บทที่ 128 : ลองของ

ต้องเรียนตามตรงด้วยความซื่อสัตย์ว่า ผลลัพธ์ที่ออกมานั้นค่อนข้างรุนแรงกว่าสิ่งที่คนึงไว้ เหวินเหยามายืนอยู่ที่หน้ากระดานแจ้งราชกิจกลางตลาดฉางหลิงเป็นที่เรียบร้อย สารถีรถลากนางก็ไล่ให้กลับไปมิต้องหยุดรอ เพราะนางดูเหมือนจะหัวเสียกับสิ่งที่แจ้งบนกระดานอยู่มิน้อย! นั่นมิใช่เพราะคุณชายเซียวมิโดนโทษทัณฑ์ใด ๆ หากแต่เป็นเพราะเขาโดนโทษหนักไปเกินกว่าที่นางคิดไว้ต่างหาก

.

"ปู้ห่าว! 不好！แย่แล้ว! ๆ "

"แบบนี้ไม่ดีแน่เรื่องชักจะบานปลายไปกันใหญ่!"

"เรามิได้ตั้งใจจะให้เป็นถึงขนาดนี้นี่นา เราแค่เกลียดคุณชายเซียวมากที่เข้ามาแทรกแซงจิตใจแม่นางมู่ แล้วแม่นางมู่ก็พัวพันอยู่กับเยว่เอ๋อที่เป็นลูกค้าของเรา มิหนำซ้ำคุณชายเซียวก็คิดจะปลิดชีพเราตั้งหลายครั้ง!"

"การที่เราใช้อุบายโจรกรรมข้อมูลควยของคุณชายเซียวมาได้ ก็ถือว่าฝืนใจสุด ๆ แล้ว เราแทบจะสำลอกออกมาในทุก ๆ ครั้งที่หวนคิดถึงมัน.."

"แล้วเหวินเหยาผู้นี้ผิดอะไรหรือท่านพระโพธิสัตว์! ข้าก็แค่อยากขจัดเขาออกไปให้พ้น ๆ ทาง!"

"ข้ามิคิดว่าทางการจะลงโทษเขาหนักถึงขั้นตัดเส้นวรยุทธ! และส่งเข้าหอจองจำ!"

.

หนักจริงสมดั่งนางเอ่ย แรกเริ่มเดิมทีเหวินเหยาเพียงแค่ต้องการ ให้เขาต้องโทษโดนกักบริเวณเหมือนเช่นครั้งก่อน แต่นางคงลืมไปว่าคุณชายรองเซียวจวิ้นอวี่นั้น โดนภาคทัณฑ์มามิรู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง เริ่มตั้งแต่เหตุการที่โรงสังคีต , เหตุการณ์รถม้าชนกันที่สี่แยกหน้าจวนสกุลเวย ครั้งนั้นคุณชายก็ใช้เส้นสายติดสินบนจนเอาตัวรอดมาได้หวุดหวิด กระทั่งมาถึงครั้งนี้ที่หลักฐานชัดเจนจนแกดิ้นมิหลุด

.

จริงอยู่ว่าหลักฐานทั้งหมดล้วนเป็นสิ่งที่เหวินเหยายัดเยียดให้ แต่การเผาเรือนทั้งหลังแบบโจ่งแจ้งเย้ยกฎหมาย การเสพยาสารระเหยต้องห้ามในเขตหัวเมืองหลวง หนำซ้ำยังมีเหรียญเงินที่สลักชื่อตระกูลตกทิ้งอยู่ในที่เกิดเหตุอย่างเกลื่อนกลาด จังหวะที่เจ้าหน้าที่จากหอต้าหลี่ (大理塔 ) นำตัวเขาออกมาจากที่เกิดเหตุ ก็ย่อมถูกเพ่งเล็งเอาไว้แล้ว

.

พอมาถูกซักหนัก ๆ เข้าแล้วอ้างแต่ว่าเมาจำอะไรมิได้ นั่นจึงมีน้ำหนักเบาเกินกว่าจะทำให้หลุดคดี แม้โดยเนื้อแท้แกจะมิได้ทำจริง ๆ แต่แกก็มิสามารถตอบได้อยู่ดี ว่าหลักฐานทั้งหมดทั้งมวลนั้นมันมาจากแหล่งไหน คุณชายเซียวไปที่เรือนท้ายตลาดจริง! , แกใช้สารเสพติดจริง! , แกมั่วนารีโสเภณีเถื่อนจริง! , แล้วเงินเหรียญเหล่านั้นแกก็เป็นคนโปรยออกไปเองจริง!

.

เมื่อเอาทั้งหมดทั้งมวลมารวมกัน คูณทบต้นทบดอกเข้ากับมูลค่าความเสียหาย บวกกับภาพลักษณ์ของเมืองฉางหลิงที่เสื่อมเสียจนกลายเป็นข่าวลือแพร่สะพัด และตำแหน่งความรับผิดชอบของสกุลเซียวที่ควรจะเป็นผู้แทนพระองค์ในการดูแลเมือง โทษทัณฑ์ที่คุณชายรองจอมเสเพลผู้นี้ได้รับ จึงออกมาตามที่เห็นในกระดานแจ้งราชกิจ!

.

"เซียวจวิ้นอวี่ เกิดเดือนอ้าย ปีระกา อายุ 23 

ตำแหน่ง : เจ้าเมืองรอง

โทษที่กระทำผิด : วางเพลิงในเขตเมือง , ส่องสุมค้าประเวณี

ค้าขายสารต้องห้ามโดยมิได้รับอนุญาต , จำหน่ายจ่ายแจกทรัพย์สินอันเป็นของรัฐ

บทลงโทษ : จำคุก 15 ปี ตัดเส้นวรยุทธ ห้ามก้าวก่ายราชการในฉางหลิงทุกกรณี 

(หมายเหตุ : การตัดสินถือเป็นสิ้นสุด จนกว่าจะมีคำสั่งเปลี่ยนแปลง) 

.

ถึงแม้จะมีดอกจันห้อยไว้ในบรรทัดสุดท้าย แต่การถูกตัดเส้นวรยุทธก็มิต่างจากการถูกประหารชีวิตสำหรับจอมยุทธ เหวินเหยารู้สึกผิดกับเรื่องนี้มาก นางได้แต่หวังว่าน่าจะมีใครสักคนจากเบื้องบนช่วยคุณชายเซียวอีกสักครั้ง เพราะการได้มาซึ่งความสำเร็จของตนเอง แต่กลับไปสร้างบาดแผลทางจิตใจให้แก่ผู้อื่น ก็หาได้เป็นสิ่งที่พึงกระทำนัก จอมยุทธหญิงขจัดคนที่มิชอบขี้หน้าได้ แม้จะทำให้นางทำงานได้ง่ายขึ้นแต่ก็ยากที่จะหาความภาคภูมิใจ

.

"เฮ้อ.. ข้าขอโทษนะคุณชายเซียว"

"ข้าหวังว่าฟ้าเบื้องบนคงมีเมตตา ท่านอาจจะมีคุณงามความดีจากชาติปางก่อนเหลือติดตัวมาบ้าง"

"ถึงตอนนั้นท่านอาจจะได้รับการอภัยโทษ หมอเทวดาในตำหนักหลวงก็อาจจะต่อเส้นลมปราณให้ท่านได้"

"เฮ้อ..อ..อ..อ..อ!"

แม่นางเหวินถอนหายใจยาวด้วยความปลดปลง นางยืนจ้องมองกระดานแจ้งราชกิจแผ่นนี้อยู่นานมากจนจรดช่วงสาย กระทั่งกลีบต้นเถาฮวาร่วงหล่นหมดต้น มันก็มิทำให้นางส่างซาความรู้สึกผิดลงเลย

.

ก่อนจะคิดกับตัวเองขึ้นมาได้อย่างหนึ่ง ที่แม้จะเป็นการคิดเข้าข้างตัวเองอย่างน่ารังเกียจ แต่ก็ดีกว่าปล่อยตัวเองจอมจมอยู่ในห้วงอารมณ์ทีทึมเทาเช่นนี้ นางถึงกับเอ่ยกับตัวเองออกมาเบา ๆ ว่า

.

"คุณชายเซียวถึงตัวท่านจะถูกจองจำ แต่ควยท่านยังอยู่กับข้า"

"อีกหนึ่งสัปดาห์ตำหนักเงาจันทรา (万影楼) จะส่งควยอันสมบูรณ์มาให้"

"ข้าจะใช้สิ่งนั้นโลดแล่นแทนท่านเอง ท่านมิต้องเศร้าหมองไปนะคุณชาย.."