บทที่ 122 : หลับเถอะนะคนดี

แรกเริ่มพอได้ฟังคำออดอ้อนผสมอู้อี้ เหวินเหยาก็ยังอยู่ในอาการมึนงงอยู่หน่อย ๆ  เปล่าหรอก! นางมิได้งงที่เรื่องราวมาลงเอยเช่นนี้ เพราะทุกอย่างที่เกิดล้วนเป็นสิ่งที่นางคำนวณไว้แต่แรกอยู่แล้ว แต่ทว่าจุดที่นางพิศวงก็คือกิริยาการวิงวอนของคุณชายเซียวจวิ้นอวี่ต่างหาก! เพราะตราบเท่าที่รู้จักกันมาบุคคลผู้นี้แทบจะมิเคยขอร้องใครเลย ดูทรงแกจะรักและถวิลหาแม่นางมู่มาก ๆ และบางทีลึก ๆ แกอาจจะรู้ตัวดี ว่าความสัมพันธ์ที่พังพินาศนี้คงกลับคืนมามิได้

.

"อะ..อืม.. งั้นก็ลองดูก็ได้เจ้าค่ะ จะให้ข้าเริ่มจากตรงไหนก่อนดี"

รู้อยู่แล้วแต่ก็แค่อยากเล่น เหวินเหยาจึงขอลอง

.

"อันดับแรกเจ้านั่งคร่อมลงบนตัวข้าก่อน นั่งทับลงมาเลยมิต้องกลัวข้าหนัก"

พูดเสร็จคุณชายเซียวก็ขยับปรับตำแหน่งตนเองเล็กน้อย แกกระเถิบร่างเปลือยลงมานอนหงายอยู่แถว ๆ กลางเตียง

.

"ตุบ!"

เสียงเหวินเหยาถ่ายน้ำหนักตัวใส่ลงมา นางนั่งลงแทบจะแถวรอนกล้ามท้องของแก และด้วยความที่เรือนร่างดังกล่าวก็ออกจะสันทัดรัดรูป มันจึงมิมีผลใด ๆ ต่อเซียวจวิ้นอวี่เลย

.

"ทีนี้ก็โน้มตัวลงมาหอมแก้มข้าช้า ๆ "

.

"ได้เจ้าค่ะ.."

.

"จุ๊บ!!!"

.

"ต่อมาก็ค่อย ๆ พรมจูบไล่ต่ำลงไป แล้วก็เป่าลมเอื่อย ๆ เข้ามาที่ซอกคอข้าด้วย"

.

"เจ้าค่ะ.. ให้ดูดด้วยไหมคะ"

.

"ไม่ ๆ ๆ เดี๋ยวคอเป็นรอย เจ้าแค่เป่าลมออกมาก็พอ.."

.

แล้วสาวเจ้าก็จัดแจงให้จริง ๆ ในทุกกระบวนท่าคุณชายเซียวยังคงนอนเปลือยกายอยู่ทั้งหมด ตรงข้ามกับเหวินเหยาที่สูญเสียเพียงเสื้อคลุมตัวนอกไปเท่านั้น อาภรณ์อื่น ๆ ของนางยังอยู่ครบ 

.

"ฟู่วววว~!"

.

"อ่า..สบายดีเสียจริง ข้าชักจะเคลิ้มซะแล้วสิ~!"

"แม่นางมู่จ๋า.. ช่วยเลียหัวนมให้ข้าอีกหน่อยได้ไหมจ๊ะ~!"

เอาแล้วไงด้วยฤทธาแห่งความเมาและความง่วง ทำไปทำมาคุณชายเซียวก็ติ๊งต่างเอาเองซะงั้น ว่าเหวินเหยาคือมู่ซื่อหราน แถมยังจินตนาการไปไกลแสนไกลว่าตนกำลังเย็ดกับนางอยู่จริง ๆ 

.

"ได้สิเจ้าค่ะ.. เลียแบบนี้เลยใช่ไหมเอ่ย!"

.

"แผล่บ! , แผล่บ! ,แผล่บ! , แผล่บ!"

.

"อ่าาาา~! , ซีดดดดด! , อืมม..ม..ม!"

เม้มปากกัดฟันซีดดดอย่างได้อารมณ์ ฟิลมาแบบงง ๆ เพราะเหมือนเหวินเหยาเองก็อนุญาต โบราณว่าอย่าถือคนบ้าอย่าว่าคนเมา คุณชายเซียวคือผสมความง่วงลงไปคลุกเคล้า จะ "มู่ซื่อหราน" หรือ "เหวินเหยา" ก็มิใช่ประเด็นแล้ว! จอมยุทธหญิงรู้แต่เพียงว่าแค่ทนทำเรื่องลามกพรรค์นี้อีกแค่ประเดี๋ยวเดียว เดี๋ยวทุกอย่างก็จะจบ

.

"เยสสสสส , ใช่เลยจ่ะแม่นางมู่จ๋า~!"

"ข้าคิดถึงเจ้ามาก ลิ้นเจ้ายังไวเหมือนเช่นเดิม"

"ทีนี้ช่วยเอามือลูบตามรอนท้องของข้าหน่อย ลูบไล้ลงไปให้ถึงเนินหัวหน่าวเลยนะจ๊ะ~!"

.

"แผล่บ..บ..บ , แผล่ม..ม..ม.."

"ได้เลยเจ้าค่ะจัดให้ตามคำขอเลย"

.

แล้วเหวินเหยาก็ดำเนินการตามที่พูดอีก โดยเริ่มจากการถอนปากออกจากการเลียหัวนม พลางเปลี่ยนมือทั้งสองข้างให้เป็นซี่ ๆ เฉกเช่นกงเล็บ จากนั้นก็รูดปาดมันลงมาตั้งแต่บริเวณกล้ามอกแน่น ๆ ไล่ลงมาถึงเนินท้องน้อย ชนิดที่ลงไปกว่านี้ก็จะถึงดงม่านไหมแล้ว

.

อานุภาพแห่งความเคลิ้มสร้างพลังทำลายล้างที่รุนแรงมาก วินาทีนี้เสียงครางสราญเสียวต่าง ๆ ของคุณชายยังคงอยู่ แต่ก็ลดระดับความดังลงไปมาก แกทั้งเมาแกทั้งเงี่ยนแล้วแกก็ง่วงมาก สามอย่างตีกันนัวอยู่ในร่างกาย สภาพจึงมิต่างจากคนที่ กินเบียร์ , กินเหล้า , และกินไวน์ ไปพร้อม ๆ กัน เสียงก็อู้อี้ตาก็จะหลับแหล่มิหลับแหล่ เหวินเหยาเลยลองทักขึ้น

.

"คุณชายอยากให้ข้านวดไหมเจ้าคะ? บางทีท่านอาจจะเมื่อย?"

.

"หืม..ม..ม..ม นวดเหรอ? นวดหลังข้าหน่อยก็ดีเหมือนกันนะ.."

"เพราะแม่นางมู่ก็เคยนวดให้ข้าอยู่บ่อย ๆ เอาสิจัดมาเลย..ย..ย..ย~!"

.

ขนาดจะพลิกตัวคว่ำหน้ายังต้องให้ร่างบางเข้ามาช่วย คิดเอาเถอะว่าเซียวจวิ้นอวี่จะเมาปลิ้นขนาดไหน แกแทบจะกลายเป็นบุคคลเสมือนไร้ความสามารถอยู่แล้ว หากมิมีคนคอยดูแล

.

"ฟุบ~!"

เสียงร่างแกร่งที่ใกล้จะหลับเต็มทีถูกจับพลิกให้นอนคว่ำ

.

ตามติดมาด้วยเหวินเหยาที่ก้าวขาขึ้นไปนั่งคร่อม แล้วก็เริ่มลงน้ำหนักมือบีบนวดมาตั้งแต่หัวไหล่ ไหลมาเรื่อย ๆ จนถึงกลางลำตัว และเพื่อความนัวนางจึงแถมให้ด้วยการก้มลงไปใช้หน้าอกใหญ่ ๆ บิ้ม ๆ ที่พอมีอยู่บ้างของนาง ถูนาบวนใส่แผ่นหลังของคุณชาย! สาบานต่อหน้าไฟว่านี่คือการนวดจริง ๆ

. 

มันจะทำให้คนโดนกระทำสุขกายสบายใจ ผ่อนคลายหายเครียดเป็นปลิดทิ้ง และเพราะเหตุนั้นละมั้งพอเหวินเหยาสอบถามว่าเป็นเช่นไรบ้าง และจะให้เปลี่ยนท่าใหม่อีกไหม นางจึงได้ยินแต่เสียงเงียบและเสียงกรนตอบกลับมา

.

"คร่อก..ก..ก..ก , ฟี้~! , คร่อก..ก..ก..ก , ฟี้~!"

.

ทุกอย่างเป็นไปตามแผนในที่สุดมันก็จบลงสักที แม่นางเหวินชนะเกมนี้แล้ว นางทำให้คุณชายเซียวเคลิ้มหลับไปจนได้ แถมยังหลับทั้ง ๆ ที่ควยยังคงใหญ่ยักษ์แข็งโดเด่ แกนอนคว่ำหน้าอยู่แท้ ๆ แต่ฟูกที่นอนนั้นแทบจะเป็นรู!