พอแล้ว! บทนางร้ายข้าไม่อยากเป็น (ซีรีส์ชะตานางร้าย)의 모든 챕터: 챕터 111 - 챕터 120

บทที่ 2ทันทีที่หนีตายกลับถึงจวนได้ ร่างบางก็ถึงกับผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก พลางมองซ้ายแลขวา เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีคนของรุ่ยอ๋องตามมาเมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่มีคนน่าสงสัย ใบหน้าที่เคยมีความหวาดกลัว บัดนี้กลับเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน ก่อนจะแหงนหน้าขึ้นมองป้ายชื่อจวนด้วยสีหน้าที่ยากจะคาดเดาข้าเซิ่งหวั่นเอ๋อร์ พร้อมจะทวงคืนทุกอย่างแล้ว...เพียงแค่ก้าวเท้าเข้าจวนเซิ่งหวั่นเอ๋อร์อดรู้สึกตื่นเต้นเสียไม่ได้ ต่อจากนี้ถึงเวลาของข้าแล้ว จากนางร้ายฝึกหัด ได้แต่เดินเตาะแตะตามเส้นทางขีดเขียนของนักเขียน ต่อจากนี้ข้าจะไม่ยอมเป็นเช่นนั้นอีกแล้วภารกิจแรกของการเป็นสตรีร้าย เริ่มจากตัดบัวอย่าเหลือใยจุดเปลี่ยนในชีวิตของเซิ่งหวั่นเอ๋อร์ในชาติก่อน เป็นวันที่พี่ใหญ่กลับมาเยี่ยมบ้านในรอบหลายปี เพียงเพราะคำพูดไม่กี่คำของหยู่เยียน ทำให้นางกลายเป็นทั้งตัวตลกและถูกมองข้ามโดยเฉพาะกับเซิ่งฟ่านสิงผู้เป็นพี่ชาย เขามีความผูกพันอันแน่นแฟ้นกับหยู่เยียนไม่น้อย เป็นศูนย์รวมแห่งความหูเบาและหลอกง่าย ทำให้หลาย ๆ ครั้งฟ่านสิงหลับหูหลับตากล่าวโทษน้องสาวอย่างไม่มีเหตุผลทั้งที่นางไม่ได้ทำอะไรด้วยซ้ำ ต่อให้แก้ตัวหรือมีหลักฐานยื

บทที่ 3เรื่องราวการสลับตัวเกิดขึ้นได้อย่างไร คงต้องเท้าความย้อนกลับไปเมื่อสิบแปดปีก่อน ยามนั้นฟางเหนียงผู้เป็นมารดาท้องแก่มากแล้ว แต่เกิดมีเหตุจำเป็นต้องเดินทางกลับบ้านเดิม ทำให้ระหว่างการเดินทางเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้นฟางเหนียงหรือก็คือฮูหยินเซิ่งตกใจ เมื่อม้าลากรถคลุ้มคลั่งโดยไม่ทราบสาเหตุ ทำให้รถม้าเกือบคว่ำอาการตกใจรุนแรงทำให้คลอดก่อนกำหนด โชคดีที่มีหมู่บ้านแห่งหนึ่งอยู่ใกล้ ๆ จึงส่งโรงหมอได้ทันท่วงที ทำให้การคลอดผ่านไปได้ด้วยดีทว่าในวันเดียวกันนั้นเอง ได้มีหญิงชาวบ้านผู้หนึ่งคลอดที่โรงหมอในเวลาเดียวกัน ทุกอย่างช่างเหมาะเจาะลงตัวเหลือเกิน เกินกว่าจะคิดว่านี่คือเรื่องบังเอิญ แต่แท้ที่จริงแล้วมันคือฝันร้ายกว่าฮูหยินเซิ่งจะรู้ว่าบุตรสาวถูกสลับตัวไป ก็เมื่อตอนอาบน้ำให้เด็กน้อยด้วยตนเองหลังจากกลับถึงจวน จึงเห็นว่าเด็กทารกที่ตนเฝ้ากอดและฟูมฟัก ตลอดการเดินทางกลับเมืองหลวง ไม่มีปานบนไหล่ซ้ายมันก็ผ่านมาแล้วหลายวันแม้จะส่งคนตามหาบุตรสาวทันทีที่รู้ตัว สาวชาวบ้านผู้นั้นก็หายตัวไปเสียแล้ว หายไปอย่างไร้ร่องรอย สอบถามคนในหมู่บ้านกลับได้ความว่าเป็นคนจากเมืองอื่น มาขอพักอาศัยอยู่ที่หมู่บ้า

บทที่ 4สุดท้ายแล้วมื้ออาหารค่ำในวันนั้นก็เป็นอันต้องล้มเลิก เมื่อผู้เป็นดั่งดวงใจของจวนเกิดเจ็บป่วยกระทันหัน ทำเอานายท่านทุกคนคอยเฝ้าไม่ห่างทั้งคืนและก็เป็นไปตามคาด เซิ่งฟ่านสิงไม่ได้มาตามที่บอกไว้ ซึ่งเรื่องนี้หวั่นเอ๋อร์ไม่ได้คาดหวังในตัวเขาแต่แรก นางจึงเตรียมการออกไปข้างนอก มากกว่าจะนั่งรอทั้งที่ก็รู้ว่าอีกฝ่ายไม่มา“คุณหนูแบบนี้มันก็เกินไปนะเจ้าคะ” สาวใช้ข้างกายหน้าหงิกหน้างอ เมื่อไปรับอาหารเช้าที่ห้องครัว สิ่งที่ได้กลับมาคือผัดผักจืดชืดและหมั่นโถวสองก้อน แม้แต่บ่าวในจวนยังได้กินดีกว่านี้“เสี่ยวติงเราไปกินข้าวข้างนอกกันเถอะ” หญิงสาววางตะเกียบลง นางมิได้นำเรื่องเหล่านี้มาใส่ใจ ตราบใดที่ยังทำให้ทุกคนเห็นธาตุแท้ของหยู่เยียนไม่ได้ ต่อให้พูดอะไรไปก็คงไม่มีใครเชื่ออยู่ดี“แต่เราไม่มีเงินเหลือแล้วนะเจ้าคะคุณหนู” เสี่ยวติงทำหน้ามู่ทู่พร้อมกับชูถุงเงินอันแบนราบ ในนี้มันไม่เหลือเงินแล้วจริง ๆ ดังนั้นการอยู่แต่จวนไม่ออกไปไหนในเวลานี้คือทางรอดที่ดีที่สุด“เจ้าไม่เชื่อใจข้าหรือไง ข้ามีวิธีหาเงินแล้วกันน่า”“ก็ได้เจ้าค่ะ”สาวใช้ตัวน้อยยอมเชื่ออย่างช่วยไม่ได้ ทั้งจวนมีเพียงเสี่ยวติงคนเดียวเท่

บทที่ 5“พี่สาวหากท่านอยากได้อะไรไม่ต้องเกรงใจ วันนี้ให้เป็นหน้าที่ของข้าเอง” ชายหนุ่มยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ทำตัวไม่อายใคร แม้ได้ที่นั่งแล้วก็ยังทำตัวใกล้ชิดสนิทสนม “ขอบคุณคุณชาย ข้าว่าไม่ดีกว่าเจ้าค่ะ ข้าแค่มาดูสนุก ๆ เท่านั้น” หากเป็นคนอื่นนางก็คงละโมบโลภมากตอบตกลงทันที แต่คนผู้นี้ทำแบบนั้นได้หรือ เมื่อครู่ได้ยินพี่ใหญ่กับท่านองครักษ์คุยกันเรื่องอาการป่วย นางก็อยากให้ท่านอ๋องความจำสับสนแบบนี้ตลอดไป นั่นหมายความว่าชีวิตข้าจะปลอดภัย เรื่องใครเป็นผู้ทำร้ายท่านอ๋องก็จะเป็นความลับต่อไป“พี่สาวไม่อยากได้จริงหรือ ข้าอยากซื้อให้ท่าน”“ไม่เจ้าค่ะ ข้าไม่อยากได้อะไรเลยแค่มาดูจริง ๆ” หญิงสาวกัดฟันพูดพลางแสร้งยิ้ม พยายามผลักศีรษะจ้าวรุ่ยเจ๋อออกจากไหล่ เอาแต่เรียกพี่สาว ๆ ตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว พี่สาวอันใดท่านแก่กว่าข้าตั้งหลายปี อ๋องบ้านี่ช่างน่าตายนักหนี้ความผิดก็ยังไม่ได้ใช้ ยังจะให้เป็นหนี้บุญคุณอีกหรือ สมแล้วที่เป็นตัวร้าย สตรีร้ายฝึกหัดเช่นข้าหรือจะเทียบชั้นได้ความสนิทสนมของคนทั้งสองไม่ธรรมดา เซิ่งฟ่านสิงได้แต่ลอบมองสังเกตการณ์ หากทำมากกว่านี้ แม้เป็นท่านอ๋องเขาก็คงไม่ไว้หน้าอีกต่อไปขณะเดียวกัน

บทที่ 6ใบหน้ายิ้มระรื่นของคนทั้งสอง ทำให้หยู่เยียนได้แต่เก็บความไม่พอใจไว้ข้างใน กล้าดีอย่างไรมาแย่งของล้ำค่าไปจากนางอุตส่าห์หมายตาไว้เสียตั้งนาน แต่กลับถูกแย่งไปหน้าตาเฉย บุรุษสวมหน้ากากก็มิได้มาร่วมงาน ตนหรือก็คิดว่าทางสะดวก จึงคิดจะประมูลหินหยกไปทั้งสามก้อน แต่กลับมีรุ่ยอ๋องมาขวางทางเสียได้แต่ก็เอาเถอะ.... รุ่ยอ๋องก็ใช่จะรับมือง่าย อย่างไรก็เหลืออีกตั้งสองก้อน ครั้งนี้ข้าจะปล่อยไปก่อน แต่ครั้งหน้าข้าไม่พลาดแน่หยู่เยียนหันมาความสนใจงานประมูลอีกครั้ง ใสใจในสิ่งที่เสียไปแล้วก็ไม่ได้อะไร เลิกสนใจเสียดีกว่า ก็แค่ของชิ้นเดียว“เริ่มการประมูลหินก้อนที่สาม เช่นเดิมขอรับราคาเริ่มต้นที่หนึ่งร้อยตำลึง” ผู้จัดงานตีฆ้องดังก้อง เป็นสัญญาณเริ่มประมูลครั้งที่สามการสู้ราคาดำเนินไปอย่างดุเดือดเช่นเดิม โดยคนที่ได้ไปก็คงไม่ใช่ใคร แน่นอนว่าเขาผู้นั้นคือเกาซุ่นชายอับโชค ได้ไปในราคาสี่พันตำลึงกระทั่งเริ่มการประมูลหินก้อนที่สี่ สตรีงดงามคนเดิมเป็นผู้ประเดิมราคาเป็นคนแรก โดยที่นางให้ในราคาสูงตั้งแต่เริ่ม เพื่อตัดคู่แข่งขันให้เหลือน้อยที่สุด“เจ็ดพันตำลึง” หยู่เยียนจ้องมองหินก้อนนั้นด้วยหวังว่าจะได้มั