All Chapters of FORBIDDEN TO MY MOTHER'S EX-HUSBAND: Chapter 141 - Chapter 147

Naroon si Elicia, pabalik-balik sa loob ng maluwang ngunit malamig na silid. Halos mag-echo ang tunog ng kanyang takong sa marmol na sahig habang magulo ang isip niya, parang isang kulungang walang labasan. “Bwisit… bwisit… bwisit!” pabulong ngunit puno ng poot na sigaw niya, habang mariing pinipisil ang sariling sentido. “Bakit buhay pa ang tunay na Eli pati ang bata? Bakit buhay pa rin sila?!” Huminto siya sa gitna ng kwarto, nanginginig ang mga kamay. Bumalik sa alaala niya ang araw na pilit niyang ibinaon sa limot—ang araw na sigurado siyang tapos na ang lahat. “No’ng araw na ’yon…” halos pabulong na, pero nanginginig ang boses, “sigurado akong pinatay na namin silang mag-ina. Walang dapat mabuhay. Walang dapat bumalik.” Mariin niyang kinuyom ang kamao. Ang galit, takot, at pagkabigo ay nagsasama-sama sa dibdib niya na parang lasong unti-unting pumapatay sa kanya. “Pero bakit?” bigla siyang napahiyaw. “Bakit bigla na lang silang lumitaw?! Para bang multo ng kasalanan ko!”

Huminga nang malalim si Elicia at unti-unting lumayo sa mag-ama, wari’y nirerespeto ang takot ni Carlo. Ngunit sa lihim niyang isipan, nag-aalab ang matinding galit niya sa bata—humanda ka talaga sa akin kapag umalis ang ama mo. “Okay lang, mahal ko,” sabi niya kay Demon, na may ngiting puno ng kunwaring pag-unawa. “Baka tama ka nga. Medyo nagiging masungit ako nitong mga nakaraang araw dahil sa sobrang pag-aalala ko tungkol sa muling pagbabalik ng ating anak.” Saglit siyang huminto, saka marahang nagpatuloy, “Pwede bang hayaan mo muna akong makipag-usap sa ibang silid sa anak natin? Baka makatulong kung kami lang muna, para maipaliwanag ko ang lahat at maipadama sa kanya ang pagmamahal ko.” “Uhmmm…” Sandaling nag-isip si Demon bago tumango, ngunit hindi pa rin niya binitawan ang kamay ni Carlo. “Sige, pero huwag mong gagawin ang anumang bagay na ikakatakot niya sa’yo, Elicia,” mariing babala niya. Bumaling si Elicia kay Demon, ang mga mata’y kunwaring puno ng sakit at pag-una

Saan mo gustong pag-usapan ito?” pasaring na tanong ni Fiona, nanginginig sa galit ang boses. “Sa opisina mo? Para hindi nila marinig ang katotohanan—na ikaw ang dahilan ng pagkawala ni Elicia… at ni Daniel!” Nanlaki ang mga mata ng mga staff na nakapaligid. Biglang kumapal ang hangin. “Ano?!” napasigaw ang isa. “Nawawala si Daniel?!” Mabilis na humakbang si Demon palapit, bahagyang itinaas ang kamay para patahimikin ang paligid. Ngunit bago pa siya makapagsalita, muling sumabog ang emosyon ni Fiona. “Huwag mo akong ilihis, Demon!” halos mabiyak ang tinig niya sa sama ng loob. “Wala na akong pakialam kung tanggalin mo man ako sa trabaho! Kahit mawalan ako ng lahat—basta mailabas ko lang ang galit na kinikimkim ko!” Napahigpit ang kamao niya, tila pinipigilan ang sarili na tuluyang bumigay. “Noong araw na nawala si Elicia,” patuloy niya, puno ng poot ang mga mata, “ikaw ang nakita ko sa maliit kong CCTV—sa labas ng kalsada! Ikaw mismo ang kumuha sa kaibigan kong naglalabor na noo

Madaling-araw nang magising si Eli. Mabigat ang pakiramdam ng kanyang katawan at masakit ang ulo niya. Sa dilim, unti-unti niyang inalala ang lahat—at doon siya kinabahan. “Kailangan kong tumakas… kailangan kong mabawi ang anak ko sa babaeng ’yon,” nanginginig niyang sabi. “Ako ang tunay na Elicia, kaya ako ang dapat na nasa lugar niya.” Tumayo siya kahit nanghihina ang tuhod at buong lakas na sumigaw, “Tulungan niyo ako! Please! Tulungan niyo ako!” Ngunit walang sumagot. Ang boses niya’y agad nilamon ng katahimikan. Doon niya napagtantong nasa loob siya ng isang bodega—malawak, malamig, at walang kahit sinong makakarinig. Naupo siya sa sahig, pilit pinipigilan ang takot, nang bigla siyang makarinig ng mahinang katok sa pader. Tok… tok… Nanlaki ang mga mata ni Eli. Mabilis siyang tumayo. “May tao diyan! Tulungan niyo po ako!” sigaw niya, umaasang may sasagot. Sa halip, biglang lumakas ang katok. Sunod-sunod na kalabog ang tumama sa pader, paulit-ulit at mariin, dahilan p