บททั้งหมดของ FORBIDDEN TO MY MOTHER'S EX-HUSBAND: บทที่ 131 - บทที่ 140

Sinimulan ni Demon ang pag-overtake sa isang mahabang truck nang biglang umuga ang manibela. Isang malakas na kalabog ang nagmula sa ilalim ng sasakyan—parang may sumabog na bakal. “Ano ’yon?!” sigaw ni Elicia, napakapit sa dashboard. Hindi na nakasagot si Demon. Bumagal ang takbo ng kotse, hanggang sa tuluyang huminto sa gitna ng highway. Umusok ang hood, amoy sunog na goma ang pumuno sa hangin. Sumigaw ang makina ng huling hirap na ungol bago namatay. Napatingin silang dalawa sa labas. Madilim na ang paligid. Ang highway ay tila isang walang katapusang guhit ng kawalan. Walang ilaw maliban sa malalayong poste na kumukurap na parang pagod na bituin. Walang sasakyan, walang tao—tanging hangin at dagundong ng sarili nilang kaba. “Demon…” nanginginig ang boses ni Elicia. “Sira na ata ang sasakyan, anong gagawin natin Demon?” “Jan ka lang, wag kang bababa,” mariing sabi ni Demon, pero may halong pag-aalala na hindi niya kayang itago. Sumunod si Elicia, tahimik na tumango—

Sinenyasan ni Janice ang isa sa mga tauhan. Isinubsob nila ang kontrata sa harap ng Don, kasama ang bolpen na halos nanginginig sa ibabaw ng mesa. “Pumirma ka,” malamig na utos niya. “Ngayon na.” Nanginginig ang kamay ni Don Ignacio habang dinadampot ang bolpen. Pawis na pawis ang noo niya, hirap ang paghinga, at nangingilid ang luha sa kanyang mga mata. Paulit-ulit na pumapasok sa isip niya ang mukha ng apo—ang tanging dahilan kung bakit patuloy pa rin siyang nakatayo sa impyernong iyon. Isang pirma. Dalawa. Hanggang sa mabuo ang huling guhit ng kanyang pangalan. Pagkababa ng bolpen, biglang nanlupaypay ang katawan ni Don Ignacio. “Don!” sigaw ng isa sa mga tauhan, ngunit huli na. Bumigay ang kanyang tuhod, at parang punong pinutol sa ugat, bumagsak siya sa sahig—wala nang malay. Bumagal ang galaw ng kanyang dibdib, halos hindi na makita ang paghinga. Saglit na natahimik ang buong sala. Pagkatapos, ngumisi si Janice. “Hayaan n’yo siya,” malamig niyang sabi. “Hindi pa siya

Wala. Kahit ilang ulit nilang sinuyod ang ilalim ng ilog, kahit mangalay ang mga braso at manginig ang mga tuhod sa lamig, wala silang nakita—ni bakas ng sanggol, ni anumang palatandaan na naroon pa ito. Unti-unting umatras ang mga pulis, mabibigat ang mga hakbang, iwas ang mga tingin. Ang ilog ay nanatiling tahimik, parang sadyang itinatago ang katotohanan. Sa huli, wala nang nagawa kundi ang umalis. Tahimik ang biyahe pauwi sa mansion. Walang nagsasalita. Si Elicia ay nakatitig lamang sa bintana, yakap ang basang lampin na tila huling hibla ng pag-asa, habang tahimik na dumadaloy ang luha sa kanyang pisngi. Si Demon naman ay tuwid ang upo, mahigpit ang kamao, ang mga mata’y puno ng dilim at pangakong hindi bibitaw. Pagdating sa mansion, sinalubong sila ng malamig na katahimikan—isang tahanang kumpleto sa yaman, ngunit lubos na kulang sa pinakamahalaga: ang anak na hindi nila nahanap. Ngunit sa puso ni Demon, malinaw ang isang bagay—hindi pa ito ang wakas. Hahanapin niya ang kato

“Ano?!” Biglang umalingawngaw ang boses ni Demon sa buong bulwagan. Namula ang kanyang mukha sa galit habang mariing humakbang palapit sa babae. “Paano kami naging magka-match?! Imposible ang sinasabi mo! Saan mo kinuha ang blood sample ko?! Kasinungalingan ang lahat ng ’yan!” Iginuhit niya ang kamay sa ere na para bang pinuputol ang usapan. “Mga tauhan—ilabas ang lapastangang babaeng ’yan!” sigaw niya, nanginginig ang panga sa pagpipigil ng galit. Ngunit bago pa man makalapit ang mga guwardiya, mahigpit na niyakap ng babae ang bata at humarang. “Subukan n’yo lang siyang galawin!” sigaw niya, nangingilid ang luha ngunit matatag ang tindig. “Sinisiguro ko sa’yo, Demon, na makukulong ang babaeng ’yan sa kasong kabit!” Mahigpit niyang hinawakan ang maliit na kamay ng bata, wari’y iyon na lamang ang lakas na humahawak sa kanya sa mundo. “Sinasabi ko na sa’yo—tanggapin mo ako at ang anak natin. Dito mismo, sa sarili mong pamamahay,” mariin niyang saad, puno ng pagsusu

Sobrang bigat ng hangin sa presinto. “HINDI AKO PWEDE MAKULONG! ANAK KO ANG BATANG IYON!” Basag at paos na ang boses ni Eli habang paulit-ulit niyang isinisigaw ang parehong linya, tila ba bawat sigaw ay kapit sa natitirang lakas ng kanyang kaluluwa. “Kahit pa sabihin ninyo kay Demon Villamor na ipa-DNA TEST AKO AT NG ANAK KO!” halos manginig na siya. “Malalaman nila… MALALAMAN NILANG AKO ANG TUNAY NA INA NG BATA!” Napaupo na siya sa sahig, yakap ang sarili, pero hindi huminto ang bibig niya sa pagsigaw—hanggang sa makulitan na ang mga pulis. Nagkatinginan ang mga ito bago tuluyang tinawagan ang Villamor hotline. Samantala, sa Villamor Mansion, mabigat din ang katahimikan. Nakatayo si Carlo Torrez Villamor sa gitna ng maluwang na sala—maliit ang katawan, nanginginig ang mga kamay, at halatang litong-lito. Ang pangalang iyon ang ibinigay ni Eli sa kanya. Apelyidong mabigat dalhin. Apelyidong may kapangyarihan… at dugo. Dahan-dahang lumapit si Demon Villamor. Hindi galit a