พอแล้ว! บทนางร้ายข้าไม่อยากเป็น (ซีรีส์ชะตานางร้าย)의 모든 챕터: 챕터 151 - 챕터 160

บทที่ 23เพื่อตัดปัญหาความยุ่งยากที่จะตามมาภายหลัง สุดท้ายแล้วในวันนั้นรุ่ยอ๋องก็ไม่ได้เสด็จไป มีเพียงแค่เหล่านางกำนัลจากในวังเข้าไปวัดตัวคุณหนูใหญ่เซิ่งเท่านั้นแผนการทั้งหมดที่เตรียมไว้เป็นอย่างดีพังไม่เป็นท่า หยู่เยียนที่กำลังเข้าตาจนไม่อาจอยู่เฉยได้ เมื่อการมีอยู่ของนางกำลังจะกลายเป็นปัญหาเซิ่งฟ่านสิงจัดการเปลี่ยนบ่าวรับใช้ยกจวน ปรับเปลี่ยนการคุ้มกันทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นคนเฝ้ายาม หรือแม้แต่ผู้ถือกุญแจต่าง ๆ ภายในจวน จะเบิกจ่ายสิ่งใดต้องผ่านฮูหยินก่อนถึงจะทำได้คนของพ่อบ้านถูกขายออกหมดภายในวันเดียว รวมไปถึงการปฏิบัติต่อเซิ่งหวั่นเอ๋อร์ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดกลับกลายเป็นหยู่เยียนที่เริ่มถูกมองข้ามและอยู่ยากมากขึ้น นางไร้ตัวตนทั้งถูกเมินเฉย แม้แต่พ่อบ้านเหว่ยหงที่เคยได้รับความไว้ใจก็พลอยถูกเพ่งเล็งไปด้วย นี่คงไม่ใช่สถานการณ์ปกติแล้ว คนเหล่านั้นต้องรับรู้อะไรมาบ้างแล้วบุรุษน่ะก็แค่ของเล่น หาเมื่อไรก็ได้ ไม่มีพระเอกหรือตัวร้ายก็ยังมีบุรุษอีกมากมายให้เลือกสรร แต่สิ่งที่ลูน่าในร่างนางเอกทนไม่ได้นั่นคือศักดิ์ศรีของผู้ชนะ เรื่องอะไรจะต้องแพ้ให้เซิ่งหวั่นเอ๋อร์ด้วยเล่า ที่ผ่านมาหากนางต้องก

บทที่ 24ย้อนกลับไปเมื่อสองก้านธูปก่อนหน้า (30 นาที) ทันทีที่ชุนเจียงกลับเข้ามาตรวจความเรียบร้อยอีกครั้ง โดยมีเซิ่งหวั่นเอ๋อร์นอนอยู่บนเตียงด้วยสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ยทว่าในตอนที่กำลังจะกลับออกไป นางกลับถูกคนกลุ่มหนึ่งชักดาบพาดคอ ก่อนจะถูกซัดท้ายทอยสลบเหมือดสิ้นสติ“เล่นพิเรนทร์อะไรของเจ้า ข้ามาไม่ทันจะทำอย่างไร”“ก็มันจวนตัวนี่เพคะ” หญิงสาวทำหน้ามุ่ย หากไม่เล่นไปตามน้ำ แล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าอีกฝ่ายจะทำอะไร ดีว่าซื่อคังยังคอยตามราวกับเงาตามตัว ไม่เช่นนั้นตนคงไม่กล้าแกล้งสลบนึกย้อนกลับไปในตอนที่ดื่มชาถ้วยนั้น ดีที่นึกเฉลียวใจไม่ได้กลืนลงท้อง จึงแอบบ้วนคืนใส่ถ้วยเดิม แล้วเนียนเทลงพื้นก่อนจะแสร้งหลับไปขณะเดียวกันหญิงสาวกำลังเพลิดเพลินไปกับความคิด หยู่เยียนจะทำหน้าเช่นไรกันนะ เมื่อรู้ว่าสิ่งที่นางทำไปทั้งหมดมันสูญเปล่า“ว้าย!”แต่ก็ต้องร้องเสียงหลงมองตาค้าง เมื่ออยู่ ๆ นางก็ถูกเหวี่ยงให้ลงไปนอนบนเตียงอีกครั้ง โดยมีจ้าวรุ่ยเจ๋อคร่อมอยู่ด้านบนท่วงท่าช่างล่อแหลมนัก ชวนให้คิดดีไม่ได้เลย แก้มนวลเริ่มแดงปลั่ง ไม่รู้ว่าอาการใจเต้นแรงนี้คืออะไร กระนั้นกลับรู้สึกคุ้นเคยใบหน้านี้อย่างบอกไม่ถูก“ท่

บทที่ 25สุดท้ายแล้วเซิ่งกั๋วกงก็ต้องยอมแพ้ให้จ้าวรุ่ยเจ๋อ ล้มเลิกการขอยกเลิกพระราชทานสมรส ส่วนตัวเขานั้นไม่ติดใจว่าบุตรสาวจะเคยมีเรื่องเสื่อมเสียแล้วหรือไม่ หากหวั่นเอ๋อร์ไม่อยากได้งานสมรสครั้งนี้ เขาผู้เป็นบิดาย่อมสนับสนุน แต่ในเมื่อบุตรสาวไม่ปฏิเสธตัวเขาจะทำอะไรได้เมื่อเหลือเวลาอีกไม่กี่วันก็จะถึงวันสมรส จ้าวรุ่ยเจ๋อจึงจัดหาหมอหลวงที่เก่งที่สุดมารักษา เผื่อว่าความทรงจำของว่าที่เจ้าสาวจะกลับมาดังเดิมแต่อาการความจำเสื่อมว่าที่พระชายาขอไว้ ไม่ให้บอกคนในครอบครัว เพราะอย่างไรช่วงเวลานั้นสำหรับเซิ่งหวั่นเอ๋อร์แล้วมันเป็นสิ่งไม่น่าจดจำกระนั้นแม้จะแอบให้หมอตรวจอาการป่วยที่จวนอ๋อง แต่ก็ไม่อาจรอดพ้นสายตาฟ่านสิงผู้เป็นพี่ชายได้ “เป็นอย่างไรบ้างท่านหมอ”“เรียนท่านอ๋องกระหม่อมตรวจอย่างละเอียดแล้ว พบว่าคุณหนูหวั่นเอ๋อร์ความจำเสื่อมจริงพ่ะย่ะค่ะ แต่แค่ความจำบางส่วนที่ขาดหายไปเท่านั้น ส่วนเรื่องสุขภาพแข็งแรงดี ตามร่างกายมีรอยฟกช้ำบ้างแต่ไม่น่าห่วง ทายาสักหน่อยไม่กี่วันก็หายพ่ะย่ะค่ะ”ในที่สุดเรื่องคาใจก็คลี่คลายเสียที จ้าวรุ่ยเจ๋อผ่อนลมหายใจอย่างผ่อนคลายทว่าผิดกับเซิ่งฟ่านสิงโดยสิ้นเชิง รายน

บทที่ 26หลังจากได้ออกไปเที่ยวเล่นทั้งวัน เซิ่งหวั่นเอ๋อร์กลับมาพร้อมกับความสบายใจและมั่นใจต่อสู้กับดิ้นรนเอาชีวิตรอดอย่างเดียวดายมานาน ในที่สุดก็สามารถดึงพี่ชายและตัวร้ายมาเป็นพวกได้สำเร็จ ไม่แน่ว่าในอีกไม่ช้าก็อาจจะได้ท่านพ่อท่านแม่มาเป็นพวกด้วยก็ได้เมื่อไร้ซึ่งความกังวลบรรยากาศรอบกายก็เหมือนดีขึ้นตาม ร่างบางนอนเล่นบนเก้าอี้โยกตัวใหม่ที่ท่านอ๋องเพิ่งให้คนมาส่ง พร้อมกับกินองุ่นรสหวานอย่างเพลิดเพลินอยู่หน้าเรือนเช้านี้ช่างเป็นยามเช้าที่ดีเหลือเกิน แสงแดดอ่อน ๆ กับบรรยากาศที่แสนผ่อนคลาย เป็นครั้งแรกที่รู้สึกผ่อนคลายนอนหลับได้เต็มตื่นนับตั้งแต่เกิดมาเลยก็ว่าได้“อ้า... สวรรค์ให้ข้าได้อยู่อย่างสบายเช่นนี้ทั้งวันด้วยเถิด อย่าได้มีมารมาผจญในตอนที่ลูกมีความสุขเลย เพี้ยง!”หญิงสาวถึงกับออกปากบนบานศาลกล่าว ตั้งแต่ย้อนเวลากลับมาไม่มีวันไหนที่ได้อยู่อย่างสงบสุขสักวัน อย่างน้อย ๆ วันนี้ก็ขอให้นางได้พักบ้าง “ฮูหยินเชิญไปที่พบที่เรือนรับรองเจ้าค่ะ”“ท่านแม่เรียกข้าไปทำไม” ร่างบางยังคงหลับตาพริ้ม โยกเก้าอี้ด้วยท่าทีผ่อนคลาย มิได้เร่งรีบอย่างที่ควรจะทำ กระนั้นก็แอบค่อนขอดสวรรค์ เพิ่งจะขอไปเมื่อค

บทที่ 27เมื่อชุนเจียงฟื้นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองนอนหมดสภาพอยู่กลางลานทำโทษเสียแล้ว สภาพสะบักสะบอมนอนตากแดดดูไม่ได้เอาเสียเลยแต่แล้วก็ยิ่งตกใจมากกว่าเดิม เมื่อตรงหน้าเต็มไปด้วยเหล่าเจ้านายและเหล่าสหายร่วมงาน ยืนห้อมล้อมมองนางราวกับเป็นผู้ร้ายก็ว่าได้มีเพียงคุณหนูหยู่เยียนเท่านั้นที่พยายามแก้ตัวแทน ทว่าผู้ที่ได้ฟังกลับต่างพากันส่ายหน้าไม่เห็นด้วย คนเก่าที่ยังรอดจากการถูกไล่ออกรู้กันดีถึงความเหลื่อมล้ำภายใน ความเอาใจใส่และการถูกปฏิบัติ มันช่างห่างไกลกับคำว่าเท่าเทียมอย่างเห็นได้ชัด“พี่ใหญ่ทำเกินกว่าเหตุหรือไม่เจ้าคะ น้องว่ามันก็แค่เรื่องทะเลาะกันธรรมดา ชุนเจียงนางก็บอกแล้วว่าพี่หญิงต่างหากที่เป็นฝ่ายยั่วยุก่อน รอยบนแก้มพี่หญิงก็มาจากที่นางทำตัวเองทั้งนั้น พี่ใหญ่ไม่ควรลำเอียงนะเจ้าคะ”“คุณหนูช่วยบ่าวด้วย ข้าถูกใส่ร้าย ข้าต่างหากที่เป็นฝ่ายถูกรังแก” ชุนเจียงสะอื้นไห้ คุณหนูออกปากปกป้องถึงเพียงนี้ หนทางรอดอยู่ไม่ไกลแล้ว“ท่านพ่อ ท่านแม่ สาวใช้คนนี้ลูกใช้งานบ่อยคุ้นเคยกันดี นิสัยใช้ได้ไม่เป็นพิษเป็นภัยกับใคร เป็นไปไม่ได้หรอกที่จะกล้าทำร้ายและข่มขู่พี่หญิง เราไม่ควรตัดสินเพียงเพราะคำพูดพี่หญ