บททั้งหมดของ พอแล้ว! บทนางร้ายข้าไม่อยากเป็น (ซีรีส์ชะตานางร้าย): บทที่ 141 - บทที่ 150

บทที่ 17“เจ้าชื่ออะไร” หญิงสาวไม่ปล่อยให้ตนเองค้างคาใจ อะไรก็เกิดขึ้นได้ แม้แต่ตัวนางเองก็ยังอยู่ตรงนี้ได้ เหตุใดสหายรักจะมาที่นี่ไม่ได้เล่า“ข้าชื่อเหมยลี่ เอ้า...ชุดเอาไปเปลี่ยนเสีย เห็นแล้วกระดากลูกตา” เหมยลี่หน้าตาบูดบึ้ง ยื่นชุดให้โดยที่ไม่แม้แต่จะมองหน้า“หยาบคายยิ่งนัก ไม่รู้หรือว่าข้าคือใคร ภายภาคหน้าระวังเจ้าจะลำบาก”หยู่เยียนรับชุดมาอย่างไม่เต็มใจนัก ก่อนจะหายเข้าไปหลังฉากกั้น หลังจากผลัดเปลี่ยนชุดใหม่ เจ้าตัวจึงเดินเชิดหน้าวางตัวราวกับนางหงส์ผู้สูงส่ง ก่อนจะมาหยุดยืนตรงหน้าเหมยลี่อีกครั้ง แล้วเริ่มซักถามเรื่องส่วนตัวอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงใจ“แม่นางเจ้ามีความสัมพันธ์อย่างไรกับท่านอ๋อง”“เป็นคนสำคัญ”“นี่! ข้าถามเจ้าดี ๆ นะ ไร้มารยาท อยากรู้เหมือนกันว่าจะสำคัญแค่ไหน ข้าจะฟ้องท่านอ๋อง”“ก็แล้วแต่” เหมยลี่ไม่ได้สนใจคำขู่สักนิด นางรู้เรื่องราวระหว่างตัวละครดี หากพูดถึงความสำคัญ ย่อมเป็นเธอไม่ใช่นางเอกนิยายอย่างแน่นอน ฉะนั้นไม่จำเป็นต้องให้ความสำคัญหรือพูดดีด้วยคำตอบที่ได้ช่างไม่น่าอภิรมย์ มันตอกย้ำว่าอีกฝ่ายต้องการท้าทายอำนาจ รอท่านอ๋องมาก่อนเถอะ จะปากดีแบบนี้ไม่ได้อีกหยู่เยียนช

บทที่ 18นอกจากหน้าตาและนิสัยไม่ได้เรื่องแล้ว ก็ยังเป็นคนพูดติดอ่างในเวลาตื่นเต้น เซิ่งกั๋วกงพร้อมภรรยาคู่ใจหลับตาพยายามปรับอารมณ์ นี่น่ะหรือคนที่หยู่เยียนแนะนำว่าดีนักหนา ไม่ได้เรื่องออกเพียงนี้ ใช้สมองหรืออะไรตัดสิน“ลูกแม่มองแค่หน้าตาไม่ได้หรอกนะ พูดตามตรงเรื่องหน้าตาพวกเราไม่มีข้อโต้แย้ง แต่ว่ารูปร่าง อก เอว สะโพกยังต้องพิจารณาอีกหน่อย คุณหนูช่วยลุกขึ้นยืนได้หรือไม่”ฮูหยินเกาสอดส่องสายตาไปทั่วเรือนร่างของว่าที่ลูกสะใภ้ นางมีบุตรชายเพียงคนเดียวจำต้องดูให้ดี หากได้สะใภ้ไม่ดีมีบุตรยาก เป็นแม่พันธุ์ไม่ได้ก็เสียดายแย่ สินสอดเสียไปตั้งเยอะก็ควรเอาให้คุ้มอีกทั้งคุณหนูหยู่เยียนบอกว่า บุตรสาวคนนี้ไม่ค่อยได้รับความสนใจจากท่านกั๋วกงและฮูหยินสักเท่าไร เติบโตมาจากบ้านนอกไร้การอบรม แต่เพราะความสงสารท่านกั๋วกงจึงรับมาเลี้ยงเอาบุญ ตระกูลเการับมาเป็นฮูหยินเอกก็ถือว่าให้เกียรติมากแล้ว“พวกเจ้าชอบก็ไม่ได้หมายความว่าข้าจะชอบ ฮูหยินเกาท่านเองก็ทั้งเตี้ยและอ้วนฉุเกินงาม หน้าอกก็แบนราบไม่สมส่วน ไฝตรงมุมปากนั้นเล่าน่าเกลียดนัก ไม่มีใครบอกท่านหรือ อีกอย่างข้าไม่ได้ตกลงเสียหน่อยจะเอาลูกชายท่านมาทำสามี ใค

บทที่ 20หลังจากที่ได้รู้ว่าอดีตเพื่อนรักเพื่อนร้ายได้ทะลุมิติเข้ามาในนิยายของตัวเอง เหมยลี่จึงขอติดตามรุ่ยอ๋อง เพราะยามนี้นางอยู่ในช่วงว่างเว้นจากการถูกใช้งานพอดี ด้วยจ้าวฉางเล่อไม่ว่าง กำลังตามหาว่าที่พระชายาหัวหมุน นางจึงพอมีเวลาดูเรื่องสนุกอยู่บ้างดังนั้นเหมยลี่จึงใช้โอกาสนี้ตามติดชีวิตเพื่อนร้าย เธอจะพลาดได้อย่างไร ในเมื่อมองเห็นหนทางที่จะได้แก้แค้นคืนเรื่องราวความแค้นของทั้งสองเกิดขึ้นได้อย่างไรและคนนั้นคือใครน่ะหรือ คงต้องท้าวความไกลสักหน่อยเธอคนนี้มีนามว่า ลูน่า ลี หรือฉายาหมาบ้าไฮยีนาสาว ซึ่งเหมยลี่เป็นคนตั้งฉายานี้ให้เจ้าตัวโดยเฉพาะ อดีตเพื่อนร่วมงานที่ไม่สามารถกลับมาญาติดีกันได้ตลอดกาลวีรกรรมของลูน่ามีมากมายเสียจนบรรยายสามวันก็ไม่จบ เริ่มแรกเข้ามาตีสนิททำให้เชื่อและไว้ใจ หลังจากนั้นก็ค่อย ๆ เผยธาตุแท้ออกมาแย่งแฟนเธอที่รักกันมากว่าสิบปีและอีกไม่นานก็จะแต่งงานกันอยู่แล้ว ยืมเงิน ยืมของไม่คืน หยิบฉวยของคนอื่นอย่างหน้าด้าน ๆ แล้วทำตัวน่าสงสาร ซ้ำร้ายกว่านั้นกล่าวหาว่าเธอขายข้อมูลบริษัท เป็นผลให้ถูกไล่ออกจากงานทันทีหลังจากนั้นเหมยลี่จึงหันมาเอาดีทางด้านเขียนนิยาย อีกฝ่ายก็

บทที่ 21หยู่เยียนตีหน้าเศร้าพลางช้อนตามองฮั่วหวั่งซู ทว่าในใจกับการแสดงออกช่างต่างกันลิบลับ ทุกอย่างไม่ผิดไปจากที่คาดการณ์ พลางนึกเย้ยหยันทุกคนที่อยู่ตรงหน้าเกิดมาเป็นตัวประกอบก็ต้องพยายามหน่อยนะ ข้าที่เป็นนางเอกย่อมได้ทุกอย่างตามต้องการโดยที่ไม่ต้องเหนื่อย แค่กระดิกนิ้ว สุนัขตัวผู้พวกนี้ก็คลานเข้าหาด้วยความเต็มใจแล้วทว่าห่างออกไปเล็กน้อย ในมุมหนึ่งข้างหลังฮั่วหวั่งซู เหมยลี่นิ่งฟังอย่างเงียบ ๆ เดาได้ทันทีว่า ลูน่าที่อยู่ในร่างนางเอกนิยายจะต้องกำลังคิดว่าตัวเองชนะอยู่เป็นแน่ และกำลังคิดดูถูกเหยียดหยามคนอื่นไปทั่ว แต่ก็นะ มันไม่ใช่อย่างที่คิดหรอกลูน่า อีกเดี๋ยวก็รู้... “กงกง” จ้าวรุ่ยเจ๋อกวักมือเรียกคนสนิท แค่นี้คงพอใจเหมยลี่แล้วกระมัง เช่นนั้นก็จัดการให้เด็ดขาดไปเลย“พ่ะย่ะค่ะ” เพียงแค่เจ้านายเรียกบ่าวผู้ซื่อสัตย์ก็ขยับเท้าทันที ในมือกงกงน้อยถือราชโองการสีทองอร่าม ก่อนจะอ่านออกเสียงดังฟังชัดทุกถ้อยคำไม่มีตกหล่นแม้สักตัวอักษร“คุณหนูใหญ่ตระกูลเซิ่ง เซิ่งหวั่นเอ๋อร์รับราชโองการ”ทว่ายืนรอเท่าไรเจ้าตัวกลับไม่ยอมขยับตัว กงกงน้อยจึงต้องเรียกซ้ำเป็นครั้งที่สอง“คุณหนูหวั่นเอ๋อร์รับราช

บทที่ 22ความอัปยศที่ได้รับในครั้งนี้ หยู่เยียนไม่อาจยอมรับได้ว่าตนคือผู้พ่ายแพ้ แม้แต่ตอนเป็นลูน่าก็ยังไม่เคยแพ้อย่างราบคาบเช่นนี้มาก่อน ถือว่านี่เป็นความพลั้งพลาดครั้งยิ่งใหญ่น่าเสียดายก่อนมาติดอยู่ในร่างนางเอกนิยาย นางประสบอุบัติเหตุก่อนจะได้ใช้เงินก้อนโต เสียแรงก๊อบปี้นิยายนังโง่เหมยลี่แทบตาย แต่ยังไม่ได้ใช้เงินสักหยวน ดันมาอยู่ที่นี่เสียก่อนกระนั้นก็อดจะโมโหเสียมิได้ คิดว่าจะเสวยสุขกับเงินที่หามาได้เสียหน่อย ดันทะลุมิติมาอยู่ในนิยายที่ตัวเองก๊อบปี้ไปขายเสียได้ตอนแรกมันก็ดีอยู่หรอก แต่พอนานเข้าเหมือนว่านิยายเรื่องนี้เริ่มเละเทะไปกันใหญ่ ก๊อบปี้มาเองกับมือ ไม่มีทางจำเนื้อเรื่องไม่ได้แน่นอนเซิ่งหวั่นเอ๋อร์ก็แค่นางร้ายตัวประกอบไม่สำคัญอะไร ออกมามีบทไม่กี่ตอนก็ตาย แต่ตอนนี้กลับมีบทเด่นขึ้นมาเสียอย่างนั้น“หรือว่านังนั่นก็มีชีวิต”หยู่เยียนได้บ่นพึมพำกับตนเอง มีเพียงข้อสันนิษฐานนี้เท่านั้นที่น่าจะเป็นไปได้ เริ่มตั้งแต่เซิ่งหวั่นเอ๋อร์รอดกลับมาได้อย่างปลอดภัย ทั้งที่ก็ส่งคนไปตามเก็บเสียตั้งแต่เนิ่น ๆ และนางดันมาโผล่หน้าจวนก่อนเวลา นับแต่นั้นทุกอย่างก็ดูเปลี่ยนไปหมด“ชุนเจียงเรียกพ่อ