บทที่ 11ฟางเหนียงจ้องมองบุตรสาวด้วยสีหน้าบูดบึ้ง ตนดูแลไม่ดีหรืออย่างไร เหตุใดถึงได้นิสัยเสียเช่นนี้ กระนั้นก็ได้แต่รอดูต่อไป หากสอนไม่ได้ก็คงต้องหาอาจารย์มาช่วยดัดนิสัยเสียแล้วเมื่อมาถึงร้านอาภรณ์เจ้าประจำ ฮูหยินเซิ่งกวาดตามองสินค้าภายในร้านด้วยความชื่นชม นางปล่อยบุตรสาวเลือกหาของที่ชอบได้ตามใจ ส่วนตนนั้นนั่งจิบชารอ“แม่จะนั่งรอตรงนี้ อยากได้อะไรก็หยิบมาได้เลย”“นาน ๆ จะได้ออกมาสักที ท่านแม่ไม่ไปดูด้วยกันหรือเจ้าคะ เดินดูอะไรพลาง ๆ ไปก่อน ประเดี๋ยวท่านป้าฮั่วก็มาแล้ว”“พวกเจ้าไปกันเถอะ แม่แก่แล้วพวกเจ้าไปกันเถอะ ของพวกนี้เหมาะกับสาววัยแรกรุ่นมากกว่า หยู่เยียนเจ้าลองชุดแดงตัวนั้นดูสิ แม่ว่าเข้ากับเจ้านะ ดูแล้วขับผิวเจ้าไม่น้อย” ฮูหยินเซิ่งพูดไปก็ยิ้มไป ยังคงเป็นหยู่เยียนที่ใส่ใจตนเองเสมอมา จะไม่ให้ตนเอ็นดูได้อย่างไร“อุ๊ย! ท่านแม่ช่างตาถึงนัก เช่นนั้นข้าไม่เกรงใจแล้วนะเจ้าคะ”“หวั่นเอ๋อร์ชุดนั้นไม่เหมาะกับเจ้าหรอก หรูหราเกินไป ซื้อไปเจ้าก็ไม่ได้ใส่”“อ๋อ...เจ้าค่ะ” หญิงสาววางชุดเจ้ากรรมไว้ที่เดิม ก่อนจะเดินกลับมานั่งข้างมารดา“เหตุใดนั่งอยู่ตรงนี้ ไม่ไปเลือกของส่วนตัวเล่า”“เมื่อครู
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
