บททั้งหมดของ FORBIDDEN TO MY MOTHER'S EX-HUSBAND: บทที่ 101 - บทที่ 110

“Anong ibig mong sabihing iniwan ni Papa si Mama? Hindi ko maintindihan ang sinasabi mo,” naguguluhang tanong ni Elicia habang unti-unting kumunot ang noo niya. Ramdam na ramdam sa boses niya ang pag-aalala at pagkataranta, para bang biglang nanigas ang hangin sa pagitan nila. Si Fiona naman ay napapikit, tila hirap humanap ng tamang salita. “Hindi ko nga rin alam eh…” bumuntong-hininga siya at tumingin sa paligid na para bang may ibang makakarinig. “Bigla na lang kumalat ang shismis na—” Agad siyang pinutol ni Elicia, mas malakas ang boses ngayon. “Shismis na ano, Fiona?!” Napalapit pa siya, halos mahawakan ang braso ng kaibigan dahil sa sobrang kaba. Nagkandautal si Fiona, halatang nag-aalangan pa kung itutuloy ba ang sasabihin. “Totoo bang ex-husband ng mama mo si Mr. Demon Villamor… ang CEO ng VLFASHION?” tanong muli ni Fiona, ngayon ay mas mahina ngunit puno ng tensyon ang boses. Parang biglang humaba ang segundo. Hindi agad nakasagot si Elicia. Napayuko siya, kinaga

“Bantayan mong mabuti ang asawa ko. Iulat mo sa akin ang lahat ng galaw niya—malinaw ba?” mariing utos ni Demon habang papasok sa elevator. Hindi man lang siya lumingon, tila ba siguradong susunod ang kausap sa kabilang linya. Samantala, nakatayo si Elicia sa labas ng bahay ni Fiona. Mahigpit ang kapit niya sa strap ng bag habang nakatingin sa pintuan, parang may bigat sa dibdib na hirap niyang bitawan. Tatanggapin pa kaya ako ni Inay kapag bumalik ako? Bakit iniwan ni Itay si Inay… Kasalanan ko ba ang lahat ng ito? Napapikit siya, pilit pinipigilan ang pagluha. Kung hindi dahil sa akin, hindi sana nagkaganito ang pamilya namin. Kaya kailangan kong ayusin ang lahat. Pagkatapos kong manganak, babalik ako kay Inay. Hihingi ako ng tawad. Gagawin ko ang lahat para maibalik ang dati naming masayang buhay. Habang malalim ang iniisip ni Elicia, napansin niya ang isang lalaking nakatayo sa di-kalayuan. May hawak itong cellphone at tila may kausap, paminsan-minsa’y napapating

“Alex?!” Napapitlag si Demon nang makita ang paparating na bodyguard. Kumunot ang noo niya, bakas ang inis at pagtataka sa mga mata. “Yes, sir… ipinatawag n’yo raw po ako?” magalang na sagot ni Alex habang diretso ang tindig. Unti-unting nagdilim ang mukha ni Demon. “Ano?!” mariing tanong niya. “Hindi ba malinaw ang utos ko? Sinabi kong bantayan mo ang asawa ko! Baka kung saan na naman siya magpunta o magtago sa akin!” singhal niya, halos manginig sa galit ang boses. Nagulat si Alex at agad na umiling. “Pero sir… sabi po ni Body Josh, ipinapatawag n’yo raw po ako rito.” Napalingon si Demon kay Body Josh na naroon pa rin sa gilid. “Body Alex, anong sinasabi mo riyan?” mariing sambit ni Josh. “Hindi pa ako umaalis dito mula nang makauwi si Donya Ursula. Nagbabantay lang ako rito.” Biglang nanigas si Demon. “ANO?!” halos mapasigaw siya. “Naluko na ba kayo?! Ibig sabihin… walang nagbabantay kay Elicia ngayon?” Namula sa kaba ang mukha ni Alex. “S-sorry po, sir… bab

POV – Elicia Dahan-dahan kong inalis ang mga swero na nakakabit sa aking pulso. Kumirot ang balat ko nang mahugot ang karayom, ngunit wala na akong pakialam. Mas masakit ang kaba sa dibdib ko—ang takot na unti-unting sumasakal sa bawat paghinga ko. Pinilit kong bumangon mula sa kama. Nanlambot ang mga tuhod ko, parang anumang oras ay bibigay ang katawan ko. Kumapit ako sa gilid ng kama, mariing ikinuyom ang kamay ko para hindi ako matumba. Anak ko… Iyon lang ang malinaw sa isip ko. Hindi ko na alam kung ilang araw na akong tulog. Ang pakiramdam ko, parang kahapon lang ako nanganak—pero ang bigat ng katawan ko, ang panghihina, parang ilang araw na akong nawalan ng malay. Ang oras… parang ninakaw sa akin. Dahan-dahan akong naglakad palabas. Bawat hakbang ay may kasamang sakit sa puson, sa likod, sa buong katawan ko. Ngunit mas masakit ang katahimikan. Walang iyak. Walang tunog ng sanggol. Tanging ang yabag lang ang huli kong narinig dahilan para tumayo ako at sundan ang

Sa gitna ng gubat, pilit pa ring humahakbang si Demon kahit bawat galaw ay parang hinihiwa ang laman niya. Ang mga dahon ay basa, madulas ang lupa, at ang hangin ay may dalang lamig na unti-unting pumapasok sa kanyang mga sugat. Humahalo ang dugo at putik sa kanyang mga kamay, ngunit hindi niya binitiwan si Elicia. “Konti na lang…” mahina niyang bulong, hindi na alam kung para ba kay Elicia o sa sarili niya. Bigla siyang napatigil. Umikot ang paningin niya—ang mga puno ay tila nagsasayaw, ang mga tunog ay nagiging malayo. Umugong ang ulo niya, mabigat, parang hinihila pababa ang buong katawan. “D-Demon…?” mahinang tawag ni Elicia, ramdam ang paghina ng kapit nito. Napangiti siya nang bahagya, pilit. “Okay lang ako…” Isang kasinungalingang halos hindi na marinig, tinangay ng malamig na hangin ng gubat. Isang hakbang pa, at tuluyang bumigay ang kanyang tuhod. Dahan-dahan siyang napaluhod sa basang lupa, parang isang mandirigmang pagod na pagod na sa laban. Mahigpit niyan