บททั้งหมดของ FORBIDDEN TO MY MOTHER'S EX-HUSBAND: บทที่ 121 - บทที่ 130

“Lucas…” mahinang ulit ni Leonardo, tila may bigat ang bawat pantig. Kumunot ang noo niya, at sa isang iglap ay may bakas ng lungkot sa malamig niyang mga mata. “Si Ursula ang pumili ng pangalan?” “Yes, Sir,” magalang na sagot ng yaya, bahagyang yumuko. “Iyon po ang bilin niya.” Saglit na pumikit si Leonardo, parang may alaala siyang pilit nilulunod. “Sige,” mariin niyang sabi pagkadilat. “Dalhin mo na siya sa silid. Ayusin mo ang lahat ng gamit niya. Lilipad na tayo sa ibang bansa mamayang alas-diyes ng gabi.” “Yes, Sir,” mabilis na tugon ng yaya, saka marahang lumakad palayo, karga si Lucas. Naiwang nakatayo si Leonardo, nakatanaw sa dulo ng hallway—may desisyong hindi na maaaring bawiin. Samantala sa lobby, nanatiling nakatayo si Elicia, tila nauupos sa gitna ng malamig na espasyo. Nanginginig ang katawan niya, ngunit sa loob ay may dahan-dahang nag-aalab na tapang. Kailangan kong puntahan si Donya Ursula, mariin niyang isip. Buhay pa si Demon—kahit hindi pa siya nagigising. K

Ang lakas naman ng loob mong sabihin ’yan!” sigaw ng babae, nanginginig sa galit. “Baka nakakalimutan mong ako ang nakatayo sa loob at pamamahay ng mga Villamor ngayon! At wala kang kahit anong patunay na kasal ka talaga kay Demon! Dahil sa anak kong si Janice siya ikinasal?!” Bawat salita ay parang kutsilyong bumaon sa dibdib ni Elicia, ngunit hindi siya umurong. Tumindig siya, kahit nanginginig ang hininga, pilit kinakapitan ang katotohanang alam niya. Sa di kalayuan, humigpit ang kamao ni Demon habang nakatingin kay Elicia. Hindi siya patay—alam niya iyon. Ramdam niya ang tibok ng sarili niyang puso, kahit wala ang katawan niya roon. Isa lamang siyang ligaw na kaluluwang naputol sa laman, naghahanap ng daan pabalik… at sa bawat pintig ng galit at pagmamahal, mas tumitibay ang panata niyang babalik siya. Isang malamig na ihip ng hangin ang dumaan kay Elicia, dahilan para mapayakap siya sa sarili. “Demon…” bulong niya, hindi niya alam kung bakit biglang bumigat ang dibdib niya. N

Tumayo ka jan! Wala akong alam sa sinasabi mo!” sigaw ni Leonardo, halatang galit na galit, ang tinig niya’y umaabot sa buong sala. Ang mga mata niya ay naglalagablab, halos kumawala sa kontrol ang kanyang katawan sa poot at pagkabigla. “Haynaku! Ano nanaman problema ng babaeng ‘yan, kuya?!” sabat ni Feyy, hawak ang isang tasang kape na umuusok pa. Halata ang katuwaan sa mukha niya, ngunit may halong pang-aasar. “Parang araw-araw na lang may gulo sa bahay na ‘to!” dagdag niya habang pinagmamasdan si Elicia. “Guard!” sigaw ng Donya, halos pumutok ang ulo sa galit. “Ano pang ginagawa ng babaeng ‘yan dito?! Diba sabi ko, palayasin siya?! Hindi ba’t lagi n’yong sinasabi na hindi siya dapat papasok dito?!” Ang tinig ng Donya’y matinis at nag-aalab, halatang wala siyang pakundangan sa reputasyon o sa katahimikan ng tower. Si Elicia naman ay nanatiling nakatayo, nanginginig man sa galit at takot, ngunit matatag ang pa

Huwag ka munang magsalita, hijo,” mahinahong saad ng matanda, bakas ang pag-aalala sa kanyang mukha. “Kalma lang… baka kung mapaano ang tahi mo sa iyong ulo.” Dahan-dahang napahawak si Demon sa kanyang ulo. Ramdam niya ang makapal na benda—at kasabay noon ay bumuhos ang alaala. Ang sigawan. Ang takot. Ang mga kamay na pilit humahawak kay Elicia. Ang galit at lakas na hinugot niya habang inililigtas ang asawa mula sa mga hayop na lalaking iyon. Biglang sumikip ang dibdib niya. “Nasaan po ang asawa ko?!” muling tanong ni Demon, mas mariin, puno ng pananabik at pangamba. “Baka pabalik na ngayon si Elicia, hijo,” sagot naman ng matandang lalaki na nakaupo sa gilid ng kama, kalmado ang tinig ngunit mabigat ang tingin. Mariing lumunok si Demon. “Maraming salamat po… sa pagligtas n’yo sa buhay naming mag-asawa,” seryoso niyang sambit, puno ng taos-pusong pasasalamat. Pagkatapos noon, muli niyang ipinikit ang mga mata—hindi upang matulog, kundi upang mag-ipon ng lakas ang mahina p

Kinabukasan, abala sina Demon at Elicia sa pag-aayos ng kanilang gamit sa VIP hospital suite. Habang inihahanda ni Elicia ang kanyang mga personal na bagay, tumingin siya kay Demon. “Saan tayo mag-uumpisang maghanap, Demon?” tanong niya, may halong pangamba at pag-asa sa tinig. Umupo si Demon sa sofa, iniikot ang mata sa paligid bago tumingin muli sa kanya. “Uhmmmm… wag mo munang isipin iyon,” utos niya, mahigpit ngunit may tinatagong kaba. “Buksan mo muna saglit yung TV, Elicia.” Natigil ang pag-uusap nina Demon at Elicia, biglang bumigat ang katahimikan sa silid ng VIP hospital suite. Nakatingin sila sa TV, halos hindi makapaniwala sa naririnig. “Sa isang liblib na barangay sa bayan ng San Miguel,” panimula ng reporter sa telebisyon, “natagpuan ang katawan ng isang yaya na may tama ng baril. Ayon sa mga imbestigador, may humabol at may tumakas. Kasalukuyang iniimbestigahan ang insidente.” Sa TV, lumabas ang madilim na damuhan at ang bahagi ng katawan ng yaya na natagpuan