บททั้งหมดของ The CEO's Revenge : บทที่ 11 - บทที่ 19

"Ziekye!!" boses ni ate at halos madapa siya sa paghahabol sa van na sinasakyan ko, patuloy sa paglakad ang van, at si ate patuloy rin itong hinahabol hanggang sa tuluyan na siyang bumagsak, at iyon na ang huli naming pagkikita______Pinunasan ko ang mga luhang kumawala sa mata ko, dahil sa mga ala-alang bumalik, labis ang kasamaan ni Qizie, at kahit kilan hinding hindi ko siya mapapatawad!, tumayo ako at kumuha ng maiinom na tubig, halos mag umaga na subalit balisa parin ako at hindi maka tulog, hanggang sa may ala-ala na namang bumalik _________"Hanapin niyo ang batang iyon, hindi siya pweding maka wala!" halos manginig ang buong katawan ko dahil sa narinig ko, boses iyon ng tinatawag na boss ng mga sindikato na pinag bintahan saakin ni Qizie, napansin kung wala akong daan para maka takas sa sindikato na ito, at habang patuloy na lumalakad ang van, mas natatakut lang ako sa pweding mangyari, at laking pasalamat ko dahil sa kabila ng takot at walang lakas ng loob, sa kabila din ng

"Pasensya napo sa kapangahasan ko ma'am, pero may kilala poba kayong Ziekye?"Halos lumaki ang mata ko dahil sa tanung ng babaeng nasa harapan ko, pumasuk sa isip kona siya nanga ba talaga iyon? ang kapatid na matagal ng hinahanap ng anak ko?"Anong kaylangan mo sakaniya, at bakit mo siya kilala?""Ma'am ibig sabihin poba nito, kayo po talaga ang umampon kay Ziekye?" Halos may luha ng lumabas sa mata ng babaeng nasa harapan ko, hindi ko alam kung dahil sa tuwa o ewan "Sino ka? At anong kaylangan mo kay Ziekye namin?""Z-ziekye Qealil Dhal'Pzion poba ang full name niya?" Mas ikinagulat kopa ang sumunod niyang tanung, paanong alam niya ang dating buong pangalan ng anak ko? Halos wala ng nakaka-alam non dahil simula ng makuha namin si Ziekye ay pinalitan din namin ang Apelyedo niya kaya paanong alam ng babaeng ito ang tungkol don||• Xaiqa Qealil Dhal'Pzion POV- •||"I-ikaw sino ka? Bakit mo alam ang tungkol kay Ziekye?" tanung saakin ng doctor kaya ngumiti ako bago sumagot "Btw I'm Xa

"ahhhh, ahhhh, ahhhh!" Hiyaw ni mama ng paghahampasin siya ng kabit ni papa ng latigo, sa bawat lapat ng latigo tila napupunit ang puso ko, gusto kung tulungan si mama, pero may dalawang lalaki na humahawak saakin pinipigilan nila ako, sapilitan din nilang kinuha saakin ang kapatid ko, wala akong laban kumpara sa kanila dahil iisa lang ako at bata pa "tama na please" pagsaway ko, dahil ramdam kong dina kaya ni mama ang mga ginagawa sa kaniyang pagpapahirap, ngunit imbes maawa sila at tigilan ang pananakit kay mama mas natawa pa ang babae, tumingin ako kay papa masaya siya habang pinapanood na sinasaktan si mama " pa please tama na! Itigil niyo napo!" umiiyak kung paki-usap, pero si papa lumakad palapit saakin at malakas akong sinampal "wag!" sigaw ni mama na mas lalong nagpa luha saakin, kahit nahihirapan na siya mas iniisip niya parin kami na anak niya, kahit nasasaktan na siya at durog sa bogbog tila wala iyon at mas nasasaktan siya kapag nakitang sinasaktan kami "wala kang kwent*ng

"Hindi nyuna kilangan mag abala na hanapin ako, nandito na ako" sa prisensya na dumating ay nakaramdam ako ng kakaibang takot, tila mas bumigat ang pakiramdam ko, may takot na mahirap harapin pero sa kabila non humarap parin ako dito naka mask siya pero ang mga mata niya ay mas nagpabilis sa tibok ng puso ko, familiar ang mga tingin niyang puno ng pagbabanta pero impossible iyon! Impossibleng buhay pa ang mga batang paslit nayon! At lalong impossible na doctor na siya! "Anong problema Jue?" Diritso niyang wika at wala manlang takot na gumuhit sa mukha niya lalo at hindi niya manlang ginalang si Manager Jue. "Bago kalang dito hindi familiar ang pangalan mo" saad ni manager Jue na nagpakaba saakin "at ang tungkol sa anak niya ano ba talaga ang nangyari?" Tanung ni manager Jue ngunit ngumisi lang ang doctor kahit naka mask ito ay halata parin iyon sa paggalaw ng mga mata niya "Ito ay walang buhay ng lumabas, kasalanan kopa ba iyon?" Deritsong sagot nito, "baka naman kaya ayaw mabuhay n