บททั้งหมดของ Second Chance With Her Billionaire Husband (SPG): บทที่ 41 - บทที่ 50

Tinitigan ni Natalie ang anak niyang si Lia, na ngayon ay nakatayo sa harap niya, parang maliit na propesor na sobra kung magsalita at magpaliwanag. Ngunit sa halip na matuwa, may halong pag-aalinlangan ang kanyang mga mata.“Lia…” mahinahong sabi ni Natalie, nakakunot ang noo, “totoo bang may autism ka talaga?”Napahinto ang bata. Ang mga daliri nitong nakahawak sa laylayan ng kanyang damit ay bahagyang nanginig.Matagal nang binasa ni Natalie ang tungkol dito—sinubukan niyang unawain, sinubukan niyang tanggapin. Ayon sa mga artikulong nabasa niya, tinatawag daw na mga batang bituin ang mga batang may autism. Sila raw ay matatalino, pero madalas tahimik, hindi marunong makisalamuha, at kadalasang may sarili nilang mundo. Hindi sila masyadong nagsasalita, at bihira silang magpakita ng emosyon.Ngunit si Lia ay kabaligtaran ng lahat ng iyon. Ang anak niyang ito ay masiyahin, malambing, at kung makapagsalita ay parang walang tigil na ilog. Tuwing uuwi siya galing sa trabaho, sinalubong s

Clarisse Almeda - Gonzales, ang kapatid ni Dominic, ay nakatayo na parang reyna sa gitna ng classroom. Nakakrus ang mga braso niya sa dibdib, taas noo at sobrang yabang ng postura.“Nabalitaan kong hindi ka kinakausap ng kapatid ko nang isang linggo,” panunudyo niya, bawat salita puno ng pangmamaliit. “Pwede kitang tulungan na makipag usap ulit sa kanya, pero kapalit noon, sabihin mo sa anak mong kupal na isuko ang pwesto niya sa national math competition para sa anak ko.”Nasa tabi niya ang anak nitong lalaking halos kasing ere rin niya. Anak ni Clarisse... si Mateo Gonzales. Parang si Patricia na anak ni Marielle at Dominic, totoong masama na rin ang ugali ng anak ni Clarisse, manang-mana sa kaniyang ina. Nakasimangot at nakatingala kay Nathan, para bang mas mataas ang antas niya sa buhay.“Nathan,” sabi ng bata, pilit nagpapakitang siga, “so what kung mas matalino ka at ikaw lagi ang first place? Bastardo ka lang. Ipinanganak ka ng nanay na hindi ka naman mahal!”Sa paligid, nagsim

Malapit sa swimming pool ng paaralan, nagkumpulan na ang mga estudyante at ilang guro. May mga nagbubulungan, may nagsisisigaw, at may ilan pang nagsosorry sa sobrang gulat. Sa gitna ng malawak na pool, isang maliit na pigura ang pilit na lumulutang habang nagpapanic sa tubig.Habang lalo siyang nagpupumiglas, mas mabilis din siyang lumulubog.Paglapit ni Natalie at nang makita niya kung sino ang nasa gitna ng tubig, halos tumigil ang tibok ng puso niya. Parang may humigop ng hangin sa dibdib niya, at wala na siyang ibang narinig kundi ang malalakas na pagbugso ng tubig.Si Nathan.Walang pag-aalinlangan—ni isang segundo ay hindi siya nag-isip—tumalon siya sa pool. Lumusong siya nang mabilis, halos hindi na iniinda ang lamig ng tubig o ang bigat ng suot niyang damit.Pagkadikit niya kay Nathan, agad niyang iniunat ang kamay para abutin ito.Pero itinulak siya ng batang lalaki.Mas pinili pa nitong malunod kaysa tanggapin ang tulong niya.Sa isang iglap na parang bagyong dumaan, may is

Habang nagkukuwentuhan sila nang magaan, para bang iniihip lang ng simoy ng hangin ang bawat salita, unti-unting napunta ang usapan kay Nathan.Alam na ni Paolo ang kaunting detalye tungkol sa nangyari sa eskwela noong araw na ’yon. Kahit hindi niya sabihin, halata sa tono niya na may bigat itong dala—parang nakita na niya ang kirot sa mata ng bata at hindi niya makayanang balewalain iyon.“Wag mo nang sisihin si Nathan,” sabi niya sa mahinahong boses, halos parang may lambing. “Nawala na kasi sa kanya ang tiwala… sa kahit sino.”Napayuko si Natalie, napabuntong-hininga, at naglaro ang mga daliri niya sa baso sa mesa. “Hindi ko naman siya sinisisi,” sagot niya nang mahina, halos pabulong. “Naawa lang talaga ako sa kanya. Para bang ang liit-liit niya, pero ang bigat-bigat ng mundo sa balikat niya.”At iyon ang katotohanan—mas masakit para sa isang ina na hindi niya alam kung paano babawi sa anak niya. Paano aalisin ang takot, ang sakit, ang alaala ng isang araw na dapat sana’y masaya l

Sa biyahe pabalik sa Vergara Residence, napuno ng katahimikan ang loob ng sasakyan.Si Ryan, ang sekretarya ni Theodore, ay sadyang nagmaneho nang mabagal—para bang ayaw niya talagang makalapit sa tensyon sa likuran. Sa backseat, tahimik lamang sina Theodore at Natalie.Naka-off shoulder na itim na gown si Natalie, hapit sa baywang at lalong nagpapaganda sa hubog niya. Ngunit natatakpan ito ng jacket ng isang lalaki—isang jacket na hindi kay Theodore. At dahil doon, para siyang tinutusukan ng libo-libong karayom.Humigpit ang panga ni Theodore.Lumalim ang paghinga.At halos hindi na niya mapigilang agawin ang jacket na iyon mula sa balikat ng babae at itapon palayo.Si Natalie ang unang bumasag sa katahimikan.“Bakit ka pumunta sa bar?” tanong niya, hindi man lang lumilingon.Nasa dulo na ng dila ni Theodore ang sagot na, Para hanapin ka.Pero kinain niya iyon, at ang lumabas ay malamig na tono:“Makipag-inuman kay Paolo.”Napakunot ang noo ni Natalie.Paolo na naman?Pero kanina sa