ตอนที่ 7  เกือบได้เจอกันแล้ว (1)

ตอนที่ 7  เกือบได้เจอกันแล้ว (1)

ดวงหน้าสวยหวานที่บางคนอาจมองว่าธรรมดา แต่สำหรับเขาแล้วเสน่ห์ของเธอเปล่งประกายออกมาอย่างเหลือล้น และสวยสะกดจนต้องมองค้างอยู่เนิ่นนาน หญิงสาวเดินยิ้มพริ้มไปกับเหล่าดอกไม้ที่ผลิดอกกันสวยงามในยามเช้า นกน้อยบินเกาะอยู่ตามกิ่งไม้ ส่งเสียงเรียกพวกพ้องให้บินตามมาเกาะด้วยกัน

ชายหนุ่มกำลังจะเดินเข้าหาและภาวนาว่าอย่าหายไปไหน หรืออย่ามีใครมาขัดมาเรียกให้เขาต้องละสายตาออกจากเธอคนนั้นนะ หญิงสาวคนนั้นไม่ได้มองมาทางเขาเลย เธอยังคงชื่นชมอยู่กับธรรมชาติที่สวยงาม แต่ทว่าเขากลับไม่ได้สนใจสิ่งอื่นรอบข้าง สายตายังตรึงเอาไว้อยู่แค่เธอเท่านั้น

อีกนิดเดียวก็จะถึงแล้ว อีกไม่กี่ก้าวก็จะได้ไปยืนอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว ชายหนุ่มผลิยิ้มด้วยความดีใจ วันนี้จะได้ทำความรู้จักเธอแล้ว นอกจากชื่อที่ต้องการรู้ คงไม่พ้นสถานะว่าเธอยังโสดหรือเปล่า ที่เขาอยากทราบเป็นอันดับถัดมา

หญิงสาวหมุนตัวหันหลังให้ แต่เธอไม่ได้เดินหนีออกไป แค่ต้องการก้มลงไปปรับสายรัดรองเท้าใหม่เพราะรู้สึกว่ามันจะหลวมเกินไป

ดินแดนคิดว่าวันนี้โชคเข้าข้างเขาจริง ๆ ที่เธอยังยืนอยู่กับที่ ราวกับรอให้เขาเดินเข้าไปถึง

อีกนิดเดียว อีกสามก้าว อีกสองก้าว อีก...

กริ๊ง!!!

เฮือก!

ชายหนุ่มที่นอนหลับใหลอยู่บนเตียงขนาดหกฟุตสะดุ้งตื่นขึ้นมา มือหนาสะบัดเข้าที่แก้มตัวเอง ความเจ็บปะทะเข้ามาทันที ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบ ๆ เพื่อความแน่ใจในบางอย่าง

“นี่มันห้องพักของเรานี่ ฝันเหรอวะเนี่ย” เขาพูดกับตัวเองและเริ่มรู้สึกว่าเสียงนาฬิกาที่ยังดังอย่างต่อเนื่องนั่นน่ารำคาญเสียจริง ก่อนจะคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา เมื่อขยี้ตาถึงสามครั้งก็เห็นว่าตนนั้นตั้งนาฬิกาปลุกไว้ผิดเวลา

“เวร! เวรจริง ๆ มึงไอ้ดิน เสือกตั้งเวลาผิดอีก” ชายหนุ่มสบถด่าตัวเองเบา ๆ พร้อมกับกดปิดหน้าจอแล้ววางโทรศัพท์กระแทกลงที่เดิม ราวกับโมโหที่มันทำลายภาพแสนหวานของเขาไปจนหมดสิ้น

จะว่าไป นี่ไม่ใช่วันแรกที่ฝันถึงเธอคนนั้น แต่ปาเข้าไปเจ็ดวันติดกันแล้วที่เธอเข้ามาอยู่ในห้วงความฝันของเขา ชายหนุ่มเอาโทรศัพท์มือถือขึ้นมาอีกครั้ง แล้วเซิร์ชหาเรื่องเกี่ยวกับความฝัน

“หากเราจดจ่ออยู่กับเรื่องอะไร ไม่แปลกที่จะฝันถึง”

ดินแดนอ่านข้อความและละสายตาขึ้นมาจากหน้าจอ พลางคิดว่าคงจะจริงอย่างที่ในอินเทอร์เน็ตลงไว้ เพราะเขาคิดถึงเธอคนนั้นอยู่ตลอดเวลา เฝ้าฝันว่าจะได้เจอกันอีกสักครั้งหนึ่ง พอเข้าสู่ห้วงนิทรา ก็ทำให้ได้พบหน้าของเธอในความฝันแทน

“น่าเสียดายจริง ๆ ไม่อยากให้มันเป็นเพียงแค่ความฝันเลย อยากให้มีโอกาสสักครั้งที่จะได้พบกันใหม่ พอเจอคนที่ทำให้ใจเต้นแรงได้อีกครั้ง ก็กลายเป็นแบบนี้เสียแล้ว เห้อ”

“หรือว่าเราควรที่จะขอเบื้องบนสักครั้ง ในเมื่อลิขิตให้ได้มาเจอหน้ากันแล้ว ก็ขอให้ได้ทำความรู้จักกันด้วยเถอะ”

ดินแดนยังพูดคล้ายปรึกษากับตัวเอง ก่อนจะส่ายศีรษะรัว ๆ เพื่อสลัดความคิดต่าง ๆ ทิ้งไปให้หมดสิ้น

อีกทั้งในใจก็คิดว่าบางทีผู้หญิงคนนั้นอาจไม่มีอยู่จริงก็เป็นไปได้ เพราะในวันนั้นเขาเดินหาทั่วทั้งงานแล้วแต่กลับไม่พบเลย ขนาดทำใจกล้าลองสอบถามกับเพื่อน ๆ ดูด้วยการอธิบายรูปพรรณต่าง ๆ ของเธอให้เพื่อนฟัง แต่ก็ไม่มีใครรู้จักเธอเลยสักคน หากไม่มีใครรู้จักเลยแบบนี้ เธอจะเข้ามาในงานได้ยังไงกัน

ตอนนี้เหมือนกับว่าเขาพยายามบังคับตัวเองให้เชื่อแบบนั้น ทั้งที่สั่งตัวเองให้หยุดคิด แต่ก็นึกถึงขึ้นมาอีกครั้งจนได้ และเป็นอย่างนี้มาตลอดทั้งสัปดาห์แล้ว

“เห้อ ไปอาบน้ำดีกว่า” ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาอย่างหนักแล้วลุกเข้าไปอาบน้ำ เพื่อให้ความเย็นของน้ำช่วยบรรเทาความว้าวุ่นในใจลง

ดินแดนคิดว่าในเมื่อลุกขึ้นมาแล้วก็ออกมาทำงานเสียเลย ทั้งที่เป็นเวลาก่อนเข้างานตั้งหนึ่งชั่วโมง เพราะหากจะอยู่บ้านต่อ ก็ไม่รู้ว่าจะทำอะไรอยู่ดี เลยตั้งใจจะไปที่ทำงานก่อนเพื่อซื้อกาแฟสักแก้ว แซนด์วิชสักชิ้นเป็นอาหารเช้าและหาที่นั่งกินเงียบ ๆ ยังดีกว่า

หลังจากแต่งตัวเรียบร้อย ดินแดนจึงออกมาจากที่พักและตรงไปยังที่ทำงาน เมื่อมาถึงชายหนุ่มเดินไปที่ร้านประจำซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเรือนจำทันที ตอนแรกคิดเอาไว้ว่าจะมาเลือกซื้อแซนด์วิช แต่พอมาถึงแล้วได้กลิ่นพริกที่ผัดฉุนจนต้องจามอยู่หลายครั้ง ก็นึกหิวข้าวขึ้นมาแทน