FORBIDDEN TO MY MOTHER'S EX-HUSBAND のすべてのチャプター: チャプター 91 - チャプター 100

“Your… your drunk, sweetheart…” mahinang bulong ni Demon, halos hindi makatiis sa init ng halik ni Elicia. Ramdam niya ang bawat hibla ng buhok nito sa kanyang mukha, ang init ng katawan nito na parang apoy na unti-unting nagpapalambot sa kanya. “Hindi ako lasing!” sagot ni Elicia, sabay hawak sa polo ni Demon, hinila siya papalapit. “At hindi naman nakakalasing ang wine… pero baka nakakalasing ang tingin mo sa akin,” pabirong sambit niya, habang ang mga mata niya ay kumikislap sa lambing at lihim na layunin. Sa loob ng kanyang isipan, mabilis na tumakbo ang plano niya. Kailangan ko siyang paiibigin ng husto… kailangan kong ma-hook siya sa akin… para mangyari ang plano ko. Hindi niya alam, ngunit bawat halik na ito ay hakbang patungo sa gusto kong mangyari… at wala siyang ideya. Ngiti ni Demon, malambot at mapusok, tumagilid sa mukha ni Elicia. “Ang galing mong manggulo sa isip ko…” bulong niya, halos naglalambing. Hinawakan niya ang mga kamay ni Elicia, hinila sa dibdib niya pa

Narinig ni Doctora Lea ang garalgal na boses ni Elicia habang nanginginig ang mga daliri nitong nakakapit sa laylayan ng gown niya. Pawis na pawis si Elicia, maputla, at nangingilid ang mga luha—hindi dahil sa sakit ng operasyon, kundi sa takot na maagaw ang tanging natitira sa kanya."Doctora Lea… a-alam kong malapit kayo sa mga Villamor…” nanginginig ang boses ni Elicia, halos mahulog ang bawat salita. “Pero… nakikiusap ako… sabihin niyo sa kanila… na wala na ang anak ko. Ba–balak nilang ilaglag ang anak ko, Doctora. Ayaw kong mangyari ’yon. Kahit anong gawin nila… ayokong mawala siya…”Pagkasabi niyon, tuluyan nang bumagsak ang ulo ni Elicia sa braso ng operating table. Nawalan na siya ng malay, para bang ibinuhos niya ang lahat ng natitirang lakas doon sa huling pakiusap. Tumigil si Doctora Lea. Ilang segundo siyang hindi nakagalaw, nakatingin lang sa maputlang mukha ng batang babae. Sanay siya sa sigaw ng mga pasyente, sa takot, sa komplikasyon… pero hindi siya kailanman nasanay

Naramdaman ni Janice ang biglang panlalamig ng kaniyang mga palad habang hawak-hawak ang maliit na base—ang ebidensyang maaaring magpabagsak sa kaniya. “Hindi puwede… hindi ako ang dapat mapuruhan dito,” mariin niyang bulong habang mabilis na isinuksok ang base sa ilalim ng kumot, pero agad ding umatras. Mali. Mas lalong kahina-hinang pagtatago iyon. Kinapa niya ang dibdib niya—ang bilis ng tibok, parang gusto nang kumawala. “Kailangan kong maging mabilis. Kailangan kong maunang umalis bago sila magising… bago nila makita ‘to.” Tahimik siyang naglakad sa sahig na malamig at tuyo, ang bawat yabag tila kumakalansing sa konsensya niya. Buti na lang… walang ni isang katulong ngayon. Pinaalis lahat ni Elicia para ,tama siya ang salarin! Siya!” dahil siya ang dahilan kung bakit na aksedente si Donya Ursula dahil walang katulong na nagayos sa mga kalat sa buong bahay. Doon na kumislap ang ideya sa isipan ni Janice—isang masamang kislap na puno ng determinasyon. “Si Elicia… oo. Siya ang ma

“Demon… magbabanyo lang ako,” mahina ngunit determinado na sabi ni Elicia, hawak ang puson niya, halatang nahihirapan sa bawat hakbang. “Labas na ako,” dagdag niya, halos pabulong, pilit pinipigilan ang panginginig ng boses. Tahimik na nakaupo si Demon sa tabi ng kama ni Donya Ursula, nakatingin sa kanya, malamig at matalim ang aura. Hindi siya sumagot agad, tinitingnan lang ang bawat galaw ni Elicia, parang binabasa ang isip niya sa bawat paghinga. Pagkatapos ng ilang sandali, nagtanong siya, mababa at kontrolado, “Gusto mo bang samahan na kita, honey?” Napatingin si Elicia, nag-aalangan. “Hindi… kaya ko na ng mag-isa,” sagot niya, nangingitim ang mga mata sa sakit sa kanyang sinapupunan. Pilit niyang pinipigilan ang mapangiwi, habang sinasabi rin sa sarili na kaya niya ito, kahit na ang katawan niya ay nagrereklamo. “Baka naman tumakas ka kapag wala kang bantay!” sabat ni Janice, halatang galit ngunit may halo ring kaba. Ramdam niya ang tensyon, hindi lang sa sitwasyon ni Elic

Sa loob ng VIP room kung saan naroon si Donya Ursula, tahimik ang paligid maliban sa mahinang tunog ng makina. “Bakit hindi ka pa mamatay! Sana tuluyan ka nang hindi magising!” saad ni Janice habang marahang hinahaplos ang noo ng Donya—pero hindi iyon haplos ng pag-aalaga. Malambot ang galaw, ngunit malamig ang intensiyon sa likod ng mga mata niya. “Anong ginagawa mo kay Mama?!” tanong ni Demon mula sa likuran, matigas ang tono, puno ng pagdududa. Nagulat si Janice, agad umatras nang bahagya. “Wa-wala… kinakausap ko lang si Mama na sana gumising na siya para sabihin na niya ang totoo kung sino ang gumawa sa kanya nito,” sagot ni Janice, pilit pinapakalma ang boses habang bahagyang tinataas ang kilay. Sabay lingon niya kay Demon — at mabilis niyang nilingon ang kanan at kaliwa, halatang may hinahanap. Si Elicia. “Wala na si Elicia, umalis na siya,” sagot lang ni Demon, malamlam ang boses ngunit diretso ang tingin. “Bakit mo pinayagang umalis?!” kunwaring saad ni Janice, pinapaik