พอแล้ว! บทนางร้ายข้าไม่อยากเป็น (ซีรีส์ชะตานางร้าย)의 모든 챕터: 챕터 101 - 챕터 110

บทที่ 31หลินเฟยเฟยกลืนน้ำลายอึกใหญ่ จิตใจเริ่มสั่นไหวกับท่าทางยั่วยวนของจ้าวฉางเล่อ เขาดูเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว อันใดกันคือสั่งให้ป้อนข้าว มิหนำซ้ำยังให้ชอบบังคับให้นั่งตัก ถ้าหากไม่ยอมทำตามก็จะขู่ฆ่า ทำถึงเพียงนี้ผู้ใดจะกล้าขัดเล่าหรือว่านอกจากเจ้าชู้มากสตรีแล้ว ท่านอ๋องก็ยังชมชอบบุรุษด้วยกันเอง....นางหรือก็เพิ่งจะดีใจได้ไม่นานแท้ แต่บัดนี้กลับเหมือนจิตใจกำลังดิ่งลงเหวลึกเสียได้ นอกจากจะต้องแบ่งปันท่านอ๋องให้สตรีอื่นแล้ว ยังต้องแบ่งเขาให้บุรุษด้วยหรือ หลินเฟยเฟยชีวิตเจ้ามันช่างอาภัพยิ่งนัก เกิดเป็นนางร้ายไม่พอ ยังต้องมีสามีร่วมกับบุรุษด้วยหรืออาการกลืนไม่เข้าคายไม่ออก รวมไปถึงใบหน้าที่บ่งบอกถึงอารมณ์ได้หลากหลายในคราวเดียว ทำให้จ้าวฉางเล่อเกือบจะหลุดเสียงหัวเราะก็หลายครั้ง เดาได้เลยว่าสมองน้อย ๆ ของนางกำลังคิดเรื่องพิเรนทร์อยู่เป็นแน่“ท่านอ๋อง ข้าน้อยคิดว่านั่งท่านี้คงไม่ดีกระมัง”“แล้วเจ้าคิดว่านั่งท่าไหนถึงจะดีเล่า”“ท่าไหนก็ได้ที่ไม่ใช่ท่านี้พ่ะย่ะค่ะ” หญิงสาวหน้าแดงซ่าน อีกแค่ไม่ถึงคืบริมฝีปากท่านอ๋องจะถึงหน้าผากอยู่แล้ว หากเผลอเงยหน้าขึ้นก็จะเป็นตัวนางเองที่จูบปลายคาง

บทที่ 32ชายหนุ่มลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับยิ้มบาง ๆ รับรู้ได้ว่าเรื่องเมื่อคืนไม่ใช่ฝันหรือเพ้อเพราะฤทธิ์สุรา หลักฐานยืนยันชัดเจนด้วยร่างนุ่มนิ่มที่กำลังซุกตัวอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนาข้างกายจ้าวฉางเล่อใช้นิ้วเกลี่ยแก้มเนียนพลางด้วยความรู้สึกเอ็นดู นึกแล้วก็ขันตนเองไม่น้อย เมื่อวานยังเป็นคนเมาหัวราน้ำอยู่แท้ ๆ แต่วันนี้กลับเป็นคนบ้า ประเดี๋ยวยิ้มประเดี๋ยวหัวเราะอยู่คนเดียวเช่นนี้ทว่าความสุขของเขากลับถูกทำลายในชั่วพริบตา เมื่อประตูห้องถูกเปิดออกอย่างแรงพร้อมกับเสียงเอะอะโวยวาย จากที่ยิ้มหน้าระรื่นเมื่อครู่กลายเป็นอึมครึมทันที หากผู้ที่บุกรุกเข้ามามีเหตุผลไม่มากพอ เกรงว่าพวกมันจะไม่มีชีวิตอยู่ต่อไป“ต้องขออภัยที่หม่อมฉันบังอาจเข้ามาโดยขออนุญาตก่อนเพคะ คนผู้นี้วางยาท่านอ๋อง ลากตัวมันออกมาโบยให้ตาย” หม่าเจียมาพร้อมกับสาวใช้และหน่วยทหารสามคน ออกคำสั่งให้คนลากคนออกมาลงโทษ มันผู้ใดบังอาจเข้ามาร่วมเตียงกับท่านอ๋อง ทั้งที่ก็สั่งคนคอยจับตามองอยู่แล้วแท้ ๆ แต่กลับปล่อยหนูสกปรกเล็ดลอดเข้ามาได้ทว่าคนที่นางนำมาด้วยกลับไม่ฟังคำสั่ง ต่างก็พากันยืนก้มหน้าไม่กล้าขยับ พานทำให้หัวหน้านางกำนัลถึงกับหัวเสีย

หลังจากหลินเฟยเฟยคลอดบุตรชายคนแรกได้แปดเดือน เพื่อเอาใจบ้านภรรยาจ้าวฉางเล่อจึงคิดแผนสานสัมพันธ์ระหว่างตนกับพ่อตา แม้จะเคยจัดงานแต่งที่เมืองเหนือไปแล้ว ทว่ามันกลับเรียบง่ายเกินไป แขกที่เชิญมาก็มีแต่คนใกล้ชิดทั้งนั้นทุกคนพึงพอใจก็จริง กระนั้นมันกลับใช้ไม่ได้กับพ่อตา แม้ต่อหน้าภรรยาและบุตรสาวหลินเหอกัวจะไม่พูดอะไร ทว่าลับหลังบุตรเขยอย่างจวิ้นอ๋องกลับโดนเต็ม ๆถูกหาว่าไม่ให้เกียรติฝ่ายครอบครัวเจ้าสาวบ้างละ จัดงานเงียบเช่นนี้กลัวผู้คนจะรู้หรืออย่างไรว่ามีภรรยาแล้ว หรือที่รับผิดชอบก็เพียงเพื่ออยากกลบชื่อเสียของตนเอง และอีกหลายข้อกล่าวหาที่แม่ทัพหลินสรรหามาพูดกระแนะกระแหนสิ่งที่จ้าวฉางเล่อทำได้คือทนกลืนคำตอบโต้ลงท้อง ถึงแม้ว่าอยากจะหมัดต่อหมัดกับพ่อตาก็ตาม เพราะรักภรรยายิ่งชีพเขาจึงมิอาจหักหาญน้ำใจนางได้ สิ่งที่เขาทำได้ก็คือการจิบน้ำชาลงไปพร้อมกับคำโต้เถียงเท่านั้นชายหนุ่มอดทนกับคำกล่าวหาที่ไม่อาจยอมรับได้ จนกระทั่งบุตรคนแรกแข็งแรงมากพอจะพาเดินทางไกลได้ ด้วยเหตุนี้เมื่อจ้าวเฟยหมิงอายุครบแปดเดือน จวิ้นอ๋องจึงหอบลูกหอบเมียกลับเมืองหลวง โดยมีฝ่าบาทจัดเตรียมงานแต่งไว้คอยท่า ตามคำร้องขอของอนุช

ผ่านไปสี่ปีบัดนี้หลินเฟยเฟยได้กลายเป็นมารดาลูกสามไปเสียแล้ว นับตั้งกลับจากเมืองหลวงเมื่อห้าเดือนก่อน ก็เอาแต่ขลุกตัวอยู่ในตำหนักไม่ไปไหน แทบจะตัดขาดจากเมืองหลวงก็ว่าได้ ในแต่ละวันวุ่นอยู่กับการทำหน้าที่แม่ รวมไปถึงหน้าที่ภรรยาได้อย่างไม่มีที่ติกระนั้นก็ใช่ว่านางจะตัดการติดต่อกับเหล่าคนรู้จักเสียทีเดียว เหล่าพี่สาวนางร้ายด้วยกันพวกนางก็ต่างได้ลงเอยในบุรุษที่ตนเลือก และเมื่อไม่นานมานี้มีอีกคนผู้หนึ่งที่ไม่คิดว่าจะได้รับการติดต่อกลับมาซือเซียนบอกเล่าถึงชีวิตใหม่ในต่างแคว้น นางได้พบรักกับพ่อค้าคนหนึ่ง คนที่พร้อมจะทำเพื่อนางโดยไม่มีเงื่อนไข นอกจากจดหมายแล้วก็ยังมีตั๋วเงินจำนวนหนึ่ง สำหรับคนทั่วไปก็ถือว่ามากโข ซึ่งซือเซียนระบุว่านางไม่รู้จะซื้ออะไรให้หลานดี ครั้นจะไปเยี่ยมด้วยตนเองก็รู้สึกละอายใจไม่อาจสู้หน้า จึงมอบสิ่งที่นางพอจะหาได้นั่นคือเงินให้หลานทั้งสามได้ซื้อสิ่งของที่ชอบแทนร่างบางพับจดหมายเก็บพร้อมกับยิ้มบาง หวนนึกถึงเมื่อครั้งกาลเก่า แค้นกันแทบตาย แต่กลับไม่คิดว่าสุดท้ายกลายเป็นมิตรที่ดีต่อกัน ในตอนนี้ไม่มีความแค้นกับซือเซียนอีกแล้ว กระนั้นก็ไม่คิดจะส่งจดหมายตอบกลับ เก็บเพียงสิ่

บทที่ 1ในขณะที่เซิ่งหวั่นเอ๋อร์ต้องเดินกลับจวน เจ้าตัวก็เอาแต่ครุ่นคิดไปตลอดทาง ในบรรดาพวกนางทั้งสี่คน มีตนคนเดียวกระมังที่มีชีวิตรันทดมากที่สุด ทำไมน่ะหรือ ก็เพราะชาติที่แล้วตนเป็นแค่นางร้ายตัวประกอบ ที่ต้องพลัดพรากกับครอบครัวตั้งแต่ลืมตาออกมาดูโลกเรียกได้ว่าคลอดออกจากท้องแม่ก็ถูกสลับตัวกับหยู่เยียนนางเอกนิยายทันที มิหนำซ้ำครอบครัวที่ลักพาตัวไปก็มิได้เลี้ยงดูหรือให้ความรักแต่อย่างใด พวกเขาเลี้ยงดูนางและใช้เยี่ยงทาสคนหนึ่ง หากทำงานไม่ได้ตามสั่ง ก็จะถูกขังในห้องมืด ๆ และให้อดข้าวอดน้ำจนกว่าพวกมันจะพอใจเมื่อกลับคืนสู่ครอบครัวที่แท้จริงได้ แม้ความเป็นอยู่จะดีขึ้นมากก็ตาม ทว่าสิ่งที่ได้คือพวกเขาต่างก็เมินเฉย และรู้สึกอับอายทุกครั้งที่มีเซิ่งหวั่นเอ๋อร์ใกล้ ๆ ขนาดที่ว่าบ่าวรับใช้ก็ไม่เกรงกลัว ต่อหน้าเหมือนให้เกียรติ แต่ลับหลังเป็นอีกอย่างส่วนบิดามารดารวมไปถึงพี่ชาย ก็มักเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้กับหยู่เยียนก่อนเสมอ นางที่เป็นแค่นางร้ายตัวประกอบก็แค่ลูกชัง มีหรือจะสู้นางเอกที่เป็นลูกรักได้เล่าชีวิตในชาติก่อนไม่มีแม้แต่สิทธิ์จะเลือกสิ่งที่ตนชอบ ถูกชี้ไปซ้ายก็อย่าริอ่านไปขวาเป็นอันขาด มีเร