรี!"

ขณะพูดตูดงอน ๆ เด้ง ๆ ก็แอ่นเข้าไปชนควยของคุณชายเซียวไปด้วย

.

"อ่าาาา~! ได้อยู่แล้วเงินข้ามีไม่อั้น!"

"และจะว่าไปสัดส่วนเจ้าก็คล้ายกับของคนรักข้าอยู่หลายส่วน~!"

"มันนุ่มนิ่มชวนนาบมิต่างกันเลย~! อึก! , อัก! , ห่ะ! , ห่ะ~!"

.

มือหนาทั้งสองข้างเริ่มลูบคลึงขึ้นมาจับหน้าอก ทั้งบีบ , ทั้งคลึง , ทั้งนวด มาครบ

.

การคุกคามยังถูกปล่อยให้ลามปามต่อไปได้อีกราวครึ่งก้านธูป จนในที่สุดความอดทนตามแผนการที่วางไว้ก็ขาดผึง! เหวินเหยาที่โดนนวดนมก็เลยโพร่งคำออกมาซะดังลั่นว่า

.

"ที่นี่พอจะมีห้องที่ลับตาคนไหมเจ้าคะ ข้าว่าท่านมาเอากับข้าให้มันจบ ๆ ไปเลยดีกว่า.."

"หากคนึงถึงคนรักเก่ามากนัก สู้มาล่อกับข้าแทนไปเลย ดูจะเป็นวิถีแห่งชายชาตรีมากกว่า.."

"ข้าขอเพียงเงินสัก 3 - 4 ตำลึงทอง บวกกับเอาเหล้าเหยือกนี้เข้าไปกินด้วย.."

"แค่นี้แหละท่านจัดให้ข้าได้หรือไม่? "

.

เซียวจวิ้นอวี่ได้ฟังก็ถึงกับตาโต แต่ทว่าลำควยก็ยังโตกว่าอยู่ดี เขาจึงรีบตอบตกลงและยัดเหยือกสุราใส่มือฝ่ายหญิงให้แล้วเสร็จ ก่อนจะลากมือแม่นางเหวินไปยังห้องว่าง ที่ใช้เป็น "ห้องเชือด" ซึ่งก็ได้แต่หวังว่าแผนของเหวินเหยานั้นจะเวิร์ค เพราะถ้าหากพลาดขึ้นมา คนที่จะเฮิร์ทก็จะกลับกลายเป็นนางเสียเอง!