All Chapters of Pampered Wife of the Secret CEO: Chapter 31 - Chapter 40

LUCY'S POVWeeks had passed since Andrew and I last saw each other and talked, and honestly… it really put my mind at ease.Hindi ko alam kung tama bang maramdaman ko ‘yon kahit na hindi kami nagkita o nagkausap man lang. Kahit ang mga tawag at texts niya ay hindi ko ini-entertain lalo na pag hindi naman ‘yon tungkol sa mahalagang bagay.Ilang beses din niya akong kinulit about sa documents na kailangan kong pirmahan at isumite sa lawyer, pero hindi ko siya sinasagot nang maayos.Well… Hanggang ngayon ay hindi pa rin ako nakakapagdesisyon kung ano ang dapat kong gawin. Lalo na’t lahat ng mga salitang gusto kong marinig no’n kay Andrew ay sinabi niya nang araw na ‘yon. At aminin kong muntik na naman akong bumigay at tuluyang hinayaan siyang paikutin na naman ako sa mga pangakong wala naman talagang laman.“Anong balak mo sa papel na ‘yan? Ilang araw mo nang paulit-ulit na binabasa at tinititigan ng ilang oras ‘yan ah. Hanggang ngayon ba ay hindi mo pa rin alam kung anong gagawin mo riy

LUCY'S POV[Wedding day]_9:00 am_“Good morning, Ms. Russ!” malakas na bati sa akin ng mga make up artist pagpasok nila sa kuwartong nakatalaga para sa akin dito sa hotel kung saan gaganapin ang private wedding namin ni Andrew.Tipid na ngiti lang ang naigawad ko sa kaniya at muling inabala ang aking sarili sa pagtingin sa labas ng bintana.Ilang gabi na akong hindi makatulog ng maayos. Pilit kong iniisip kung tama ba ang desisyon na gagawin ko ngayong araw.Ang araw na pinakahihintay-hintay kong mangyari sa buhay ko, paulit-ulit na pinapangarap ang larawan kung saan dahan-dahan akong naglalakad palapit sa altar kung saan naghihintay si Andrew.Hindi ko akalaing darating ang araw na, magkakaro’n ako ng ganitong pag-iisip.“Ay, anong nangyari sa ilalim ng mata mo Ms. Russ?! Hindi ka dapat nagpuyat. Grabe ang eyebags mo!” tili niya nang lapitan niya ako.Napangiwi naman ako. “Pasensya na. Hindi talaga ako nakatulog nang maaga kahit anong gawin ko kagabi,” paliwanag ko at tuluyan nang h

LUCY'S POVWedding day_11:00 am_“Ma'am Russ, p'wede na po kayong bumaba. Magsisimula na po ang ceremony,” paalala ng isa sa sa mga receptionist staff na sumundo sa akin ng mag 11:00 am na.Paglabas ko ng kuwarto ay may dalawa pa pa lang staff na naghihintay para hawakan ang dulo ng wedding gown ko pababa sa hagdan.Habang naglalakad ay rinig ko ang musikang nagmumula sa venue. Sumasabay naman ang paglakas ng kabog ng dibdib ko sa paglakas ng musika dahil sa kabang hindi ko maintindihan. Parang pinipilipit ang bituka ko, halos masusuka na rin ako.“Ms. Russ.” Agad akong sinalubong ni Feron pagkababa ko ng hagdan at inalalayan. “Namumutla ka. Kaya mo ba talaga itong ituloy?” nag-aalala niyang tanong.Saglit akong nanatiling tahimik bago tumango. “Kaya ko, Feron.”“Miss. Russ! Halika na rito sa harap ng pinto. Nagsisimula na ang ceremony at maya-maya lang ay tatawagin ka na sa loob,” ani ng isa sa mga staff na may hawak na walkie talkie.Maglalakad na sana ako para lumapit kung saan si

LUCY'S POVHuminga ako nang malalim bago muling magsalita. “Totoo ang lahat ng picture na nakikita n'yo. Ako mismo ang nakakita sa kaniya kasama ang babae n'ya.” Humarap ako kay Tito Alfred at ngumiti. “At alam kong kilala mo ang babae niya, Tito Alfred.”Napahakbang paatras si Tito Alfred dahil sa sinabi ko. Gano’n naman ang sama ng tingin ni papa sa kaniya.“Alam mo ang katarantaduhang ginagawa ng anak mo sa anak ko?!” sigaw ni papa. “Ang kapal ng mukha mong sabihing pinapahiya ng anak ko ang pamilya Hidalgo habang tinatago mo pala ang kagaguhan at baho ng anak mo!”“H-Hindi sa gano’n, Leandro!” Gustong magpaliwanag ni Tito Alfred pero sumenyas si papa na tumigil siya sa pagsasalita.“Hindi ko kailangan ng paliwanag mo. Walang kasal na mangyayari sa pagitan ng Hidalgo at Russ ngayong araw!” galit na galit na sigaw ni papa.“Leandro, baka nabibigla ka lang. Hintayin mong maipaliwanag nang maayos ang side nila—”“Tumahimik ka, Minerva! Walang dapat ipaliwanag. Nakita ko na ang dapat k

LUCY'S POVNaunang naglakad si papa palabas ng venue. Nagtinginan muna kami ni Feron ngunit sa huli ay wala naman kaming nagawa kung hindi ang sumunod sa kaniya sa labas. Naabutan namin siya sa harap ng kanilang kotse. Tiim bagang siyang naghihintay sa amin.“Papa,” kinakabahang kuha ko ng pansin niya.Lumingon siya sa gawi namin ngunit hindi niya ako pinansin. “Hindi ikaw ang gusto kong makausap,” tugon niya at tumikhim bago tumitig kay Feron. “Hindi ko alam kung ano ang plano mo sa anak ko, pero wala na akong magagawa kung ikaw ang napili n'ya.” Huminga siya nang malalim at umiling.“Kung iniisip n'yo pong gagamitin ko ang anak n'yo para umangat sa buhay ay hindi ko po kailanman gagawin ‘yon,” magalang na sumagot si Feron at hinawakan ang kamay ko na ikinabigla ko ngunit pinilit kong hindi iyon ipahalata.“Tsk. Madali lang sabihin ‘yan. Hindi ko alam kung ano ang gagawin mo sa mga susunod na araw, linggo, o buwan.” Tinalikuran na kami ni papa at binuksan ang pinto. “Ikaw na ang baha