FORBIDDEN TO MY MOTHER'S EX-HUSBAND のすべてのチャプター: チャプター 81 - チャプター 90

“E–Elicia?!” Halos mabasag ang katahimikan sa mansyon nang sumambulat ang sigaw ni Daniel. Mabilis siyang lumapit, agad na sinalubong ng itsura ni Elicia—magulo ang buhok, namumula ang balat, at nakabalot lang ng kumot ang katawan. Kita sa mukha niya ang hilab ng takot. “Anong ginawa nila sa’yo?! Bakit ganyan ang itsura mo?!” Nanginginig ang boses ni Daniel, galit at pag-aalala na para bang pareho siyang sinasakal. Lumingon siya sa buong paligid, sa mga bodyguard, sa mga taong nagtago sa likod ng haligi, at huminto ang tingin niya sa direksyon ni Demon—nakadungaw pa rin sa bintana, malamig ang tingin. “Anong ginawa niyo sa fiancée ko?!” sigaw muli ni Daniel, at doon tuluyang nagkagulo ang mga tao sa ibaba. “Fiancée mo?!” halos tumili sa inis si Donya Ursula, ramdam ang pagbalikwas ng dugo sa mukha niya. “Aba! Pinagsabay-sabay na pala talaga ng babaeng ‘yan ang mga lalaki! At mayaman nanaman?!” Hindi na niya itinago ang pandidiri at poot. Humigpit ang hawak ni Daniel kay Elic

SA OPERATING ROOM — ILANG MINUTO MAKALIPAS Ang tensyon sa loob ng OR ay unti-unting bumabagal, pero ang kaba ay hindi pa rin humuhupa. “Heart rhythm is stabilizing… slowly,” sabi ng cardiotech, nakatutok ang mata sa monitor.Good. Keep the pressure steady. Huwag niyong bitawan,” utos ng head surgeon. Huminga nang malalim ang team. Si Elicia—kahit maputla pa rin—ay may bahagyang pag-angat ng dibdib, mas maayos na kaysa kanina. “Doctor, her vitals are responding,” sabi ng nurse habang pinupunasan ang noo. Tumango ang head surgeon, hindi pa rin bumibitaw ang konsentrasyon. “Continue transfusion. Give her warm IV. We’re not losing her tonight.” SA LABAS NG O.R. Nakanganga si Demon, hindi makagalaw, nakatalukod sa pinto. Nanginginig ang kamay niya, punô ng dugo at galit sa sarili. Nang bumukas ang pintuan, napalingon siya agad. Lumabas ang assistant surgeon, pagod na pagod pero may bahagyang ngiti. “Sir…” huminga siya nang malalim. “Stable na po si Ma’am Elicia.”

POV NI ELICIA Hindi ko na makita nang malinaw si Demon habang papalapit siya. Namumuti na ang gilid ng paningin ko dahil sa iyak, at ang dibdib ko pumipintig nang sobrang bilis na parang lalabas sa tadyang ko. Gusto kong umatras, pero nanginginig ang tuhod ko. Para akong nakapako sa sahig, hindi makagalaw. Ang bigat-bigat ng hangin sa pagitan naming dalawa, parang sasabog na lang. Bakit ba ako natatakot? Bakit ba kahit galit na galit ako… may kung anong parte sa akin na lumalambot pag naririnig ko boses niya? Ayoko. Ayoko masaktan ulit. Nang dumampi ang anino niya sa harap ko, napapikit ako nang mahigpit. Akala ko sisigawan niya ako. Akala ko hahawakan niya ako nang marahas. Pero hindi. Ramdam kong huminto siya sa tapat ko. Malapit. Sobrang lapit na halos marinig ko ang bilis ng tibok ng puso niya. “Elicia…” bulong niya—hindi galit. Mas parang… basag. At doon mas lalo akong nasaktan. Bakit siya ang parang naghihirap? Samantalang ako ang nawalan. Ako ang

Dahil sa masamang pangyayaring dumurog sa puso ni Elicia—ang pagkawala ng kanyang anak dahil sa kagagawan ng mga Villamor—nangako siya sa sarili na hindi na siya magiging dating mahina. Hindi na siya iiyak. Hindi na siya magmamakaawa. Hindi siya papayag na manatili silang hindi nakakatanggap ng kaparusahan. At kung hindi niya sila kayang tapatan sa pera o kapangyarihan… tatalunin niya sila sa paraan niyang alam: sa mismong loob ng teritoryo ng mga Villamor. Kinaumagahan, maaga pa lamang ay gising na gising na si Elicia. Tahimik siyang tumayo mula sa kama, walang bakas ng pagod o pag-aalinlangan. Para bang ang buong katawan niya ay pinapatakbo na ng bagong determinasyon—malamig, matulis, at mas kalkulado kaysa dati. Tila may ritwal siyang sinunod: dumiretso sa banyo, naligo nang matagal, hinayaang dumaloy ang malamig na tubig sa batok at likod niya na para bang pinapahirap ang mga alaala. Pagkatapos, nagbihis siya ng pulang dress—simple pero elegante, fitted pero hindi malaswa, at

Habang abala si Elicia sa pag-inom ng mamahaling wine sa hapagkainan—ang pulang likido’y dahan-dahang umiikot sa baso habang nilalaro niya ito na para bang munting tagumpay—ibang klaseng tahimik naman ang bumabalot kay Demon sa kwarto sa itaas. Nakahiga siya sa malambot at malamig na kama, pero parang may mabigat na nakadagan sa dibdib niya. Hindi niya maalis sa isip ang bawat galaw ni Elicia kaninang umaga. Ramdam na ramdam pa niya ang pag-ahon nito mula sa kama—ang bahagyang pag-uga ng kutson, ang paginit ng lugar kung saan nakahiga ang babae. At nang tumulo ang tubig mula sa shower, malinaw niyang narinig ang bawat patak, para bang bawat tunog ay kumakatok sa konsensya niya. Pagkalabas ni Elicia, nagbihis ito sa harap niya, wala man lang pag-aalinlangan. Ang bawat pag-unat ng baraso, bawat pagdulas ng tela sa balat, bawat kurbang tila sinadyang ipakita—lahat iyon ay tumatak sa isip ni Demon. Para siyang napako sa kinauupuan habang pinagmamasdan ang katawan nitong perpekto, naka