FORBIDDEN TO MY MOTHER'S EX-HUSBAND のすべてのチャプター: チャプター 111 - チャプター 120

“Nasaan ako?” basag at nanginginig ang tinig ni Demon habang paikot-ikot ang kanyang paningin. Mabigat ang hangin, parang sinasakal ang dibdib niya. “Sino ang namatay?!” sigaw niya, halos mapunit ang lalamunan, habang nakatitig kay Janice—nakaitim, tahimik, at pormal na pormal na parang isang aninong walang buhay. “JANICE!” muli niyang isigaw, lumapit pa siya at hinawakan ang braso nito. Ngunit dumaan lamang ang kanyang kamay—parang usok, parang wala siyang katawan. Walang reaksyon si Janice. Walang kahit anong senyales na naririnig siya. Isang malamig na kilabot ang gumapang sa kanyang batok. Sinundan niya si Janice habang tahimik itong naglalakad patungo sa maluwang na sala ng Mansion ng mga Villamor. Ang lugar na minsan ay puno ng tawanan, ngayon ay nababalot ng katahimikan at lungkot. Mga puting bulaklak ang nakahanay sa gilid ng dingding, ang amoy ng kandila at insenso ay sumisingaw sa hangin. Ang bawat hakbang niya ay tila walang tunog—walang bakas ng pag-iral. Sa gitna ng

Habang nananatiling nakatayo si Demon sa harap ng kabaong, may umabot na mga tinig sa kanyang pandinig. Mahina sa simula. Parang bulong. Parang hindi sinasadya. Nagmula ang mga iyon sa isang sulok ng maluwang na sala—sa may bintana na bahagyang natatakpan ng kurtina. Napalingon si Demon. Doon niya nakita ang ama niya—maayos ang bihis, tuwid ang tindig, at walang bahid ng pagluluksa sa mukha. Katabi nito si Janice. At sila’y… nakangiti. Hindi pilit. Hindi nagtatago. Masaya. “Sa wakas,” marahang sabi ng ama niya, may halong buntong-hininga na parang nabunutan ng tinik. “Tapos na ang lahat.” Tumawa si Janice—mahina ngunit malinaw. “Matagal ko nang hinihintay ’to,” sagot nito. “Akala ko hindi na mangyayari.” Nanlamig ang buong pagkatao ni Demon. Lumapit siya, bawat hakbang ay mabigat, parang hinihila ng galit at pagkabigla. “Malaya na tayo,” dagdag pa ng ama niya, nakatingin kay Janice. “Wala na ang hadlang.” Suminghap si Janice, ngunit hindi sa lungkot—kundi s

Kumusta po? Nagustuhan niyo po ba ang takbo ng kwento? Pwede po kayo magbigay ng request o Feedback para malaman ko po kung ano ang nais niya. Salamat po.

Bahagyang kumibot ang mga daliri ni Demon sa ilalim ng kumot, ngunit hindi siya nagising. Isang reflex lamang—isang marupok na tugon ng katawan na patuloy pang nakikipaglaban. Bumagal muli ang tibok sa monitor, parang nag-aalinlangan kung babalik ba siya o mananatili sa dilim. Napaupo si Elicia nang mahina, pilit kinakalma ang sarili kahit nanginginig ang dibdib. “Ayos lang,” bulong niya, kahit siya mismo’y hindi sigurado. “Hintayin kita.” Sa loob ng isipan ni Demon, naghalo ang boses at alaala—galit, sakit, at pagmamahal. Naroon si Elicia, pero malayo. Gusto niyang sumagot, gumalaw, magising—ngunit hinahatak pa rin siya ng aninong ayaw siyang pakawalan. Hindi pa ngayon. ELICIA…!” sigaw ni Demon sa kawalan, basag ang tinig, punô ng takot at pangungulila. “Nasaan ka? Bakit hindi kita makita?!” Nagkalat sa paligid niya ang dilim—walang anyo, walang hanggan. Para siyang lumulutang sa pagitan ng hininga at katahimikan, pilit inaabot ang mga alaala na unti-unting nadudurog. “Kailang

Magaling ang ginawa mo, Elina…” malamig na sabi ni Leonardo habang nakapamulsa ang mga kamay. “Kung palagi ka ba namang ganyan, eh talagang magkakabalikan tayo.” Nanlisik ang mga mata ni Elina, nanginginig ang labi sa pinipigilang luha. “Anong pinagsasabi mo, Leonardo?! Bakit ganyan ka sa anak natin?!” halos pumutok ang dibdib niya sa sakit habang itinuturo si Elicia. Biglang tumawa si Leonardo—isang tawang walang saya, puno ng pait. “Hindi ko siya anak. Tandaan mo ‘yan,” mariing sambit niya. “At huwag mong ipagpilitang akuin ko ang kasalanang hindi naman akin.” Parang sinampal si Elina ng mga salita niya. “Paanong hindi mo anak?! Dugo mo ang dumadaloy sa kanya! Ikaw ang ama niya!” “Hindi!” sigaw ni Leonardo, biglang nagdilim ang mukha. “Ikaw ang may kasalanan kung bakit ako nagkakaganito kay Elicia! Dahil sa’yo!” itinuro niya si Elina, nanginginig ang daliri sa galit. “Sa anak n’yo ni Demon!”